Choroby układu nerwowego, których się boimy

Choroby układu nerwowego są dla nas straszne. Nie tylko mogą odebrać władzę nad ciałem, ale i umysłem. Wystąpienie pewnych schorzeń neurologicznych jest od nas niezależne, więc nie możemy modyfikować czynników sprawczych. Jedne mają tendencje do rodzinnego występowania, inne są dziedziczone, a na jeszcze inne sami pracujemy całe życie.

Choroby układu nerwowego są dla nas straszne. Nie tylko mogą odebrać władzę nad ciałem, ale i umysłem. Wystąpienie pewnych schorzeń neurologicznych jest od nas niezależne, więc nie możemy modyfikować czynników sprawczych. Jedne mają tendencje do rodzinnego występowania, inne są dziedziczone, a na jeszcze inne sami pracujemy całe życie.

Choroby układu nerwowego, których się boimy

Fot. Depositphotos

Wiele z chorób neurologicznych jest dla nas bardzo przykrych. Nierzadko odbierają samodzielność, doprowadzają do tego, że człowiek wymaga stałej opieki – począwszy od drobnej pomocy i wsparcia, skończywszy na czynnościach codziennych, jak mycie ciała, czesanie włosów i karmienie. Opieka nad osobami chorymi jest ciężka i wycieńczająca, ale też stanowi sprawdzian dla rodziny i bliskich. Niekiedy to wszystko przerasta opiekunów, ale niewiadomo skąd zaraz potem znowu znajdują siły, by nie opuszczać chorego w potrzebie i go nie zawieść.

Chorobami neurologicznymi, których się boimy, są choroby neurodegeneracyjne, jak choroba Alzheimera i Parkinsona, choroby demielinizacyjne jak stwardnienie rozsiane i SLA oraz padaczka i udary mózgu. Wszystkie te choroby w pewnym etapie skutkują utratą zdolności do samodzielnego funkcjonowania – fizycznego, psychicznego i społecznego.

Stwardnienie rozsiane

Ujawnia się średnio między 20. a 30. rokiem życia. Pierwszy objaw zwykle stanowi pozagałkowe zapalenie nerwu wzrokowego. Dochodzi wówczas do zaburzeń widzenia. Inne objawy dotyczą mowy (mowa skandowana), nieprawidłowego chodu wywołanego niedowładami i charakterystycznego zmęczenia. W przebiegu stwardnienia rozsianego obserwuje się rzuty choroby, które mogą znacznie pogorszyć stan chorego. SM jest leczone za pomocą sterydów, a także cytostatykami. Choroba w kwiecie wieku doprowadza do niepełnosprawności.

Przeczytaj: Stwardnienie rozsiane 

Stwardnienie zanikowe boczne

To choroba neuronu ruchowego, nie mająca nic wspólnego ze stwardnieniem rozsianym. Początek SLA zwykle ma miejsce u osób w wieku 50-70 lat (czasem wcześniej) i w ciągu kilku lat doprowadza do znacznej niepełnosprawności, niewydolności oddechowej i zgonu. Pierwsze objawy są niewinne. Zaczyna się od niewyjaśnionych upadków, szybkiego męczenia się i osłabienia mięśni. W późniejszym etapie choroby mięśnie zanikają. Co interesujące – czynność zwieraczy pozostaje zachowana. Chory ma trudności lub nie może utrzymać głowy, nie potrafi połykać i chwytać do rąk. Traci też zdolność chodzenia.

Przeczytaj: Stwardnienie zanikowe boczne –SLA 

Choroba Parkinsona

Jest to zaburzenie, w którym charakterystyczne jest wystąpienie zespołu parkinsonowskiego. Zwykle ujawnia się po 50. roku życia, ale obserwowane są przypadki wcześniejszego zapadania na chorobę. Zespół parkinsonowski tworzą następujące objawy:

  • spowolnienie ruchowe,
  • sztywność mięśniowa,
  • drżenie spoczynkowe.

Choroba Parkinsona wynika z niedoboru dopaminy, która warunkuje prawidłowe napięcie mięśni i wykonywanie ruchów. Owy niedobór dopaminy jest spowodowany zwyrodnieniami pewnych struktur w mózgu, jak istota czarna, należąca do układu pozapiramidowego. Choroba Parkinsona może zostać opanowana przez leki i odpowiednie ćwiczenia, a niekiedy zabiegi mikroneurochirurgiczne. Dużą motywacją dla osób starszych jest częsty kontakt z rodziną.

Przeczytaj: Czy to choroba Parkinsona? 

Choroba Alzheimera

Jest dość znaną chorobą, dotyczącą osób w podeszłym wieku. Należy do chorób zwyrodnieniowych układu nerwowego. Innymi słowy to najczęstsza postać demencji, czyli otępienia. Pierwsze objawy choroby Alzheimera nie są wyrażone dramatycznie. Początkowo jest to zapominanie o drobnostkach, potem o czyjejś wizycie, urodzinach. Niekiedy jednak są to przykre objawy, jak lęki, urojenia trucia. Chory może nie poznawać swojego odbicia w lustrze, bliskich mu osób. Gubi się nie tylko w mieście, ale i we własnym domu. W pewnym momencie nie dba o swoje potrzeby fizjologiczne i wymaga asysty w każdej z codziennych czynności. Osobie z otępieniem warto zakupić bransoletkę na rękę z opisem: imię i nazwisko, adres, numer telefonu do opiekuna i informacja o chorobie.

Epilepsja, czyli padaczka

Wiele z nas zapewne widział człowieka, któremu przytrafił się napad padaczkowy. Zwykle dochodzi do niego nagle, niewiadomo dlaczego. Osoba chora zwykle upada. Jej mięśnie się kurczą, z buzi wycieka ślina, po czym dochodzi do drgawek. Czasem nawet chory popuszcza mocz lub stolec. Po napadzie chory zasypia twardym snem – z którego nie można go wybudzać! Istnieją też inne rodzaje padaczek, jak napady nieświadomości, wyłączenia. Chory wówczas zapatruje się w jeden punkt i sprawia wrażenie nieobecnego. Po paru minutach wszystko wraca do normy.

W Polsce z padaczką żyje około 400 tysięcy osób. Chorobę można opanować lekami i w ten sposób zapobiegać napadom drgawek. Istnieją też opcje leczenia chirurgicznego padaczek np. poprzez zniszczenie w mózgu ognisk padaczkowych – w przypadku padaczek lekoopornych. 

Przecztaj: Padaczka – podstawowe informacje o chorobie

Udar niedokrwienny mózgu

Jest stanem zagrożenia życia, polegającym na niedokrwieniu pewnej partii mózgu. Zupełnie tak samo jak w przypadku zawału serca. Na udar często pracujemy całe swoje życie. Do głównych przyczyn należy miażdżyca, nadciśnienie i niedociśnienie, palenie tytoniu, czy zmiany naczyniowe w przebiegu niewłaściwie leczonej cukrzycy. Udary częściej dotyczą mężczyzn i osób w wieku powyżej 40-50 lat. Ich przyczyn jest jeszcze całe mnóstwo. Warto znać pierwsze objawy udaru, ponieważ szybka pomoc medyczna w tym przypadku, jest równoznaczna z szybkim powrotem do zdrowia i mniejszymi uszczerbkami. Objawy, które powinny nas zaniepokoić, to silne bóle głowy, drętwienia i mrowienia kończy, opadanie powieki, opadanie kącika ust, bełkotliwa mowa, zaburzenia widzenia, upadek, utrata przytomności i wreszcie nietrzymanie moczu i/lub stolca. Udar mózgu wymaga wezwania pogotowia ratunkowego!

Przeczytaj: Udar niedokrwienny – przyczyny i objawy

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (1)
/4 lata temu
Depresja , to choroba duszy :( , nie każdy chce się przyznać do depresji bo to takie .. głupie?Nie każdy zdaje sobie z tego sprawę że choruje na depresje , ciągłe zmęczenie i smutek z początku nie robią nam alarmu w głowie , bowiem to wszystko jakoby ,, wpisane,, jest w nasze życie , bo przecież człowiek jest emocjonalny .Tak myślałam i ja , w pewnym momencie złapałam się na tym że coraz częściej nie myślę inaczej jak tylko źle , ze mam dość , że jestem wypalona od środka nic mnie nie cieszy , wręcz na odwrót- wszystko mnie drażni.Kolejka do psychologa ogromna.. całe szczęście w aptece poradziła mi Pani farmaceutka nervomix control, ziołowy lek . Z początku sceptycznie byłam do niego nastawiona jednak po kilku dniach zażywania czuję znaczna poprawę, wiem że będzie dobrze .:)