Wiele hałasu o nic

Z cyklu "Pod prąd": Królowa seriali powiła "porywającą opowieść o poszukiwaniu szczęścia" - jak reklamują ją twórcy.

Akcja serialu "Barwy szczęścia" toczy się na obrzeżach Warszawy, przy ulicy Zacisznej. Tuż pod nosem zasiedziałych mieszkańców powstaje osiedle "Pod sosnami", gdzie już wkrótce wprowadzą się nowi.
Szczęście zaglądać więc będzie i do Pyrków, i do Górków, a także Marczaków, mieszkańców Zakrzewia, i wreszcie do Walewskich, którzy w nowym osiedlu kupili wytworny apartament. Jedni bohaterowie tej historii są świetnie sytuowani, inni dość zamożni, a jeszcze inni ledwie wiążą koniec z końcem. Ot, samo życie. Kibicować będziemy zapewne tym najbiedniejszym, bo kto by tam kibicował bogatym... Niech im się nie uda!

I pewnie byłaby to całkiem milutka odtrutka na codzienne kłopoty i polityczny jazgot,
który zamęcza nas od rana do wieczora, gdyby "Barwy szczęścia" nie były młodszym braciszkiem (a może siostrzyczką?) "M jak miłość", serialu, któremu po kilku latach emisji nie pomagają nawet świetne role aktorów starszego i średniego pokolenia, bo na ekranie rozpanoszyły się gwiazdeczki młodzieżowe z Kasią Cichopek na czele. Kasią, która powinna się raczej skupić na tańcu lub deklamacjach socrealistycznych kawałków na akademiach ku czci, by zrobić miejsce aktorom z dyplomem i talentem.

Ale do rzeczy. Nowy serial niestety nie porywa.
Szczęście na razie odrobinę przynudza, a ponadto jest brudnoszary i nijaki. W pierwszych dwóch odcinkach, a właściwie zwiastunie serii (każdy odcinek ma dwadzieścia pięć minut), nie obyło się bez kilku scenariuszowych wpadek. No bo proszę mi pokazać budowlańców, którzy w komunijną niedzielę ciężko pracują (chyba że jest to czyn przedwyborczy), lub studentkę prymuskę, która przed sesją wyleguje się w domu zamiast siedzieć w bibliotece i przygotowywać się do egzaminów. Nie bardzo też wierzę w to, że zaborczy i wścibscy rodzice Julii nie wiedzą, z kim mieszka ich córka. Tacy ludzie to mistrzowie niespodziewanych wizyt i nieplanowanych nalotów.

Jak wychować córkę na kobietę spełnioną?
A tak na marginesie, jeśli adresujemy serial do przeciętnego widza, karmiąc go papką pseudoobyczajową, to postarajmy się przy okazji czegoś go nauczyć. Nie podsuwajmy mu gotowych recept postępowania. Nie uczmy czytać cudzych listów, sms-ów, nie podsłuchujmy rozmów (nieważne, że teraz taka moda). Bo to niczego do serialu nie wnosi. No, może wyłącznie ułatwia robotę scenarzystom.

Oj, nie powaliły mnie te "Barwy szczęścia" na kolana! Miało być według zapowiedzi teledyskowo, a wyszło discopolowo.
SKOMENTUJ
KOMENTARZE (2)
/9 lat temu
"bo na ekranie rozpanoszyły się gwiazdeczki młodzieżowe z Kasią Cichopek na czele. Kasią, która powinna się raczej skupić na tańcu lub deklamacjach socrealistycznych kawałków na akademiach ku czci, by zrobić miejsce aktorom z dyplomem i talentem." Czyżby miała Pani córkę, niespełnioną aktorkę, że tak Pani walczy o miejsce dla niej na scenie? Otóż szanowna Pani, gdyby ze sceny mieli zniknąć niedyplomowani aktorzy to musiało by to spotkać np. Panią Beatę Tyszkiewicz, która nigdy szkoły aktorskiej nie skończyła. Dla przypomnienia.Bohdan Łazuka- to, że oblał egzamin aktorski, nie jest jeszcze żadną tragedią. Wystarczy wspomnieć, że wybitny aktor Jacek Woszczerowicz zdawał sześć razy, Jan Świderski dwa razy, a Beata Tyszkiewicz nie zdawała wcale. Daniel Olbrychski dostał dyplom dopiero 7 lat po debiucie. Na świecie w większości w filmach grają ludzie bez tytułu magistra sztuki. Mają ukończone tylko różne kursy aktorskie. Ja też pracuję w dziedzinie, w której studiów nie ukończyłam. Zabroni mi Pani tego? A może wymieni mnie Pani na innego dyplomowanego fachowca. Proszę bardzo, tylko że moi kliencie nie dadzą Pani na to zgody.
/9 lat temu
Szanowny dyplomowany fachowcu. Jeśli lubi Pan taki sposób aktorstwa, jaki reprezentuje Kasia Cichopek, to gratuluję.