„I żyli długo i szczęśliwie”… Kiedy oglądamy bajki Disneya, doskonale wiemy, że takie zakończenie występuje zawsze, ale życie nie zawsze jest tak kolorowe i na pewno brakuje mu animacji. Serial to jednak serial. Choć przedstawia fikcję, oczekujemy, że będzie bardziej życiowy. Nawet jeżeli ma się zakończyć happy endem, chcemy, aby był realistyczny. Żebyśmy mogli utożsamiać się z bohaterami. Albo dążyć do życia, jakie widzimy na ekranie.
WIDEO…
Tak było z „Magdą M”. Gdy serial pojawił się na antenie stacji TVN w 2005 roku, był powiewem świeżości i pierwszym polskim serialem w stylu TYCH seriali, które dotychczas były eksportowane ze Stanów Zjednoczonych. Kobiety, które do tej pory oglądały z wypiekami na twarzy „Seks w wielkim mieście”, teraz mogły obejrzeć historię koleżanki z klatki obok. Dostałyśmy Magdę zamiast Carrie, Warszawę zamiast Nowego Jorku i mieszkanko przy Placu Trzech Krzyży zamiast kawalerki na Manhattanie. I zapragnęłyśmy takiego życia, jakie miała główna bohaterka.
Chciałam być jak Magda M. Gdzie popełniłam błąd?
Gdy ten serial ujrzał światło dzienne, ja i moje rówieśniczki miałyśmy 12 lat. Później wracałam do niego wielokrotnie – także w liceum i na studiach. Zawsze przyświecała mi ta sama myśl – ale super byłoby mieszkać w Warszawie i być jak Magda. Gdy już znalazłam się w stolicy, szybko zdałam sobie sprawę, że życie nie jest jak serial i nastąpiło brutalne zderzenie z rzeczywistością.
Zacznijmy od tego, że Magda była prawniczką, co z założenia wiązało się z byciem na uprzywilejowanej pozycji. Pracowała w jednej z najlepszych kancelarii prawnych w Warszawie i była pupilką swojego szefa, przyjaźniąc się jednocześnie z jego żoną. Oczywiście poznajemy ją jako ciężko pracującą, twardo stąpającą po ziemi i samowystarczalną kobietę, która od czasu do czasu lubi pomarzyć o swoim księciu z bajki. Nikt po obejrzeniu pierwszych odcinków nie zastanawia się nad tym, jakim cudem tak szybko i w tak młodym wieku ma ugruntowaną pozycję w warszawskiej palestrze. I jeszcze nad kilkoma innymi rzeczami też się nie zastanawiamy, choć przy zderzeniu z rzeczywistością wyraźnie widzimy, że… życie tak nie wygląda.
Gdy dziś oglądam „Seks w wielkim mieście” lub właśnie „Magdę M.”, oczywiście lubię sobie pofantazjować nad tym, jak bajkowe mogłoby być życie. Carrie z jej pensją za bycie freelancerką było stać na mieszkanie na Manhattanie. Magda jako młoda prawniczka mogła pozwolić sobie na przytulne mieszkanko w centrum Warszawy. Carrie codziennie spotykała się z przyjaciółkami na lunch, kawkę, drinka lub kolację. Tak samo Magda – codziennie przeżywała kryzys i umawiała się z koleżankami na spacer, zakupy, jogę czy łyżwy. Brzmi znajomo? Jeśli tak, to zazdroszczę, bo u mnie nie… I zastanawiam się, gdzie popełniłam błąd. Chociaż myślę, że jest nas więcej.
Życie to nie bajka, a tym bardziej serial
Nie ma się co łudzić, „Magda M.” trochę nas oszukała. Przeciętna 30-latka, w dodatku singielka, aktualnie nie jest w stanie pozwolić sobie na mieszkanie w Warszawie, a co dopiero mówić o centrum i Placu Trzech Krzyży. Wiem, że moment kręcenia serialu był inny, czasy były nieco łatwiejsze pod kątem nieruchomości i startu na rynku pracy. Jednak dziewczynki wychowane na serialu właśnie dziś dorosły i uświadomiły sobie, że życie to nie serial. Czy właśnie dlatego czują się jak drugoplanowe role w ich własnych życiach?
Gdy widzimy główną bohaterkę, przed oczami mamy Magdę. Gdy patrzymy w lustro, widzimy Kasię, Zosię lub Krysię, która nie jest prawniczką, nie ma mieszkania, nie stać jej na regularne zakupy w centrum handlowym. Do tego, gdy próbujemy się „złapać” z przyjaciółkami, musimy odświeżać kalendarze na pół roku do przodu, ponieważ w tym tygodniu jedna z nas musi siedzieć z chorym dzieckiem, druga ma wyjazd służbowy, trzecia wyjeżdża z mężem, a czwarta musi odwiedzić rodziców. Mówiąc w tym momencie, mam na myśli najbliższe cztery weekendy – zgranie kalendarzy trzech lub czterech dorosłych kobiet graniczy z cudem. Coś jest z nami nie tak? Zdecydowanie nie, właśnie tak wygląda życie.
Netflix daje nam szansę, żeby odświeżyć sobie serial „Magda M.” i spojrzeć na fabułę w nieco innym świetle. Przecież jasne jest, że Karolina nie mogła być na każde zawołanie Magdy, zajmując się dziećmi. Mało prawdopodobne też, że z dnia na dzień nasz książę pojawi się może nie tyle na białym koniu, ile na czarnym motocyklu (motocykliści są hot, co nie?). Ale jeżeli zaczniemy oglądać ten serial sercem, a nie rozumem, łatwiej będzie nam przełknąć gorycz porażki i rozczarowania, z którym wiele z nas mierzy się w związku z tym, ile obiecywałyśmy sobie po obejrzeniu „Magdy M”.
Romantyzowanie życia w stylu Magdy M.
Wszystko to nie oznacza przecież, że nie możemy przełożyć „magdowych” realiów na własne życie. Bo może nie jesteśmy w stanie codziennie spotykać się z przyjaciółkami. Może nasz książę na białym koniu jeszcze nie przyjechał lub leży koło nas na kanapie i nie w głowie mu wspominanie o światełku w naszych oczach. I może nie zarabiamy tyle, co 30-letnia Magda z warszawskiej kancelarii prawnej, tylko znacznie poniżej swojego doświadczenia i umiejętności lub aktualnie nie mamy pracy. To od nas zależy, czy to światełko w oczach dostrzeżemy w lustrzanym odbiciu.
Choć nie lubię słowa „romantyzowanie”, które w ostatnich czasach jest nadużywane, szczególnie w mediach społecznościowych, muszę przyznać, że dobrze oddaje stan, który chcę opisać, dlatego pozwolę sobie go użyć. Życie jest bowiem łatwiejsze, gdy dodajemy mu barw. Gdy zwykłą, szarą codzienność zamieniamy w wyjątkowe momenty. To mogą być świeczki i pyszna herbata w jesienny wieczór. To może być seans „Magdy M.” w towarzystwie przyjaciółki i lodów czekoladowych ze słonym popcornem (w końcu to ulubiona przekąska Magdy). Ostatecznie to może być próba życia w stylu Magdy Miłowicz, ale bez tych wszystkich podkoloryzowanych wątków.
Jak to zrobić? Warto rozmawiać. Możesz umówić się z przyjaciółkami, że jeden wieczór w miesiącu jest wasz i to bez wymówek. Nie zawsze wyjdzie, ale jeżeli wszystkie się postaracie, znaczna część tych wieczorów będzie udana. Możesz też porozmawiać z mężem czy partnerem, żeby wspomniał czasem o twoim światełku w oczach lub znalazł coś innego, za co cię kocha i chce cię skomplementować. I przede wszystkim jesteś warta tego, żeby uświadomić sobie, że grasz pierwszoplanową rolę w swoim życiu – nawet jeżeli nie jesteś prawniczką i nie masz mieszkania w Warszawie. Bo nawet jak życie nie jest fair i bywa niefajne, od ciebie zależy, czy spojrzysz w lustro i stwierdzisz, że przeżywasz je na 100%.
Czytaj także:
- Pokazy Victoria's Secret mają być jak koncert ukochanej kapeli. Ale brakuje wokalisty
- Dawniej romantyk, dziś „red flag”. Romantyzowaliśmy zachowanie Wokulskiego, dziś wiemy, że to obsesja
- Oglądam „Przyjaciół”, bo tam nikt nie próbował naprawiać relacji. A i tak działały