POLECAMY

Na jakie zaburzenia może cierpieć dziecko z zespołem Aspergera?

Sprawdź, co ma zespół Aspergera wspólnego z ADHD, zaburzeniami lękowymi, obsesyjno-kompulsywnymi, a także depresją, mutyzmem wybiórczym oraz tikami. W jaki sposób objawiają się te zaburzenia i jakie mają one przyczyny?

ADHD

ADHD to zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, w klasyfikacji ICD-10 zaburzenie to jest również nazywane zespołem hiperkinetycznym.

Do niedawna panowało przekonanie, że zespół Aspergera i ADHD wzajemnie się wykluczają. Ostatnio zauważono jednak, że dzieci z zespołem Aspergera mają cechy ADHD i odwrotnie.

Osoby cierpiące na ADHD są nadpobudliwe, nie mogą skupić się na jednej rzeczy, zachowują się chaotycznie, są rozkojarzone i słabo zorganizowane. Dziecko z ADHD jest bardzo impulsywne, trudno nad nim zapanować. W jednej chwili może wspinać się na drzewo, by zaraz potem wbiec na ulicę. Osoby takie nie odczuwają lęku, dlatego nieświadomie narażają się na wielkie niebezpieczeństwo.

Najtrudniejsze dla takiej osoby to niemożność skupienia się na jakimś konkretnym zadaniu, jakakolwiek próba wykonania jakiegoś zadania, np. odrobienie pracy domowej kończy się frustracją i irytacją. Znana jest także inna postać ADHD, znana pod nazwą ADD.

Zespół Aspergera w połączeniu ADHD daje mieszankę wybuchową cech nie do opanowania. Powiązanie gwałtowności i impulsywności charakteryzujące ADHD i nieumiejętność nawiązania kontaktu z ludźmi w zespole Aspergera może stwarzać wiele nieprzyjemnych i konfliktowych sytuacji. W takim wypadku zaleca się jeszcze większą stanowczość rodziców.

Zaburzenia lękowe

Dzieci, które cierpią na zespół Aspergera miewają również fobie i lęki, i to nie małych rozmiarów. Często dziecko w następstwie ogromnego lęku, by zaradzić sytuacji, zaczyna nieświadomie kontrolować siebie i otoczenie, a to z kolei prowadzi do nerwicy natręctw. W takim stanie dziecko nie może normalnie funkcjonować i potrzebna jest pomoc specjalisty.

Lęk może przybierać formę ataku paniki, niepokoju, że coś stanie się nam lub naszym najbliższym. Często występują przy tym objawy somatyczne i psychiczne, np. duszności, na przemian zimny i ciepły pot, przyśpieszone bicie serca, potrzeba ucieczki.

Zobacz także: Czy z ADHD się wyrasta?

Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne

Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne znane są również jako nerwice natręctw, to bardzo uciążliwe zaburzenie, charakteryzujące się ciągłym myśleniem, uporczywymi wizjami, których chory nie może się pozbyć. Te z kolei budzą lęk i przerażenie.

Zaburzenia te najczęściej objawiają się w prostych sytuacjach, np. w postaci ciągłego  sprawdzania, czy jest zgaszone światło, wyłączony telewizor lub zamknięte drzwi. Czynności te można powtarzać bez końca, ponieważ chory nigdy nie jest pewien, czy na pewno je zamknął (stale podchodzi do nich, otwiera je, by znowu je zamknąć).

Depresja

Nieprawdą jest, że depresja nie dotyka dzieci. Również te najmłodsze na nią chorują. Szacuje się, że na depresję cierpi 2% dzieci do 12. roku życia i 8% w wieku 15-18 lat. Głównym powodem depresji jest niska samoocena, brak pracy, niezadowolenie ze swojego wyglądu, problemy finansowe i wszystko to, z czym człowiek zostaje sam i nie może sobie poradzić.

Depresja u dzieci ma podobne podłoże, objawia się spadkiem nastroju, zamknięciem w sobie, osamotnieniem, brakiem kontaktu z ludźmi, próbą samobójczą – jako prośbą o pomoc, a w najgorszych przypadkach samobójstwem. Może również wywoływać objawy radości, gdy chory chce się zabić i już to sobie zaplanował. W taki wypadku euforię wywołuje fakt, że już o nic nie musi się martwić – znalazł już rozwiązanie ze swojej beznadziejnej sytuacji.

Warto wiedzieć: Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne u dzieci i młodzieży

Mutyzm wybiórczy

U dzieci z zespołem Aspergera występuje tzw. mutyzm wybiórczy. Charakteryzuje się to tym, że dziecko na co dzień potrafi dobrze mówić, jednak w sytuacji dla niego stresującej, dziecko może się zamknąć w sobie i nie poradzić sobie z presją. Może być w ten sposób bardzo różnie odbierane. Może się to również przenosić na inne sfery, np. szkołę czy otoczenie dziecka. Związane jest to z kompleksami oraz niską samooceną, najlepiej w takiej sytuacji skorzystać z porad specjalisty, ponieważ terapia jest długotrwała.

Tiki

Tiki to niekontrolowane, gwałtowne ruchy ciała lub twarzy. Rozróżnia się 2 typy tików prostych:

  • wokalne (kiedy ktoś wydaje jakieś dźwięki, kaszle, powtarza słowo),
  • motoryczne (skrzywienie twarzy, mruganie oczami).

Jednak większy problem sprawiają tiki złożone, wśród których wyróżnia się:

  • tiki motoryczne (wąchanie, oblizywanie się, kucanie),
  • wokalne (np. powtarzanie własnych słów, tego co mówią inni czy niekontrolowane wypowiadanie słów).

Polecamy: Jak pomóc uczniowi z zespołem Aspergera?

Na podstawie książki „Codzienność dziecka z zespołem Aspergera, okiem rodzica i terapeuty” Agnieszka Borkowska, Beata Grotowska. Wydawnictwo Harmonia, 2011/ju

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (1)
/2 lata temu
Witam Mam zespol aspergera oraz nerwice lekowa. Zespol aspergera jako iż to zespol wrodzony, byl ze mną od zawsze, ale nerwica lekowa pojawila sie okolo roku temu, wczesniej mialem depresje. Niestety przy zespole aspergera trzeba bardzo, ale to bardzo dbać o swoja psychikę. Tutaj szczególny apel do rodziców, postarajcie sie zrozumieć dwoje dziecko, jego zachowania nie sa nienormalne, sa po prostu inne, nie powodujcie u dziecka strachu, macie być dla niego ostoja, wspierać go, i zawsze chociaż starać sie go zrozumieć. Dzieci oraz dorośli z zespołem aspergera sa bardzo podatni na inne problemy psychiczne. Rodzice, nie bądźcie obojętni w stosunku do swoich dzieci, a na pewno nie atakujcie ich i dawajcie im dużo miłości ale przede wszystkim zrozumienia. Oh. Nigdy nie umiałem pisać apeli, ale jestem pewien ze zrozumieliście to co chciałem wam przekazać. :) Pozdrawiam