Nastolatek z zespołem Aspergera

Zespół Aspergera to jedna z postaci autyzmu. Dotknięci tym zaburzeniem mają duże trudności w kontaktach z innymi, a negatywny odbiór pogłębia ich zamykanie się we własnym świecie, izolację i depresyjne nastroje. Czym jest zespół Aspergera? Co oznacza dla osoby w wieku dojrzewania?

Zespół Aspergera

Dzieci z zespołem Aspergera z trudem orientują się w zasadach obowiązujących w zabawach i grach zespołowych rówieśników, często niewłaściwe reagują na polecenia, zakłócają gry. Są jednak dość wrażliwe na nastroje emocjonalne bliskich im osób, chociaż niezbyt adekwatnie okazują swoje emocje, tak jakby nie rozumiały stopnia nasilenia emocji u danej osoby (złości, żalu, zadowolenia). Oczekują od innych, że powinni znać ich myśli i mogą wpadać w złość, gdy stwierdzą, że tak nie jest. Negatywne reakcje na wszelkie zmiany (zwłaszcza szybkie) w otoczeniu, utrudniają im włączanie się w różne sytuacje społeczne.

Zobacz też: Typowe zachowania dziecka z zespołem Aspergera

Ekscentryczna samotność

Zespół Aspergera jest więc zaburzeniem, które utrudnia dziecku nawiązywanie kontaktów i więzi społecznych, jego symptomy stwarzają psychiczną barierę między dzieckiem i rówieśnikami. Jeśli zaburzenie dziecka nie zostało zdiagnozowane może w szkole podstawowej uchodzić za ekscentryczne albo izolujące się, uciekające w samotność. W okresie dorastania staje się ono bardziej świadome swo­jej izolacji, a ponieważ wzrasta u niego potrzeba akceptacji ze strony rówieśników, podejmuje próby nawiązania kontaktów koleżeńskich z nimi. Jednak „niezręcz­ność” tych prób, trudności w nawiązywaniu swobodnej konwersacji i w posługi­waniu się żargonem młodzieżowym mogą narażać je na śmieszność i budzić deza­probatę. T. Attwood zauważa, że dochodzi wtedy do gwałtownych reakcji emocjonalnych albo przymusowych czynności, jak np. powtarzające się, uporczywe mycie rąk.

Jak odzyskać radość życia?

Polecamy: Nauka o zespole Aspergera

Izolacja i depresja

W wieku młodzieńczym osoba z zespołem Aspergera może wycofywać się w swój własny świat, mówić do siebie i zaprzestać jakiegokolwiek kontaktu z otoczeniem, a także zaniechać higieny osobistej. W wyniku doznanych frustracji młodzi mogą spostrzegać świat jako coraz bardziej nieprzyjazny i tym bardziej izolować się od niego, uciekając w samotność. Jak po­daje J. Kruk-Lasocka nadwrażliwość dzieci z zespołem Aspergera w wieku dojrzewania prowadzi do skłonności depresyjnych czy nawet prób samo­bójczych, często do podejrzliwości wobec otoczenia czy wyobrażeń paranoidalnych.

Fragment pochodzi z książki "Dziecko autystyczne z zespołem Aspergera" Aleksandry Maciarz i Doroty Drały (wydawnictwo Impuls, Kraków 2010). Publikacja za zgodą wydawcy.

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (2)
~Anna/rok temu
Dzieci z Aspergerem to fantastyczni ludzie. Inteligentni, mający pasje, osiągający sukcesy. Życzę nie jednej "zdrowej "osobie by choć przez jeden dzień miała ten zespół i zobaczyła, że nie musi ciągłe udawać małpy aby przypodobać się innym. Najważniejsze to akceptować samego siebie.
~Anna/rok temu
Dzieci z Aspergerem to fantastyczni ludzie. Inteligentni, mający pasje, osiągający sukcesy. Życzę nie jednej "zdrowej "osobie by choć przez jeden dzień miała ten zespół i zobaczyła, że nie musi ciągłe udawać małpy aby przypodobać się innym. Najważniejsze to akceptować samego siebie.