Wiele z nas robi na co dzień coś zupełnie odwrotnego. Od małego uczymy się chować własne rysy. Błędy pudrujemy idealnym uśmiechem, porażki przemilczamy, a o potknięciach wolimy nie pamiętać. Tylko co, jeśli nasza prawdziwa siła wcale nie leży w braku skaz, ale w sposobie, w jaki potrafimy poskładać swoje życie po przejściach?
WIDEO…
Pułapka perfekcji, czyli kiedy ambicja zaczyna boleć
Dążenie do ideału bywa wyjątkowo podstępną pułapką. Lubimy traktować perfekcjonizm jak niewidzialny medal za zasługi, w pracy brzmi jak pasja, a na zewnątrz wygląda jak pasmo samych sukcesów. Chcemy być jak fabrycznie nowa, nieskazitelna ceramika: gładkie, niezawodne, ale w gruncie rzeczy pozbawione autentyczności.
Rzecz w tym, że pod tą błyszczącą powłoką często kryje się po prostu ogromne zmęczenie. Psycholożka i certyfikowana psychoterapeutka Aleksandra Jasińska zwraca uwagę na fundamentalną różnicę między zdrowym staraniem się a niezdrową presją - Zdrowa ambicja wynika z ciekawości, chęci rozwoju czy po prostu z naturalnej potrzeby podniesienia jakości swojego życia. Niezdrowy perfekcjonizm nie ma natomiast nic wspólnego z wolnym wyborem, staje się rozpaczliwą próbą załatania dziury w poczuciu własnej wartości.
Jeśli po zrobieniu czegoś dobrze Twój wewnętrzny krytyk natychmiast przesuwa poprzeczkę jeszcze wyżej i zabiera Ci całą radość, wpadasz w schemat, który zamiast chronić, powoli Cię wykańcza. Perfekcjonizm staje się wtedy pancerzem mającym ukryć lęk przed byciem „niewystarczającą”.
Prawdziwy test przychodzi w momencie, gdy coś nie pójdzie po Twojej myśli. Jak zauważa Aleksandra Jasińska - Granicą między zdrową ambicją a niezdrowym perfekcjonizmem jest myśl, jaką na swój temat sformułujemy w momencie porażki lub braku realizacji celu.
Gdy zwalniasz tempo albo popełniasz błąd i od razu pojawia się myśl, że jesteś wadliwa, to znak, że próbujesz nakleić plaster na brak akceptacji dla samej siebie. Dojrzałość emocjonalna polega na przyzwoleniu sobie na bycie człowiekiem. Błędy i potknięcia nie definiują Twojej wartości jako osoby. Pokazują tylko jedno: że żyjesz, ryzykujesz i próbujesz.
Złoto wewnętrznych zasobów: wyrozumiałość zamiast wstydu
W sztuce Kintsugi naczynia nie skleja się byle czym. Używa się do tego kruszcu najszlachetniejszego z możliwych, złota. Czym jest to złoto w naszym codziennym życiu?
To przede wszystkim wyrozumiałość dla samej siebie, czułość i odważne zrzucenie z siebie winy za rzeczy, na które nie miałyśmy wpływu.
Najgłębsze rany często nosimy po sytuacjach, w których ktoś przekroczył nasze granice albo w których nagle straciłyśmy kontrolę nad własnym życiem. Psycholożka i interwentka kryzysowa Izabela Barton-Smoczyńska wyjaśnia, że trudne wydarzenia uderzają w nas najmocniej właśnie na poziomie tego, co zaczynamy o sobie myśleć - Nasz układ nerwowy ma swoją własną 'pamięć kształtu', powraca do tego, jak dawniej nas traktowano. Jeśli nosimy w sobie doświadczenie przekraczania granic, nowa trudna sytuacja stawia nas w podwójnie trudnej pozycji.
Masz pełne prawo czuć lęk, złość czy bezsilność, gdy grunt usuwa Ci się spod nóg. Kluczem do odzyskania spokoju jest jednak wyraźne rozdzielenie tego, co się stało, od tego, kim jesteś.
- To, co przeżywamy, nie jest o nas, to jest o systemie i o świecie, który nie działa skutecznie - akcentuje Izabela Barton-Smoczyńska.
Bolesne rozstania, problemy zdrowotne, chwilowa bezsilność czy zakręty zawodowe nie mówią o Tobie niczego złego. Nie są dowodem słabości. To ślady po zderzeniu z prozą życia. Gdy przestajesz obwiniać siebie za to, że naczynie pękło, i zaczynasz traktować swoje rany z wyrozumiałości, w Twoim życiu zaczyna pojawiać się to symboliczne złoto.
Odzyskaj sprawczość i pozwól sobie na niezgodę
Japoński mistrz nie udaje, że pęknięcia nie ma. Praca z ceramiką wymaga zderzenia się z rozbiciem i cierpliwego układania elementów na nowo.
Gdy dopada nas kryzys, naturalnym odruchem bywa paraliż i chęć odcięcia się od świata. Jednak emocje, których tak często w sobie unikamy, jak złość czy głęboka niezgoda na krzywdę, potrafią stać się potężnym paliwem do działania. Izabela Barton-Smoczyńska zaznacza - Niezgoda, złość i irytacja są nam w tym momencie bardzo potrzebne, bo to one prowadzą nas do działania. Dają bezcenne poczucie sprawczości. Pozwalają poczuć, że stawiamy opór i nie godzimy się na przekroczenie naszych granic.
Zdrowa złość pomaga wstać z kolan. Pozwala odrzucić czarne scenariusze, postawić jasne granice i oddać odpowiedzialność tam, gdzie jej miejsce, zamiast brać całą winę na siebie.
Twój własny, niepowtarzalny wzór
Kintsugi przypomina o czymś jeszcze: scalanie wymaga czasu. Lakier schnie powoli, a pośpiech tylko psuje efekt. Nie musisz z dnia na dzień „brać się w garść” i robić dobrej miny do złej gry. Daj sobie czas na przeżycie smutku po tym, co nie wyszło, i po scenariuszach, które nigdy się nie ziściły.
Kobieta, która pozbierała swoje kawałki i połączyła je mądrością przebytych doświadczeń, zyskuje wyjątkową odporność. Przestaje szukać potwierdzenia swojej wartości na zewnątrz, bo wie, że:
Blizny to dowód jej przetrwania i wewnętrznej siły.
Potknięcia to lekcje stawiania granic i słuchania siebie.
Niewykorzystane szanse to nie porażki, ale zakręty, które poprowadziły ją dokładnie tam, gdzie miała się znaleźć.
Nie musisz być idealna, żeby zachwycać. Twoje trudne przejścia, wyciągnięte wnioski i odzyskana siła tworzą wzór, którego nie da się podrobić. Twoje blizny to nie ślad po porażce, to Twoja najpiękniejsza historia i Twoje własne, szczere złoto.
Czytaj także:
- Wszyscy myślą, że świetnie sobie radzi. W środku jest wrakiem. Psycholożka o pułapce „wysokofunkcjonowania”
- Przez lata dbały o dom, po rozwodzie zostają z niczym. Prawniczka o alimentach na żonę
- Jak prosić o podwyżkę i przestać się bać? Psycholog wyjaśnia
