Nie każda kobieta marzy o związku. Dlaczego wciąż ocenia się singielki?

Jeszcze kilkanaście lat temu kobieta po trzydziestce bez partnera często budziła zdziwienie, współczucie albo lawinę pytań o życie prywatne. Dziś rzeczywistość wygląda inaczej. Coraz więcej kobiet mieszka samotnie, rozwija kariery, podróżuje, realizuje pasje i nie traktuje związku jako jedynego wyznacznika szczęścia czy życiowego sukcesu. Mimo to społeczne stereotypy nie zniknęły całkowicie. Wciąż można usłyszeć, że mężczyzna-singiel jest “wolny” i ma jeszcze czas na poznanie drugiej połówki, podczas gdy kobieta bez pary bywa określana mianem “starej panny”. Najgorsze jest to, że spotykają się one również z niezrozumieniem ze strony rodziny. Ciągłe pytania “kiedy przyprowadzisz kawalera”, składanie życzeń, których głównym punktem jest “znalezienie miłości” to tylko kropla w morzu.

Tymczasem życie solo nie zawsze jest efektem przypadku, rozczarowań czy nieudanych poszukiwań partnera. Coraz częściej stanowi świadomy wybór. Kobiety nie odrzucają miłości ani relacji, ale przestają traktować je jako obowiązkowy element życiowego scenariusza. Dlaczego tak się dzieje?

Singielka wcale nie z przypadku

Czasy się zmieniają, ale wciąż jednym z najczęściej powielanych mitów jest przekonanie, że każda osoba żyje po to, aby znaleźć partnera i aktywnie go poszukuje. Rzeczywistość przecież wygląda zupełnie inaczej, a nasze sytuacje są znacznie bardziej złożone. Z pewnością istnieją kobiety, które chciałyby stworzyć trwałą relację, ale nie możemy ignorować faktu, że część z nas świadomie wybiera życie solo. Dla nich nie jest to problem, który muszą rozwiązać.

Musimy pamiętać, że nie da się postawić znaku równości pomiędzy samotnością a życiem jako singielka z wyboru. Samotność to stan emocjonalny, który może dotknąć nie tylko kogoś, kto żyje samodzielnie, ale również osobę pozostającą w wieloletnim związku. Życie singla natomiast to określony styl życia i organizacja codzienności. Wcale nie musi wiązać się z poczuciem wyobcowania, izolacji czy tęsknoty za obecnością. Wręcz przeciwnie. Wiele singielek deklaruje, że czuje wysoki poziom satysfakcji ze swojego życia. Również w kontekście towarzyskim.

Zmieniło się podejście do samego singielstwa. Dla poprzednich pokoleń był to często etap przejściowy między jednym związkiem a drugim. Dziś coraz więcej osób uznaje, że nie musi za wszelką cenę dążyć do zmiany swojego statusu. Związek staje się jedną z możliwych dróg życiowych, a nie jedynym słusznym celem.

"A ty nadal sama", czyli ocena pod przykrywką współczucia

Pozornie nasze społeczeństwo staje się bardziej otwarte na różne style życia czy wybory, których dokonujemy. Ale czy tak jest naprawdę? Biorąc pod uwagę, że kobiety nadal częściej niż mężczyźni spotykają się z oceną dotyczącą ich statusu w związku, można mieć wątpliwości. Pytania zadawane podczas rodzinnych spotkań czy komentarze znajomych pokazują, że dla wielu osób brak partnera u boku kobiety wciąż wymaga wyjaśnienia.

Przyjrzyjmy się nawet samemu językowi. “A bo to taki wieczny kawaler” – rzucone lekko żartobliwie, często jako synonim niezależności i rozsądku w poszukiwaniu drugiej połówki, jest czymś zupełnie innym niż “stara panna”. "Stara panna" traci swój termin przydatności i mówi, że lata świetności mijają niechybnie. Sugeruje porażkę, niespełnienie lub życiowy błąd. Sam fakt istnienia takich określeń pokazuje, że kobiety i mężczyźni nie są oceniani według tych samych kryteriów.

Źródła tych przekonań tkwią głęboko w kulturze. Przez wiele pokoleń kobieca tożsamość była silnie związana z rolą żony i opiekunki domowego ogniska. Chociaż współczesne kobiety realizują się na wielu płaszczyznach, część społeczeństwa nadal traktuje związek jako podstawowy wyznacznik ich powodzenia życiowego. W efekcie kobieta żyjąca solo częściej musi tłumaczyć swoje decyzje niż mężczyzna znajdujący się w identycznej sytuacji.

Związek nie jest już koniecznością

Jednym z najważniejszych powodów zmian jest rosnąca niezależność kobiet. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu małżeństwo często pełniło funkcję zabezpieczenia ekonomicznego. Dla wielu kobiet oznaczało stabilność finansową i społeczną, które trudno było osiągnąć samodzielnie. Obecnie sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Kobiety zdobywają wyższe wykształcenie, zajmują kierownicze stanowiska, zakładają własne firmy i coraz częściej osiągają finansową niezależność. Mogą samodzielnie wynajmować lub kupować mieszkania, planować podróże i podejmować decyzje dotyczące własnej przyszłości bez konieczności opierania się na partnerze.

To nie oznacza, że związki przestały być ważne. Zwyczajnie przestały być niezbędne do zapewnienia sobie bezpieczeństwa i stabilności. Kiedy relacja nie jest już koniecznością, staje się wyborem. A każdy wybór wymaga zastanowienia, czy rzeczywiście wnosi do życia wartość i czy faktycznie chcemy zmieniać nasz status na “zajęta”. Nie chodzi o to, aby być z kimkolwiek, lecz by trafić na kogoś, kto zapewni nam satysfakcjonujące życie.

Wysokie wymagania bywają przedstawiane jako wada, ale można spojrzeć na nie inaczej. Są efektem większej świadomości własnych potrzeb i granic. O wiele lepiej rozumiemy swoje oczekiwania wobec drugiego człowieka i zaczynamy zdawać sobie sprawę, że od obniżenia standardu lepiej jest być singielką. To nie jest już wybór pomiędzy związkiem i samotnością, tylko pomiędzy dobrym związkiem lub dobrym życiem solo. Jeśli relacja miałaby oznaczać ciągłe konflikty, brak wsparcia czy nierówny podział obowiązków, wiele kobiet uznaje, że lepszym rozwiązaniem będzie pozostanie samodzielną.

W świecie, w którym rośnie znaczenie indywidualizmu oraz odkrywania siebie i rozwoju osobistego, świadomy wybór o życiu solo wcale nie jest aż tak zadziwiający. Jest po prostu jedną z form realizowania swojej wizji na życie.

Weźmy też pod uwagę, że relacje społeczne są znacznie bardziej różnorodne i często zaspokajają nasze potrzeby socjalne. W takim świecie związek wcale nie jest koniecznością, która wypełniłaby lukę w naszym życiu. Dla wielu kobiet ogromne znaczenie mają przyjaźnie, więzi rodzinne i kontakty budowane wokół wspólnych zainteresowań. Bliskość nie musi ograniczać się do relacji romantycznej. Można doświadczać wsparcia, zrozumienia i poczucia przynależności także poza związkiem. W rezultacie życie solo nie musi oznaczać życia w izolacji. Może być bogate w wartościowe relacje i kontakty społeczne.

Pokoleniowa trauma wpływa na postrzeganie związków

Nie możemy też ignorować wpływu doświadczeń wcześniejszych pokoleń. Wiele kobiet ma za sobą trudne relacje, rozczarowania lub związki, które pozostawiały po sobie emocjonalne konsekwencje. Świadomość tego, co przeżywały nasze matki oraz babki często prowadzą do refleksji nad tym, czego naprawdę oczekuje się od partnerstwa. Coraz częściej mówi się o znaczeniu zdrowych granic, poczucia własnej wartości i dbania o dobrostan psychiczny. Kobiety, które nauczyły się rozpoznawać toksyczne schematy, nie chcą już godzić się na relacje tylko dlatego, że społeczeństwo uznaje bycie w związku za normę.

Oczywiście nie jest to też tak, że nie wierzymy w miłość. Bardziej chodzi o ostrożność i przekonanie, że życie bez partnera może być lepsze niż życie w relacji, która odbiera poczucie bezpieczeństwa czy szacunek do samej siebie.

Bycie singielką nie wymaga usprawiedliwienia

Warto też zwrócić uwagę na to, jak zmieniło się postrzeganie wzorców społecznych. Przez wiele lat panowało przekonanie, że udane życie to takie, w którym najpierw zdobywamy edukację, potem idziemy do pracy, bierzemy ślub i rodzimy dzieci. Dziś coraz więcej osób kwestionuje przekonanie, że szczęście powinno wyglądać identycznie dla wszystkich. Dla jednej kobiety sukcesem będzie stworzenie trwałego związku, dla innej rozwój zawodowy, podróżowanie po świecie, działalność społeczna czy realizacja pasji. Żaden z tych wyborów nie jest bardziej wartościowy od pozostałych. Różnią się jedynie priorytetami.

Choć stereotypy dotyczące samotnych kobiet nadal funkcjonują, rzeczywistość zmienia się szybciej niż społeczne przyzwyczajenia. Coraz więcej kobiet świadomie wybiera życie solo i nie postrzega go jako etapu przejściowego ani życiowej porażki. Dla jednych jest to czas skupienia się na sobie, dla innych długoterminowy sposób na życie. W obu przypadkach decyzja ta zasługuje na taki sam szacunek jak wybór życia w relacji. W takim ujęciu status związku przestaje być miarą wartości człowieka. Staje się po prostu jednym z wielu elementów życiowej układanki, który może wyglądać inaczej u każdej osoby.

Czytaj także: