„Powiedziałem ojcu, że się rozwiodę, jeśli on zrobi to samo. Obaj żyliśmy w małżeństwach bez grama miłości”

Rada, którą usłyszałem tamtego wieczoru od ojca, wprawiła mnie w osłupienie. Dziwne, że właśnie on mnie o to prosi…

Kiedy ojciec zaprosił mnie do znajomej leśniczówki, wiedziałem, że nie jedziemy tam po to, aby polować. Na większość zwierzyny okres polowań bowiem właśnie się skończył wraz z tym, jak odpuściły śniegi, a w kalendarzu zbliżała się wiosna. Po co więc tam jechaliśmy? No cóż, miałem przeczucie, że czeka nas jakaś poważna, męska rozmowa.

Jedna z tych, które się toczą w cztery oczy. Nie pierwsza, którą odbyliśmy z ojcem w czterech dębowych ścianach wiekowej leśniczówki. To właśnie tam przyznałem się tacie, że już spałem z dziewczyną, więc jego podchody, aby mi wyjaśnić, co i jak, są zdecydowanie spóźnione. Tam powiedziałem mu, że chcę się ożenić z Anetą.

– Chcesz czy musisz? – zapytał wtedy, patrząc mi w oczy przenikliwie.

– Jest ze mną w ciąży. A poza tym kocham ją – wyjaśniłem.

Pokiwał głową i nie pytał o nic więcej. Choć może właśnie powinien? Nie byłem bowiem wtedy wcale taki pewny, czy kocham tę dziewczynę. W każdym razie, czy na tyle mocno, aby została moją żoną. Ale stało się, zaszła w ciążę, ja byłem odpowiedzialnym facetem.

Zagrały nam weselne dzwony

Od tamtego momentu nie wiem tak naprawdę, czy byłem w życiu szczęśliwy. Na pewno wtedy, gdy na świat przyszła nasza córeczka Jagoda. To ona stała się światłem mojego życia, nadawała sens temu wszystkiemu, co się wokoło działo, i sprawiała, że nie rozmyślałem codziennie nad tym, co utraciłem, kiedy na teście ciążowym pojawiły się dwie kreski zwiastujące jej przybycie. Kochałem córeczkę najmocniej na świecie. I trwałem w związku z Anetą dla niej.

Moje małżeństwo nie okazało się bowiem szczęśliwe. Nie byłem tym zdziwiony, niczego innego się przecież nie spodziewałem. Zamiast namiętności, łączyła nas codzienność. Kiedy moja żona wróciła ze szpitala z naszą maleńką córeczką, od razu właściwie się ode mnie odizolowała. Najpierw pod pretekstem, że wygodniej jej spać w jednym łóżku z dzieckiem. A potem już zupełnie bez pretekstów.

Ojciec był szczery

Kiedy dojechaliśmy z ojcem na miejsce, w leśniczówce wszystko już było przygotowane na nasz przyjazd. To niewielki domek w lesie, który znajomy leśniczy czasem wypożycza myśliwym. Jak zwykle zadbał o rozpalenie ognia, a w kuchni znaleźliśmy pyszny placek z jabłkami w prezencie od gospodyni. Ściemniało się, wypakowaliśmy więc rzeczy i zmęczeni podróżą usiedliśmy przed kominkiem. Polana trzaskały wesoło, jasne ogniki tańczyły na ścianach, rozmawialiśmy o błahych sprawach, obaj nieco spięci. Czekałem, aż ojciec zacznie mówić mi o tym, co go gnębi. I wreszcie tata spojrzał na mnie poważnie i powiedział:

– Myślałem o tym od dawna – i moim zdaniem powinieneś się rozwieść.

Przyznam szczerze, że mnie zaskoczył bo ani trochę się nie spodziewałem, że poruszy właśnie taki temat. Przecież nigdy się przed nim na nic nie skarżyłem! Czy mówiłem, że moje małżeństwo nie jest szczęśliwe? Czy opowiadałem o Anecie? Nie!

– Ja? – spojrzałem na niego nieco nieprzytomnym wzrokiem.

– Tak, synu. Ty – pokiwał głową. – Przecież widzę, jak bardzo się męczysz w tym związku od dobrych 13 lat. Ile można cierpieć za to, że dziewczyna zaszła w ciążę?

– Mamy córkę. Zapomniałeś o tym? – zapytałem go z przyganą.

– Nie, nie zapomniałem. I właśnie o Jagódkę mi chodzi. To już nie jest taka mała dziewczynka, wiele widzi, a jeszcze więcej rozumie… – zamilkł na chwilę.

– Co masz na myśli, tato?

– No to, że właśnie moja wnuczka przyszła do mnie z pytaniem, czy wiem, że jej rodzice się nie kochają. I co miałem jej odpowiedzieć? Że to nieprawda? Przecież to widać gołym okiem! Powiem ci krótko: ja i Jagódka jesteśmy zdania, że naprawdę powinniście się rozstać z jej mamą. Nie warto przecież marnować sobie życia. A dzisiaj wy oboje z Anetą trzymacie się w szachu. Ona jest twoją żoną, ty jej mężem, i w ten sposób każde z was zamyka sobie drogę do poznania kogoś nowego, kto może wam dać prawdziwe szczęście.

– Skąd wiesz, że Aneta da mi rozwód? – wymamrotałem.

– Nie wiem. Ale może warto ją przekonać do takiego rozwiązania – stwierdził tata. – Oboje jesteście jeszcze młodzi, macie po trzydzieści cztery lata. Całe życie przed wami! Żadne z was nie powinno zmarnować szansy na to, że pozna kogoś, z kim stworzy naprawdę szczęśliwy związek. Przecież ty jeszcze możesz mieć więcej dzieci! Jagódce przyda się rodzeństwo, nawet przyrodnie. Jedynakowi nie jest dobrze na świecie – przekonywał mnie.

Też miałem propozycję

Milczałem przez chwilę, ważąc jego argumenty, a potem odparłem poważnie:

– Rozwiodę się, jeśli i ty się rozwiedziesz. Moje słowa zawisły między nami. Ciężkie i konkretne – jak szantaż.

Mój ojciec nie odzywał się przez moment, po czym spojrzał mi głęboko w oczy.

– Nie możesz rzucać mi takiego ultimatum – powiedział spokojnie.

– Naprawdę? – wytrzymałem jego spojrzenie, to on pierwszy odwrócił wzrok. A ja wziąłem głęboki oddech i… – Tato, naprawdę sądzisz, że ja nic nie widzę? Nie jesteście z mamą szczęśliwi – powiedziałem. – Wiem to od zawsze. Po raz pierwszy w życiu mówiłem tak otwarcie o małżeństwie moich rodziców. Już jako dziecko zauważyłem przecież, że są razem, ale jakby osobno. Owszem, podejmowali wspólnie wiele ważnych decyzji, jednak robili to bardziej tak, jakby prowadzili rodzinny biznes.

W ich wzajemnych relacjach nie było miłości i naprawdę cierpiałem z tego powodu. Nie wiedziałem, co się dzieje i bałem się o to zapytać. Pamiętam nawet, jak zazdrościłem niektórym swoim kolegom, których rodzice się rozstali. W ich domach nie panowała taka ciężka, niezdrowa atmosfera jak w moim. I taka cisza niczym w grobie…

– Kochasz mamę? – odważyłem się teraz zapytać, po latach. Tata uśmiechnął się smutno.

– Kochałem – przyznał szczerze.

– Więc, jak myślisz, co się stało z waszą miłością? – drążyłem.

– Nie mam pojęcia – tata rozłożył ręce, a potem dolał sobie piwa z dzbanka i pociągnął potężny łyk. – Ulotniła się, zgasła. Może dlatego, że nie umieliśmy jej pielęgnować. Sam nie wiem, kiedy… – zamilkł.

– Wasze uczucie przerodziło się we wrogość – dokończyłem za niego.

– Mój Boże, czy to jest naprawdę tak bardzo widoczne? – tata podniósł na mnie umęczony wzrok.

– Owszem, tato. Jest – kiwnąłem głową. I była to najszczersza prawda. Moi rodzice nie tylko się nie kochali. Oni się dzisiaj wprost nie znosili!

Może powielałem ten sam błąd

Czasami, kiedy patrzyłem na ich małżeństwo, zastanawiałem się nawet, czy powielam model ich rodziny, bo zwyczajnie nie potrafię inaczej, nie mam innego wzorca. I kiedy wyobrażałem sobie siebie i Anetę za kilkadziesiąt lat, widziałem swoją mamę i ojca. Szczerze mówiąc, to była przygnębiająca wizja. I może naprawdę warto to zmienić…

– Jak myślisz, co mama powie na rozwód? – zapytałem teraz tatę, zastanawiając się jednocześnie, czy mama nie poczuje się zraniona tym, że to ja zaproponowałem tacie, aby od niej odszedł. Ale zrobiłem to przecież bez złych intencji, nie chcąc jej skrzywdzić.

– Nie wiem. Ale mam dziwne przeczucie, że raczej odetchnie z ulgą, bo nie będzie już musiała się mną opiekować i do końca życia gotować mi obiadów. Nie sądzę, żeby zmartwiło ją to, że zostanie 60-letnią rozwódką – uśmiechnął się tata. – Sam wiesz, jak bardzo nie lubi siedzieć w kuchni. A już oprawiać dziczyzny, którą przywoziłem z lasu, całe życie po prostu nie cierpiała!

– W każdym razie warto sprawdzić, jak zareaguje na twoją propozycję – stwierdziłem z ulgą, myśląc, że ja także zastosuję się do rady ojca i porozmawiam z żoną. Po tym weekendzie spędzonym w leśniczówce – na rozmowach i wspomnieniach – oboje z tatą wracaliśmy do naszych domów z silnym postanowieniem, że to ostatni moment, aby zmienić nasze życie. I wiedzieliśmy, że w tym trudnym okresie, który nas czeka, będziemy dla siebie oparciem. Jak zawsze.

Paweł, 34 lata

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: