Czym jest autyzm?

Kiedyś myślano, że autyzm u dziecka to wynik błędów wychowawczych jego rodziców. Dziś przyczyny autyzmu szuka się w uszkodzeniu mózgu. Autyzm to zaburzenie rozwojowe o wielu twarzach. Nie ma dwóch takich samych autystycznych dzieci. Od autyzmu odróżnia się też jego odmiana, czyli zespół Aspergera.

Czym jest autyzm?

Autyzm dziecięcy jest rozległym zaburzeniem rozwojowym o charakterze kompleksowego syndromu z wieloma symptomami, nie w pełni jeszcze opisanymi. Zaburzenie to jest wysoce zróżnicowane i wielopostaciowe. Nie ma dwojga takich samych dzieci dotkniętych autyzmem.

Rodzice dzieci autystycznych napotykają wiele trudności w zabezpieczeniu im należytej terapii i nieraz narażeni są na obwinianie ich o spowodowanie tego zabu­rzenia. Dzieje się tak pod wpływem upowszechnienia w minionych latach nego­wanej już dzisiaj koncepcji psychoanalitycznej, która obciążała rodziców odpowie­dzialnością za występowanie autyzmu. W koncepcji tej traktowano autyzm dzie­cięcy jako konsekwencję „oziębłości” emocjonalnej rodziców wobec dziecka w okresie wczesnodziecięcym. Większość autorów odrzuca psychoanalityczną koncepcję i upatruje przyczyny autyzmu w uszkodzeniu i dysfunkcji mózgu a więc przypisuje mu organiczne tło. Pogląd ten spowodował zmianę stosunku terapeutów do rodziców dzieci z autyzmem, którzy dostrzegają potrzebę włączenia ich do terapii a nawet uczynienia rodziny środowiskiem terapeutycznym dla dziecka. Jest to tym bardziej zasadne, że wiodącym symptomem autyzmu jest zaburzenie kontaktów i więzi dziecka z najbliższym otoczeniem społecznym.

Zobacz też: Jak rozpoznać, czy dziecko ma autyzm?

Na czym polega autyzm?

W słownikowych ujęciach istoty autyzmu dziecięcego eksponowane są trud­ności „w nawiązywaniu przez dziecko kontaktu afektywnego z otoczeniem”, zamknięcie się w sobie przejawiające się „w całko­witej obojętności wobec świata zewnętrznego”. Jak podaje C. H. Delacato: „Panuje powszechna zgoda, że autyzm jest naj­bardziej kłopotliwym zaburzeniem zachowania. Jest powszechnie traktowany jako stan psychotyczny charakteryzujący się głębokim wycofaniem ze środowiska”.

Drugą najbardziej specyficzną cechą dziecka dotkniętego autyzmem jest opór wobec wszelkiego rodzaju zmian oraz tendencja do stereotypii i fiksakcji ujawnia­jących się w jego przeżyciach i zachowaniu. „Dziecko autystyczne zagubione w swych stereotypowych czynnościach, stopniowo coraz bardziej zamyka się we własnym świecie, którego granice samo wyznaczyło”.

Wielość symptomów autyzmu dziecięcego psycholodzy ujmują w kilku cha­rakterystycznych dla tego zaburzenia syndromach. Ułatwia to diagnozę i pozwala stworzyć jego wyrazisty obraz kliniczny. (...)

Mama na rynku pracy

Jak rozpoznać autyzm dziecięcy?

Wszyscy autorzy są zgodni co do tego, że swoistą cechą autyzmu dziecięcego jest brak zainteresowania otoczeniem i syntonicznych reakcji emocjonalnych z rodzicami. Przedmiotem zainteresowań dzieci autystycznych są głównie przedmioty. Równocześnie nie tolerują one zmian w swoim otoczeniu reagując na wszelkie zmiany impulsywnie (pobudzenie, krzyk, lęk).

Przejawy braku zainteresowania ludźmi i nawiązywania z nimi kontaktu występują u tych dzieci bardzo wcześnie. T. Gałkowski powo­łując się na obserwacje prowadzone przez H. R. Schaffera wskazuje na zaburzenia systemu sygnalizowania potrzeb u niemowląt, które później rozpoznane zostały jako autystyczne. Dzieci te nie dopominają się obecności matki, spokojnie znoszą rozłąkę, nie krzyczą, gdy są głodne lub spragnione, nie sygnalizują sytości podczas karmienia, nie reagują mimiką i gestami na obecność matki. Jeśli tego rodzaju brak interakcji z matką nie jest spowodowany zaniedbaniem opiekuńczym z jej strony (ubogością jej kontaktów z dzieckiem), stanowi on wczesny symptom autyzmu. (...)

Polecamy: Czym jest całościowe zaburzenie rozwoju dziecka?

Zespół Aspergera

Syndrom Aspergera uznany został jako sub-grupa w obrębie autyzmu, mająca własne kryteria diagnostyczne. Zaburzenie to uznawane jest jako bardziej powszechne niż klasyczny autyzm (3:1) i może występować u dzieci, które nie zostały uznane jako autystyczne. Jednym z powodów wprowadzenia przez L. Wing terminu „Asperger’s Syndrom” było to, że dzieci z syndromem Aspergera różni od kla­sycznego autyzmu możność komunikowania się i postęp w rozwoju umysłowym.

Fragment pochodzi z książki "Dziecko autystyczne z zespołem Aspergera" Aleksandry Maciarz i Doroty Drały (wydawnictwo Impuls, Kraków 2010). Publikacja za zgodą wydawcy.

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)