Czy można wyrosnąć z ADHD?

Dla rodziców jest nie lada wyzwaniem, bo na pięć minut nie można spuścić go z oka. Działać, czy czekać aż wyrośnie? O ile wyrośnie...

/ 5 miesięcy temu
Czy można wyrosnąć z ADHD? fot. Fotolia

Dla rodziców jest nie lada wyzwaniem, bo na pięć minut nie można spuścić go z oka. Działać, czy czekać aż wyrośnie? O ile wyrośnie...

Nadpobudliwość psychoruchowa (inaczej zespół nadruchliwości, zespół hiperkinetyczny, z  ang. Attention Deficyt Hiperactiyity Disorder) jest schorzeniem mającym charakterystyczne objawy. Istnieją trzy grupy objawów charakterystycznych dla nadpobudliwości psychoruchowej: nasilone zaburzenia uwagi, nadmierna impulsywność, nadmierna ruchliwość.

Zdarza ci się usłyszeć, że jest źle wychowane. Ciągle coś psuje, wybiega na ulicę. Zadaje mnóstwo pytań, ale nie słucha odpowiedzi, bo już coś innego skupia jego uwagę. Wszystko musi mieć natychmiast. Łatwo wpada w złość, gdy coś idzie nie po jego myśli. Kontakty z rówieśnikami nie są łatwe. Takie są dzieci z ADHD. Jego zachowanie nie jest wynikiem złego wychowania, ale zaburzeniem uwarunkowanym genetycznie, które ujawnia się zazwyczaj w pierwszych latach życia. Chociaż niedawno pojawił się pogląd, że ADHD nie istnieje, to specjaliści mówią coś innego.

Jak objawia się ADHD?

Dzieci nadpobudliwe psychoruchowo stanowią około 3 – 10% wszystkich dzieci w młodszym wieku szkolnym. Rozpoznanie najczęściej następuje w 7 roku życia, choć w opinii wielu lekarzy cechy tego zespołu są już widoczne od chwili narodzin w postaci drażliwości, mniejszego zapotrzebowania na sen, słabszego apetytu. U przedszkolaka nie zawsze wiadomo, jak rozpoznać ADHD, bo duża aktywność i emocjonalność mieści się w normach rozwojowych.

Uczniowie i ADHD

Wyróżniają się brakiem wytrwałości w działaniach wymagających skupienia i koncentracji. Często porzucają jedno zajęcie na rzecz innego. Są impulsywni i mają kłopot z dyscypliną, choć nie łamią zasad celowo. Na lekcji wiercą się, głośno rozmawiają, chodzą po klasie. Nie prowadzą zeszytów staranne i często zapominają o tym, że coś trzeba było przynieść. To wszystko ma negatywny wpływ na wyniki w nauce i ocenę z zachowania. Impulsywne zachowania, nieumiejętność przewidywania ryzyka i brak cierpliwości powodują, że dzieci z ADHD trudniej dogadują się z rówieśnikami, a dorośli mogą je nadmiernie karać. Dziecko z ADHD miewa niską samoocenę, nie wierzy w swoje możliwości, choć wiele z tych dzieci ma wysoki iloraz inteligencji.

Przyczyny ADHD

  • Najnowsze badania wskazują, że zespół nadpobudliwości dziecięcej ( ADHD) jest zaburzeniem uwarunkowanym genetycznie.
  • Schorzenie jest związane z neurobiologicznymi zmianami funkcji mózgu. Z upływem lat nasilenie objawów dysfunkcji słabnie, ale nie udaje się ich całkowicie wyleczyć.
  • Trudna sytuacja domowa, brak zasad i norm, niekonsekwencja rodziców i ich impulsywność mogą tylko nasilać objawy.
  • Za czynniki ryzyka powstania ADHD uważa się również nadużywanie przez matkę w czasie ciąży alkoholu, narkotyków, leków i nikotyny.

Trzy postacie ADHD

  1. Z przewagą zaburzeń koncentracji uwagi – dzieci tzw. marzycielskie, nie mogą się skupić, potrafią pozostać w bezruchu, jeśli wymaga tego sytuacja; częściej występuje u dziewczynek;
  2. Z przewagą nadpobudliwości psychoruchowej – dzieci tzw. „żywe srebra”, biegają w kółko bez obiektywnej przyczyny, odpowiednio zmotywowane potrafią się skupić na dłużej; częściej występuje u chłopców;
  3. Typ mieszany – nasilone objawy nadruchliwości i zaburzeń koncentracji uwagi; częściej u chłopców.

Pojawienie się takich zaburzeń wymaga dokładnej diagnostyki w gabinecie psychologa i neurologa. Diagnoza ADHD to zadanie dla lekarza.

Leczenie ADHD

Leki nie wyleczą z nadpobudliwości, ale ułatwiają życie samemu dziecku z ADHD i jego otoczeniu. Rodzice powinni wiedzieć, że kierując swe dziecko na badania lekarskie pomogą mu w:

  • skupieniu się podczas nauki; 
  • słuchaniu poleceń;
  • panowaniu nad potrzebą ruchu;
  • refleksji nad zachowaniem;

ADHD - jak pomóc dziecku

Leczenie ADHD jest złożone. Leki nie zastąpią pracy z dzieckiem. Powinny być wprowadzane, gdy zawiodą wszystkie metody terapii w szkole i w domu.
Można pomóc dziecku z nadpobudliwością psychoruchową poprzez:

  • akceptację i miłość,
  • stworzenie jasnego systemu zasad,
  • zadbanie o uporządkowany tryb życia dziecka,
  • współpracę z nauczycielami,
  • wspieranie w niepowodzeniach,
  • wyjaśnianie jak i dlaczego przewidywać konsekwencje.

Zalety dzieci z ADHD

Dzieci z ADHD wyróżnia wiele zalet:

  • Mają mnóstwo energii
  • Próbują nowych rzeczy
  • Są gotowe do rozmowy, do długiej rozmowy
  • Dobrze dogadują się z dorosłymi
  • Potrafią robić wiele rzeczy naraz
  • Są inteligentne (wiele wybitnych osób, to dorośli z ADHD)
  • Mają wspaniałe poczucie humoru
  • Bardzo dobrze opiekują się młodszymi dziećmi
  • Są spontaniczne
  • Dostrzegają detale, których inni nie widzą
  • Rozumieją jak to jest, gdy ktoś dokucza lub ma problemy
  • Potrafią myśleć niekonwencjonalnie
  • Chętnie pomagają 
  • Są radosne i entuzjastyczne
  • Mają niezwykłą wyobraźnię
  • Chętnie zawiera przyjaźnie
  • Mają wspaniałą pamięć
  • Są odważne i ciekawe świata

Objawy ADHD u osób dorosłych

Aby móc rozważać ADHD u dorosłego musi występować przynajmniej 6 z 10 objawów.
Są to:

  • problemy z koncentracją,
  • łatwe rozpraszanie uwagi,
  • nadpobudliwość,
  • problemy z jednoczesnym wykonywaniem dwóch czynności,
  • niecierpliwość,
  • chwiejność nastroju,
  • nieumiejętność panowania nad emocjami,
  • nadmierna drażliwość,
  • brak wiary w siebie,
  • brak zorganizowania i nieumiejętność radzenia sobie ze stresem,
  • trudności w tworzeniu relacji partnerskich,
  • obniżona samoocena,
  • rozpamiętywanie niepowodzeń.

Nieleczona nadpobudliwość psychoruchowa nie tylko uprzykrza codzienne życie człowieka z ADHD, ale może też prowadzić do poważnych zaburzeń psychicznych, jak depresja, zaburzenia lękowe, nałogi i uzależnienia. Dlatego tak jak w przypadku dzieci, wskazana jest terapia.

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)