Na jednej kobiecie duże, złote kolczyki wyglądają tak naturalnie, jak gdyby wyszła w nich z łona matki (i niekoniecznie musi być Romką - proszę wybaczyć stereotyp). Na drugiej widać przede wszystkim krzykliwe kolczyki, za którymi ona sama ginie. Podobnie bywa z czerwoną szminką albo włosami gładko zaczesanymi do tyłu. Przy czym różnica nie zawsze daje się wyjaśnić tym, że pierwsza jest zimą, a druga latem.
WIDEO…
Analiza kolorystyczna działa (jeśli pomaga wybrać odcień bluzki), ale błękitny golf i koronka w tym samym kolorze to inna para kaloszy.
Można trafić z kolorem i krojem, a przed lustrem mieć poczucie, że z tajemniczych powodów to nie to. "Winę" zazwyczaj bierzemy na siebie, bo przecież nie wyglądamy jak modelka w sklepie internetowym - za duży nos, za mało wdzięku, nogi za krótkie.
Podział na tzw. archetypy urody proponuje inne podejście, w których nie liczy się tylko kolor włosów i tonacja cery. Czy twarz ma w sobie coś majestatycznego, figlarnego, a może zmysłowego?
Esencja stylu
Tego typu podziały rozwijano w tzw. doradztwie wizerunkowym na długo przed TikTokiem. Jednym z punktów odniesienia jest "siedem esencji stylu" Johna Kitchenera, który pracował w tym schemacie od końca lat 70. Dziś własne interpretacje pokazuje m.in. Ellie-Jean Royden, a w makijażu krąży osiem typów urody wzorowanych na archetypach, spopularyzowana przez Dear Peachie (anglojęzyczny kanał urodowy na YouTubie). Część kategorii się nie pokrywa, choć ich granice i zalecenia bywają podobne.
Królowe, wróżki i inne postaci są obrazowymi skojarzeniami, które nosimy w sobie wszyscy. Przy czym należy pamiętać, że mowa tu o wyglądzie, nie zaś o odczytywaniu charakteru z ułożenia kości policzkowych.
W opisach urody archetypicznej rozpoznajemy czasem coś, co od dawna lubimy w swoim wyglądzie, innym razem odkrywamy niezauważaną dotychczas stronę własnej urody.
Królowa jest tylko jedna
Królową to kobieta o urodzie określanej jako "dramatyczna": wydłużone linie, zdecydowane rysy, wyraźna żuchwa (alternatywnie: kości policzkowe lub nos). Tego typu twarz nie uchodzi za klasycznie piękną, ale przykuwa uwagę i może budzić respekt. Królowa nie bywa raczej jasną blondynką.
W tym podziel temu typu urody przypisuje się oprawę o podobnym wyrazie: płaszcze z dużym kołnierzem, dużą, geometryczną biżuterię, marynarki z poduszkami w ramionach, sukienki przyciągające uwagę - ale niekoniecznie tę męską. W makijażu warto wypróbować wyraźny rysunek ust lub oka, zamiast silić się na wykreowaną naturalność. Królowa urodę ma "dramatyczną" i taki też powinien być jej strój i makijaż.
Po latach porad o "łagodzeniu rysów" to game changer. Wydatny nos przestaje być elementem do złagodzenia bronzerem (albo i do zoperowania). W schemacie archetypów dobiera się do niego coś równie zdecydowanego. Maleńki wisiorek przy wyrazistej twarzy niekoniecznie ją zrównoważy - będzie raczej wyglądał na za mały i zginie w całokształcie.
Uwodzicielka, ale romantyczna
Typ romantyczny przywodzi na myśl uwodzicielkę ze starych filmów. Pełne usta, zaokrąglone policzki, trochę baby face. Obłe linie współgrają z okrągłymi dekoltami, falowanymi miękko włosami i krojami blisko ciała. Zamiast ostrej geometrii i oversize'u "królowej" pojawia się płynność. Do tego delikatne, roztarte, choć umalowane oko, kremowy róż, a w niektórych przypadkach - mocne usta do delikatnego makijażu.
Przy tego typu urodzie stroje odkładane "na wyjście" potrafią wyglądać jak druga skóra, nie zaś przerysowanie. Loki, pomadka i dekolt nie muszą od razu oznaczać, że ktoś wybiera się na randkę. Czasem dopiero w takim entourage'u twarz nabiera wyrazu, a całokształt charakteru. Typ romantyczny, to kobieta, której dobrze w bardzo kobiecych, a często i seksownych, ale nie wulgarnych stylizacjach.
Wróżka - eteryczna, ale bez przesady
Wróżka w przeciwieństwie do osadzonej we własnym ciele "uwodzicielki" czy ekstrawaganckiej "królowej" jest efemeryczna - drobna, o delikatnych rysach, dużych oczach, zgaszonych barwach. Do tego typu urody pasować będą hafty, marszczenia, tkaniny-mgiełki i delikatna biżuteria (ale i w nadmiarze). W makijażu sprawdzi się delikatny rumieniec, bez mocnego rzeźbienia policzków, brak podkreślonych ust, przy podkreślonym oku (ale niekoniecznie na czarno).
Podział na archetypy nie kończy się automatycznie po czterdziestce. A to właśnie wtedy wiele kobiet zaczyna traktować duże kolczyki, długie włosy czy kokardy i krótkie sukienki jako coś, z czego "wypadało już wyrosnąć". Założenie ma mniej wspólnego z "esencją urody" nię wyobrażeniem, jak powinna prezentować się kobieta z kredytem chodząca na zebrania rodzicielskie. Archetypy urody mają też to do siebie, że każdą kobietę stawiają w centrum, pokazują jej wyjątkowość.
Między wróżką, a królową, czyli łobuziara
Wróżka ma też bardziej zadziorną sąsiadkę: łobuziarę (w anglojęzycznej nomenklaturze zwaną gamine). Ta ostatnia też ma w sobie coś "pozbawionego wieku", ale zamiast miękkości pojawiają się kąty, kontrasty i tytułowa figlarności.
W garderobie przekłada się to na krótsze spódnice, wyraźne kołnierzyki, geometrię (ale nie tak mocną jak u "królowej") i zestawienia, w których poszczególne części stroju odcinają się od siebie, zamiast współgrać (bardziej koszulka i spódnica w kontrastowych kolorach, niż powłóczystych sukniach. Zamiast jednej, płynnej linii - kilka krótszych. Makijażowym odpowiednikiem będzie tu krótka, graficzna kreska na oku, albo akcent kolorystyczny.
Nimfa/anielica
Anielica, to nimfa, istota trochę nie z tego świata - trochę wspomniana wyżej "wróżka", ale w wydaniu mniej hipisowskim i o czystszym kolorycie. To inny rodzaj delikatności. Blisko mu do mgły, światła odbijającego się w wodzie. Sprawdzają się tu dłuższe linie, prześwity, subtelny połysk, jasna lub zimna paleta barw.
Przełożenie tych rad na codzienność nie wymaga satynowej sukni do ziemi. Można zacząć od wiszących, podłużnych kolczyków, długiego szala albo perłowego cienia do powiek.
Różnica między ostrą kreską a roztartym cieniem bywa większa niż między dwoma odcieniami tego samego kosmetyku. Makijaż z tutorialu może być sprawnie odwzorowany, a jednocześnie kłócić się z tym, co w twarzy najbardziej charakterystyczne. Podział zakłada, że nie należy przykrywać delikatność, podobnie jak charakterności rysów.
Kobieta naturalna z natury
Jest jeszcze typ naturalny, który przypomina trochę dziewczynę z sąsiedztwa: uziemioną, otwartą, swobodną i dobrze wyglądającą z włosami, które nie zaznały lakieru. Opisy tego typu wspominają o rysach proporcjonalnych, ani szczególnie delikatnych (jak u anielicy czy wróżki), ani geometrycznych (gamine, królowa).
Najlepiej postawić na luźniejsze formy, widoczne sploty, len, zamsz, dzianiny i biżuterię o nieregularnych kształtach. Żadnej mocnej geometrii.
Do tego naturalne kolory, widoczna faktura skóry i brwi, których nie obrysowano od linijki (najlepiej po prostu wyczesane pomadą). W tym przypadku dopracowanie każdego centymetra odbiera stylizacji swobodę. Zapięta pod szyję koszula wygląda obco, podobnie jak mocne kontrasty.
Damą być, ach damą być
Dama, czyli typ klasyczny, opiera się na równowadze proporcji - coś jak filmowa Lalka (Kamila Urzędowska). Żaden element twarzy nie wybija się szczególnie mocno, a jednocześnie w połączeniu tworzą wrażenie wyjątkowej harmonii - jak gdybyśmy obserwowali postać z antycznej rzeźby. Regularne linie, uciekanie od kontrastów i oszczędne dodatki pozwalają zachować to wrażenie.
W makijażu podobnie: rządzi oszczędność, bez konieczności podkreślania wszystkiego, czy też wybierania jednego mocnego elementu.
To właśnie dla tego typu urody najlepsze są porady dotyczące tzw. szafy kapsułowej: białe koszule, proste marynarki, jeansy i małe kolczyki. Problem polega na tym, że przedstawia się je jako domyślny przepis. Minimalizm nie pasuje wszystkim - dla "wróżek" będzie zbyt sztywny jeśli chodzi o formy, dla "łobuziar" zbyt uporządkowany, a dla "królowych" za mało dramatyczny (kolorystycznie i krojowo).
Można stawiać na minimalizm i przez lata nie rozumieć, dlaczego ta rzekomo idealna garderoba nie sprawia, że czujemy się bardziej stylowe czy po prostu: atrakcyjniejsze. Bo nie chodzi tu wcale o miniówę czy dekolt przyciągające uwagę płci przeciwnej, ani o modę, ale o to, jak same czujemy się w danym ubraniu.
Określenia w rodzaju "królowej" czy "wróżki" robią coś, czego nie potrafi sam katalog fasonów: pozwalają wyobrazić sobie postać. Łatwiej wtedy zauważyć, czy brakuje nam w wyglądzie miękkości, rozmachu, a może odrobiny przekory. Czasem rzeczy, które od dawna nas pociągają, okazują się do siebie podobne, choć nigdy nie umiałyśmy powiedzieć, co je łączy.
Archetypy a czułe przewodniczki
Gdyby zaprosić do przymierzalni postaci z "Czułej przewodniczki" Natalii de Barbaro, Potulna zapewne sprawdzałaby, czy nikogo nie "urazi" swoimi wyborami, a Królowa Śniegu - czy wygląda dostatecznie perfekcyjnie. Dzika Dziewczynka mogłaby tymczasem przynieść z wieszaka coś, czego w ogóle nie brałyśmy pod uwagę. To luźna zabawa z postaciami, którymi autorka opisuje nasze wewnętrzne odruchy: podporządkowanie, samodyscyplinę, ale też spontaniczność i ciekawość.
W szafie często wygrywa to, co już o sobie postanowiłyśmy. "Nie noszę biżuterii", "nie mam twarzy do czerwonych ust", "takie rzeczy są dla bardziej kobiecych kobiet". Część tych przekonań pochodzi z jednej nieudanej próby, czasem sprzed piętnastu lat, albo z jakiegoś rodzaju zawstydzenia czy zaniżonego poczucia własnej wartości.
Nie trzeba też rozstrzygać, którą postacią jest się w całości. Można rozpoznać u siebie coś z damy, a jednocześnie odkryć, że gładki sweter wygląda lepiej z kolczykami godnymi królowej. Albo zobaczyć w sobie wróżkę dopiero wtedy, gdy zrezygnuje się z konturowania twarzy, które miało nadać jej "właściwe" proporcje. Uroda pozostaje ta sama, ale przestajemy oglądać ją wyłącznie w dobrze znanej oprawie.
Otoczenie też może potrzebować chwili, żeby nadążyć. Zwłaszcza gdy przez lata wyglądałyśmy tak samo: te same włosy, dyskretne dodatki, przewidywalne ubrania. "To do ciebie niepodobne" nie musi więc być szczególnie trafną oceną. To, że ktoś dotąd nie widział nas w takich kolczykach, jest dość słabym dowodem, że nam nie pasują.
U innej kobiety widzimy wyraziste rysy i zazdrościmy jej stylu, nie myśląc o mankamentach. U siebie - nos do zmniejszenia, żuchwę do złagodzenia i powód, żeby znów kupić dyskretne perełki i nie rzucać się w oczy. Tu właśnie przydaje się archetyp: pozwala spojrzeć na własną twarz równie przytomnie jak na cudzą. Może się wtedy okazać, że mamy "za dobry nos" na tak nudne kolczyki.
Czytaj także:
