Od kilku lat wyjazdy autokarowe do polskich sanktuariów były dla mnie jedyną okazją, żeby wyrwać się z domu i zapomnieć o codziennej samotności. Po śmierci męża moje życie skurczyło się do rozmiarów mieszkania na drugim piętrze, wizyt w przychodni i cotygodniowych kaw z moją koleżanką Krysią.
WIDEO…
Jechałyśmy do Lichenia
Znałyśmy się jeszcze z czasów pracy w urzędzie. Krysia zawsze była głośna, bardziej przebojowa niż ja. Nawet teraz, po siedemdziesiątce, uwielbiała zwracać na siebie uwagę. Nosiła jaskrawe apaszki i zawsze miała najwięcej do powiedzenia w każdym towarzystwie. Mimo to lubiłam ją. Była moją jedyną bliską koleżanką.
Tym razem zapisałyśmy się na trzydniowy wyjazd do Lichenia. Plan był napięty, autokar pełen twarzy znajomych z innych pielgrzymek z naszego miasteczka, a ja po prostu się cieszyłam, że mam do kogo otworzyć usta. Z samego rana stawiłyśmy się na zbiórce. Krysia od razu zajęła miejsce przy oknie, zmuszając mnie do siadania od strony przejścia.
– Tylko nie marudź, że ci wieje z klimatyzacji, dobrze? – powiedziała do mnie. – Ja muszę mieć widoki, inaczej robi mi się słabo.
– Dobrze, Krysiu, nie przeszkadza mi to – odpowiedziałam spokojnie, układając swój mały bagaż na półce nad głową.
Oczarował mnie
Wszystko zaczęło się w momencie, gdy do autokaru wsiadł on: wysoki, wyprostowany, gładko ogolony, z przenikliwym spojrzeniem szarobłękitnych oczu. Miał na sobie zgrabną, przewiewną koszulę, co w tłumie sportowych t-shirtów od razu rzucało się w oczy. Usiadł dwa rzędy za nami.
Przez pierwszą godzinę drogi był cicho, czytał jakąś książkę. Dopiero podczas pierwszego postoju na stacji benzynowej nasze drogi się przecięły. Próbowałam kupić kawę z automatu, ale maszyna uparcie nie chciała przyjąć moich drobnych. Wtedy usłyszałam za sobą głęboki, spokojny głos.
– Może pomogę? Te maszyny bywają wyjątkowo uparte, szczególnie rano.
Odwróciłam się i spojrzałam prosto w jego oczy. Uśmiechnął się do mnie tak ciepło, że poczułam, jak mrowi mnie w karku. Przedstawił się jako Janusz. Okazało się, że od dwóch lat jest wdowcem, a na ten wyjazd namówiła go córka, żeby trochę wyciągnąć go z domu. Porozmawialiśmy chwilę o pogodzie, o trasie wycieczki. Słuchał mnie z taką uwagą, jakby moje słowa były fascynującą opowieścią. Podał mi papierowy kubek z kawą i życzył smacznego.
Nie uszło jej uwagi
Gdy wróciłam na swoje miejsce, myślałam wciąż o Januszu.
– A z kim ty tam tak szczebiotałaś? – zapytała natychmiast Krysia, szturchając mnie łokciem. W jej głosie usłyszałam zainteresowanie.
– Z nikim ważnym. Pan Janusz pomógł mi przy kawie – odpowiedziałam obojętnie.
Krysia wychyliła się na siedzeniu i zerknęła do tyłu. Widziałam, jak jej oczy zwężają się, oceniając sytuację.
– O, proszę, elegancki pan – mruknęła pod nosem. – Uważaj, Danusiu, tacy to tylko szukają darmowej pielęgniarki na starość.
Zignorowałam jej uwagę, ale poczułam złość. Dlaczego zawsze musiała wszystko zepsuć swoim cynizmem?
Wcisnęła się między nas
Nasze pierwsze zwiedzanie zaczęło się po południu. Grupa rozciągnęła się na ogromnym parkingu przed wejściem na teren sanktuarium. Pan Janusz podszedł do mnie niemal od razu, gdy tylko wysiedliśmy z autokaru.
– Pani Danuto, mogę dotrzymać pani kroku? – zapytał, uśmiechając się. – Nikogo tu nie znam, a pani wydaje się bardzo sympatyczną osobą.
Zgodziłam się z radością. Szliśmy obok siebie, rozmawiając o naszych wnukach, o książkach i o wycieczkach. Było mi tak dobrze, tak zwyczajnie miło. Czułam się zauważona. Jednak moja radość nie trwała długo. Nagle między nas wcisnęła się Krysia. Dosłownie wcisnęła, odpychając mnie lekko biodrem.
– Och, jak tu pięknie! Prawda, panie Januszu? – zaszczebiotała. – Danusia to mało interesuje się sztuką, ale ja mogłabym godzinami patrzeć na te freski. Może mi pan wytłumaczy, co dokładnie przedstawiają?
Janusz spojrzał na nią zdezorientowany, a potem zerknął na mnie, jakby szukał ratunku. Ja jednak zamilkłam. Zrobiło mi się potwornie głupio. Krystyna nigdy nie interesowała się sztuką. Wolała oglądać seriale tureckie i przeglądać gazetki z supermarketów.
– Obawiam się, że nie jestem ekspertem – odpowiedział uprzejmie Janusz, próbując zwolnić krok, żeby zrównać się ze mną.
Zagadywała go
Krysia jednak nie dawała za wygraną. Chwyciła go pod ramię, udając, że potknęła się o nierówną kostkę brukową.
– Oj, moje biedne stawy! – jęknęła dramatycznie. – Musi mnie pan chwilę podtrzymać, panie Januszu. Danusia ma swoje lata, sama ledwo chodzi, nie będę jej obciążać.
Krew się we mnie zagotowała. Byłyśmy w tym samym wieku! Co więcej, to ona narzekała na kolana przez całą drogę, podczas gdy ja codziennie rano chodziłam na długie spacery. Spojrzałam na nią z niedowierzaniem, ale ona nawet nie odwzajemniła spojrzenia. Była zbyt zajęta uśmiechaniem się do Janusza.
Sytuacja pogarszała się z każdą godziną. Wieczorem, podczas obiadokolacji, Krysia bezceremonialnie usiadła przy stoliku Janusza, zostawiając mnie z dwiema starszymi paniami, które narzekały na niestrawność.
Uciekł od niej
Następnego dnia rano sytuacja powtórzyła się pod bazyliką. Stałam z boku, podziwiając fasadę budynku, kiedy Janusz zdołał urwać się Krysi i podszedł do mnie.
– Uciekłem – szepnął z szelmowskim uśmiechem, stając tuż obok. – Pani koleżanka jest bardzo… energiczna.
– Zawsze taka była – westchnęłam. – Przepraszam za nią. Czasami brakuje jej taktu.
– Nie ma za co przepraszać. Wolałbym jednak spędzić ten czas w spokojniejszym towarzystwie. Może po mszy wybierzemy się razem na jakąś kawę? Znalazłem tu uroczą cukiernię niedaleko.
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, usłyszałam za plecami piskliwy głos Krysi.
– Tu jesteście! Szukam i szukam! – Podbiegła do nas, dysząc ciężko. – Panie Januszu, obiecał mi pan pomóc z zakupem pamiątek dla wnuków! Danusia, ty idź usiądź sobie w cieniu, bo jesteś cała czerwona na twarzy. Jeszcze ci ciśnienie skoczy.
Tego było już za wiele. Moja cierpliwość, budowana przez lata naszej przyjaźni, właśnie się wyczerpała.
– Krystyno, przestań – powiedziałam głośno i wyraźnie.
Wszystko zepsuła
Kilka osób z naszej grupy odwróciło głowy w naszą stronę.
– Co mam przestać? – Krysia udawała niewinną, ale jej usta zacisnęły się w cienką linię. – Ja tylko dbam o twoje zdrowie. Przecież wiesz, że po tym incydencie z sercem musisz uważać.
– Nie miałam żadnego incydentu z sercem! – podniosłam głos. – Wymyślasz te bzdury, żeby tylko zwrócić na siebie uwagę. Zachowujesz się, jakbyś miała piętnaście lat, a nie siedemdziesiąt dwa. To żałosne.
Zapadła cisza. Krysia poczerwieniała z oburzenia.
– Jesteś po prostu zazdrosna! – warknęła, robiąc krok w moją stronę. – Zazdrosna, że ktoś w końcu zwraca uwagę na mnie, a nie na taką szarą mysz jak ty!
Janusz odchrząknął nerwowo. Widziałam, że jest zażenowany całą sytuacją.
– Drogie panie, proszę… Jesteśmy pod kościołem – powiedział cicho, próbując załagodzić spór.
– Nie ma sprawy, panie Januszu – powiedziałam, czując gulę w gardle. – Ja już idę do środka. Zostawiam państwa samych.
Przyniosła mi wstyd
Odwróciłam się na pięcie i odeszłam szybkim krokiem, nie oglądając się za siebie. Czułam na sobie spojrzenia innych uczestników wycieczki. Było mi strasznie wstyd, ale jednocześnie cieszyłam się, że w końcu powiedziałam jej prawdę. Reszta wyjazdu była koszmarem. Janusz wyraźnie zdystansował się od nas obu. Podczas posiłków siadał na drugim końcu sali, a w autokarze nałożył słuchawki na uszy i zamknął oczy. Zepsułyśmy mu ten wyjazd, a przynajmniej ja tak się czułam.
Krysia nie odzywała się do mnie słowem. W autokarze siedziała wpatrzona w okno, z obrażoną miną. Ja również milczałam. Patrzyłam na jej profil i zastanawiałam się, jak mogłam przez tyle lat nie widzieć, jak bardzo jest toksyczna. Zawsze musiała być najważniejsza, zawsze musiała wygrywać. Kiedyś chodziło o awans w pracy, teraz o uwagę obcego wdowca na wycieczce dla emerytów.
Straciłam jedyną przyjaciółkę i szansę na miłą znajomość z wartościowym człowiekiem. Ale siedząc tak w ciszy swojego mieszkania, po raz pierwszy od dawna poczułam, że nie muszę przed nikim udawać ani nikomu ustępować. Dzisiaj już wiem, że czasami lepiej być samemu, niż w towarzystwie kogoś, kto za odrobinę męskiej uwagi jest gotów zniszczyć lata zaufania. Nie zadzwoniłam do Krysi. I wiem, że ona też nie zadzwoni.
Danuta, 72 lata
Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe.
Czytaj także:
- „Dostałam awans, na który pracowałam 4 lata. Byłam z siebie dumna, a mąż jednym słowem zniweczył cały mój wysiłek”
- „Wykosztowałem się na wakacje na Sycylii, a żona wyznała mi tragiczną prawdę. Południowe słońce dodało jej odwagi”
- „Mąż za życia był dla mnie ideałem. Dopiero gdy nad jego trumną pojawiły się obce kobiety, odkryłam, co to za delikwent”
