Gdy słyszymy pseudonim artystyczny Violetta Villas, do głowy od razu przychodzi nam smutna historia artystki, jej występy w blasku fleszy, wielki głos, którego możliwości wykorzystywała w niezwykle emocjonalnych utworach. Znamy też jej tragiczne życie prywatne, a jeśli nawet jeszcze nie znamy, teraz będziemy mieli szansę przyjrzeć mu się lepiej dzięki filmowi „Violetta Villas”, który 27 listopada trafi na ekrany kin. W zasadzie historia Villas została już opowiedziana na różne sposoby – od portali plotkarskich, przez filmy, aż po biografie. Czy zatem da się opowiedzieć ją jeszcze inaczej? Wiktor Słojkowski przekonuje nas o tym w swojej najnowszej książce.
WIDEO…
Wielki głos, wielka kariera, wspaniałe włosy
„Violetta” nie jest biografią. Wiktor Słojkowski zainspirował się życiem wielkiej gwiazdy, a przede wszystkim jednym z jej najważniejszych atrybutów scenicznych, czyli… włosami. Villas znana była ze swojej obszernej, kręconej czupryny – zawsze idealnie ułożonej, zawsze pięknie komponującej się z jej zjawiskowymi kreacjami. Bez wątpienia w życiu Czesławy Gospodarek to właśnie włosy, poza głosem, były najcenniejsze. I stały się jej znakiem rozpoznawczym. Jeżeli zatem ktokolwiek miałby opowiedzieć nam historię Villas zza kulis, to… jej prywatna fryzjerka.
Z tego założenia wyszedł autor książki. Jest to fabularyzowana opowieść, która jedynie czerpie inspiracje z życia gwiazdy. I choć tytuł książki brzmi „Violetta”, w rzeczywistości jej główną bohaterką jest pani Halina Prewiak, skromna fryzjerka, która od lat prowadzi salon, ma stałe klientki, które zna na wylot wraz z ich życiem prywatnym, a przed laty była osobistą fryzjerką diwy. Poznajemy ją, gdy trafia do niej młoda dziennikarka, Marta, która chce dowiedzieć się więcej na temat Violetty Villas. A u kogo można dowiedzieć się największych tajemnic kobiety, jeżeli nie u jej osobistej fryzjerki?
Fryzjer jest jak ksiądz i w tym tkwi sukces
Książka Słojkowskiego liczy sobie aż 600 stron. Na początku zastanawiałam się, jak ta historia może rozkręcić się na aż takie tomiszcze. Szybko przekonałam się, że byłam niedowiarkiem. Wiktor umiejętnie prowadzi narrację, wprowadza wiele dynamicznych dialogów, dzięki czemu powieść czyta się błyskawicznie. A najbardziej wciągający jest temperament pani Haliny, która ze strony na stronę coraz bardziej kojarzy nam się z naszą własną babcią – życzliwą, nieco uszczypliwą, ale w ostateczności oddaną i kochającą.
Obrócenie fabuły tak, aby to właśnie fryzjerka Villas grała pierwsze skrzypce w powieści, było strzałem w dziesiątkę. Bo historię Violetty wszyscy doskonale znamy. Ale to historia pani Haliny okazuje się w tym wszystkim najciekawsza. Kobiety, która jest nie tylko fryzjerką, ale też psychologiem – zarówno dla swoich wiernych klientek, jak i dla samej diwy. Która potrafi obrócić się na pięcie i wyjść, żeby dać emocjom opaść, ale potem wraca kierowana najwyższą cnotą, którą częściej niż ludzie wykazują się zwierzęta – lojalnością. W jej słowniku jest ona na pierwszym miejscu – tuż obok dyskrecji.
Pani Halina nie zamierza rzucać plotek na prawo i lewo. Dziennikarka musi się natrudzić, żeby wyciągnąć z niej prawdę i przede wszystkim, żeby jej zaufała. Ostatecznie jednak jej się to udaje. Mądrość Pani Haliny polega jednak na tym, że nie daje wszystkich odpowiedzi na tacy. Zaciekawia dziennikarkę, zachęca do zadawania pytań i potrafi wyraźnie zasugerować, kiedy chce o czymś mówić. Choć fabuła książki dzieje się lata po śmierci Violetty Villas, fryzjerka nadal pozostaje jej oddana – nawet jeżeli próbuje ukazać jej prawdziwe, czasami nieznośne oblicze.
Tak naprawdę to nie dziennikarka buduje napięcie, zadając pytania i próbując drążyć w tej historii. Słojkowski zaproponował nam fabularny twist, w którym to osoba pytana potęguje emocje, zaciekawia i sprawia, że chcemy czytać tę historię dalej. Raz odkrywa przed nami niemal wszystkie karty, aby za chwilę zamknąć drzwi do kolejnej tajemnicy. Autor bawi się z czytelnikiem, podobnie jak pani Halina z dziennikarką. Ale zarówno Marta, jak i my dajemy się wciągnąć w tę grę, doceniając zabawę, którą za sobą niesie, ale też pewien morał, który niemal od początku jest wyczuwalny w tej opowieści, a dosadnie wybrzmiewa pod koniec fabuły.
„Violetta” to opowieść, w której Villas jest w cieniu reflektorów
Po przeczytaniu tej powieści mam takie wrażenie, że Violetta Villas w końcu znalazła się tam, gdzie naprawdę chciała być. Czesława Gospodarek (tak brzmi prawdziwe imię i nazwisko artystki) chciała śpiewać. Chciała występować przed publicznością, ale nigdy nie kochała być na świeczniku. Wręcz przeciwnie, przerażało ją to. Widzimy to w jej filmowej biografii, ale też w książce, w której w końcu znalazła się w cieniu.
To, że Pani Halina gra pierwsze skrzypce w tej opowieści, jest niesamowicie wymowne. Bo w rzeczywistości za wielkimi diwami tkwi sztab ludzi, który pozostaje w cieniu, ale zapewnia gwiazdom to, że są na świeczniku. Gdyby nie ta idealna fryzura, gdyby nie piękne stroje, odpowiednie oświetlenie, żaden występ Villas nie byłby tak oszałamiający. Oczywiście jej wielki głos wystarczał, aby zachwycić publiczność, ale to właśnie ekipa dookoła niej sprawiała, że jej koncerty nabierały barw.
Wiktor Słojkowski ma już spore doświadczenie w świecie show-biznesu i doskonale wiedział, które elementy wyciągnąć na pierwszy plan i w którą strunę uderzyć, aby zaciekawić swojego czytelnika. I zapewnił nam powieść idealną na długie jesienno-zimowe wieczory. Ciepły koc, herbatka, światło świec i opowieść o babci Halinie ogrzewają – nawet jeśli od czasu do czasu czytamy tę historię zza kurtyny łez, bo jest niezwykle poruszająca.
Czytaj także:
- Tych 10 książek umili ci oczekiwanie na święta. Numer 1 zszokuje fanki "Ani z Zielonego Wzgórza"
- Filmowo-serialowy rozkład jazdy na listopad 2026. Tych tytułów nie możesz przegapić
- Przemysław Piotrowski udowadnia, że kryminał może mieć twarz kobiety. Recenzja "Ślepą czarną nocą"
