Kto może lepiej opowiedzieć historię swojego rodzica jak nie jego dziecko? Z tego założenia wyszli twórcy filmu „Violetta Villas”. Postanowili opowiedzieć historię wybitnej polskiej diwy i najbardziej zaprzepaszczonego rodzimego talentu z perspektywy syna gwiazdy. Zabieg okazał się ciekawy i poruszający. Dostajemy obraz Violetty, którą z jednej strony chcemy przytulić, a z drugiej potrząsnąć nią, żeby w końcu dorosła. Tylko, czy ona tak naprawdę chciała dorosnąć?
WIDEO…
„Mamo, smutno tu i obco”
Film „Violetta Villas” na ekrany kin wchodzi 27 listopada 2026 roku. To idealny moment, aby w listopadowy czy grudniowy wieczór udać się na ten seans i wspomnieć wielką gwiazdę polskiej sceny muzycznej, o której swego czasu wszyscy zapomnieli. Oczywiście wiemy, kim była Violetta Villas, ale większość z nas pamięta ją głównie z czasów, gdy wszyscy wytykali ją palcami. A w rzeczywistości była wielką diwą, która miłość do muzyki i sceny stawiała ponad wszystko – także ponad bycie matką.
Opowieść z perspektywy jej syna jest słodko-gorzka. Widać, że niekiedy Czesława Gospodarek, bo tak brzmiało prawdziwe imię i nazwisko artystki, jest ukazywana w nieco krzywym zwierciadle, ale moim zdaniem to celowy zabieg twórców, którzy chcieli podkreślić, że cały czas patrzymy nie tyle na artystkę, ile na matkę, która przy okazji jest sławna. I tak najpierw poznajemy bohaterkę w tym samym momencie, kiedy poznaje ją jej kilkuletni syn. Potem patrzymy na nią oczami małego dziecka – widzimy bezbronną dziewczynkę, która jest świetną kompanką do zabaw, ale nie potrafi zapewnić dziecku stabilizacji, co wiąże się z traumatycznymi przeżyciami w głowie kilkuletniego chłopca. Aż wreszcie dochodzimy do momentu, w którym to on musi wziąć na swoje barki odpowiedzialność za siebie i matkę.
Jako widz odnoszę wrażenie, że owszem, dowiedziałam się więcej na temat samej Violetty Villas, ale jednak akcenty były tu o wiele mocniej rozłożone na jej życie prywatne niż artystyczne. Trochę tak jakby zabrakło Violetty w Villas. Bo w rzeczywistości najwięcej emocji dostarcza nam syn gwiazdy, która niekiedy bywa zaledwie tłem dla jego historii. I nie do końca mam poczucie, że właśnie tak miało być. Bo o ile nie da się zaprzeczyć, że Villas wielką diwą była, o tyle w filmie o jej życiu bardziej niż jako diwę ukazujemy ją właśnie jako ten niespełniony i zaprzepaszczony talent. Być może tak miało być, ale brakuje oddania cesarzowej tego, co cesarskie, czyli pokazania, że była artystką przez duże A.
Niemniej jednak da się tu odczuć ogromne emocje, z jakimi musiała mierzyć się Villas. Można spróbować zrozumieć jej postępowanie i zdecydowanie nie da się nie zapałać do niej sympatią. Wynika to w dużej mierze z dynamicznych scen, świetnej charakteryzacji (która została doceniona Złotym Lwem podczas Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni), a także emocjonalnego scenariusza. Jest jednak jeden aspekt techniczny tej produkcji, którego bym się czepiła, bo zostaje w głowie po seansie i niestety psuje nam wrażenia.
Villas niczym Callas
Nie wiem, czy wynika to z gry Sandry Drzymalskiej, czy może z błędu reżyserskiego, ale podczas seansu „Violetty Villas” otrzymałam ten sam rodzaj wpadki, którą dostrzegłam wcześniej w filmie o wielkiej diwie operowej – Marii Callas (w tej roli Angelina Jolie). Jeżeli aktorka wciela się w postać wybitnej wokalistki, ale nie śpiewa, tylko odgrywa sceny śpiewu, wówczas trzeba uważać ze zbliżeniami. Bo to zawsze będzie zauważalne. Tak było właśnie w filmie o Marii Callas, tak jest w filmie o Violetcie Villas.
Gdy mamy zbliżenia na śpiewającą Drzymalską, widzimy wyraźnie, że aktorka nie śpiewa. To tak, jak jesteśmy w stanie zauważyć, że w show telewizyjnym wokaliści śpiewają z playbacku. Tylko w filmie biograficznym przeszkadza nam to o wiele bardziej. I niestety w dużej mierze odbija się to na odtwórczyniach głównych ról, choć ani Drzymalska, ani oczywiście Jolie złymi aktorkami nie są. Wręcz przeciwnie, obie starały się wejść w role jak najlepiej, co widać. Niestety złe kadry sprawiły, że odczuwamy zgrzyt, a wystarczyło trochę je oddalić lub przepleść np. materiałami archiwalnymi.
Wysokie dźwięki i wszechobecna cisza
Jest to film pełen wysokich dźwięków, które śpiewała Villas, ale w każdym utworze da się usłyszeć pustkę, która wypełniała jej serce. W dialogach i kadrach też możemy tę pustkę zauważyć. A po zakończeniu filmu, gdy wybrzmi utwór „Do Ciebie Mamo” w wykonaniu Villas i Michała Szpaka, słyszymy już tylko ciszę. Ta cisza zostaje z nami na długo, bo próbujemy poradzić sobie z tym, co zobaczyliśmy na ekranie.
Bo ten film jest dobry. Nie wybitny, ale dobry. Niedociągnięcia, o których wspomniałam, sprawiają, że czujemy lekki zgrzyt, jednak też podkreślają niedoskonałość Villas. Bo artystka chciała uchodzić za perfekcyjną diwę, jednak jej życie było dalekie od ideału i nieustannie ściągało ją w dół. Gdy ona robiła dwa kroki naprzód, okoliczności sprawiały, że musiała cofnąć się o dziesięć. Była nieco naiwna, na pewno bardzo wrażliwa i to wszystko jesteśmy w stanie odczuć dzięki tej produkcji, co świadczy wyłącznie o doskonałym scenariuszu. I to wszystko później, jako widzowie, musimy przetrawić. I spróbować poradzić sobie z tym, jak samotną i wycofaną kobietą była jedna z największych diw polskiej sceny muzycznej.
Można się zastanawiać nad tym, czy dziś życie Violetty Villas potoczyłoby się inaczej. Czy w dobie mediów społecznościowych świat usłyszałby o Czesławie Gospodarek i jej nietuzinkowym talencie. Biorąc pod uwagę jej wrażliwość i dziecinne usposobienie, myślę, że show-biznes zjadłby ją na śniadanie, przeżuł i wypluł. Bo choć kiedyś było trudno się przebić, dziś o wiele trudniej się utrzymać na powierzchni. Myślę, że talent by się obronił. Ale czy wystarczyłby, aby osiągnąć coś więcej? Być może dziś jej życie wyglądałoby inaczej. O tym się nie przekonamy. Za to każdy z nas może przekonać się o tym, czy film „Violetta Villas” jest dla nas wystarczający – jako fanów diwy, osób, które doceniają jej twórczość lub ostatecznie, które tylko słyszały o tej postaci z pierwszych stron gazet.
Czytaj także:
- Filmowo-serialowy rozkład jazdy na listopad 2026. Tych tytułów nie możesz przegapić
- Dokument o Matthew Perrym ujawnia 5 nieznanych faktów. W tym zachowanie gwiazd "Przyjaciół" na pogrzebie
- Tych 10 książek umili ci oczekiwanie na święta. Numer 1 zszokuje fanki "Ani z Zielonego Wzgórza"
