Francesco Petrarka - biografia, dzieła

Petrarka Francesco (1304 - 1374)

Francesco Petrarka - biografia, dzieła

Urodził się w Arezzo we Włoszech, w rodzinie wygnańców politycznych z Florencji. Studiuje retorykę i prawo, potem prowadzi życie światowca i rozpoczyna działalność literacką. Przełomowym momentem w jego życiu jest dzień, w którym poznał kobietę o imieniu Laura.

Dla zakochanego Petrarki stała się ona muzą, której poświęcił większość swoich wierszy zawartych w Canzoniere, zbiorze pieśni uznanych dziś za arcydzieła liryki światowej.

Ciasto Rafaello bez pieczenia - Kasia gotuje z Polki.pl

Brak danych o Laurze sprawił, że i współcześni, i potomni wątpili w realne istnienie tej kobiety, podejrzewali, że była to alegoria lub nie stanowiła jedynej miłości poety. Zbiór składa się z 366 utworów pisanych od 1340 r. do ostatnich lat życia, najwięcej (317) jest w nim sonetów.

Canzoniere to historia miłości, która zdaje się całkowicie pochłaniać poetę i która przetrwa śmierć. Na podstawie zbioru nie możemy wiele powiedzieć o Laurze, gdyż uwaga autora koncentruje się wokół niego samego. Jest to obszerny monolog wyrażający namiętność oraz dokonujący precyzyjnej analizy stanów ducha poety.

Gama uczuć obejmuje  świat radości i smutków, ale również zagadnienia większej miary, jak przemijalność  życia, śmierć, wolność, chwała. Zauważa się wyraźny kontrast między marzeniem o wieczności a dążeniami wynikającymi z potrzeb życia ziemskiego, konflikt między wolą a rozumem.

Widać wahania człowieka mającego przed sobą widok ukochanej kobiety lub przywołującego jej pamięć i świadomego hamulca nałożonego na niego przez nakazy religii. Stąd obfitość zmieniających się stanów uczuciowych, różnych odcieni smutku, melancholii, zmęczenia i nadziei. Subtelna liryka jest wyrazem przeżyć wewnętrznych człowieka wplątanego w trudne konflikty i uciekającego przed nimi w świat poezji.

Na uwagę zasługują wartości artystyczne sonetów. Już w pierwszym pojawia się ton spokojnej medytacji, swego rodzaju spowiedź dotycząca świadomości w obliczu „daremnych nadziei i daremnych cierpień” oraz skruchy, iż poeta za bardzo interesował się sprawami ziemskimi.

W innych sonetach to marzenie o samotności, o ucieczce przed ludźmi, to znów gorączkowe poszukiwania ludzi i czynu.

Raz zwraca się do Boga w formie modlitwy, innym razem staje mu przed oczyma Laura. Istotny jest portret kobiety, choć zarysowany mgliście. Jej obraz nie ma nic wspólnego z mistycyzmem, piękność Laury pokazana została w wymiarze ziemskiego zachwytu człowieka nad człowiekiem.

Petrarka okazał się mistrzem w ukazywaniu stanu melancholii, stosuje szeroką skalę odcieni od smutnej zadumy do depresji, lecz rozpacz jest zawsze złagodzona, spokojna. Śmierć Laury wpływa na zmianę uczuć poety i zmianę wizerunku ukochanej.

Zobacz też : Podłoże społeczno - polityczne epoki

Wspomnienie przeplata się ze snem, żywa istota będąca przedmiotem pożądania przemienia się w duszę przyjacielską, która kojąco działa na zmęczonego poetę.

W dziedzinie poetyki Petrarka okazał się wirtuozem słowa: poszerzył zakres epitetów, sięgnął do ostrych kontrastów, nawet do antytez, co świadczy o wielkim perfekcjonizmie.

Definitywnie ustalił kształt sonetu (14 wersów podzielonych na 4 strofy). Stworzył poetycki język mówienia o miłości, jej objawach, takich jak: płacz, śmiech, ogień, lód, bladość, bicie serca. Do liryków Petrarki będą nawiązywać poeci baroku i romantyzmu.

Zobacz też : Poznaj myślicieli renesansu

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)