Polki.pl
kom. (1)

Dwujęzyczność dzieci - wielki skarb w prezencie

Wielka jest grupa Polaków, która wyemigrowała z ojczyzny i osiedliła się na stałe lub na czas nieokreślony w innych krajach.

Nie jest też rzadkim zjawiskiem, że Polacy ci na emigracji zawiązują stałe związki, biorą ślub, tworzą rodziny, w których rodzą się dzieci.
Dzieci te mają cudowną możliwość dorastania w otoczeniu dwóch kultur – tej, w której się urodziły i w której żyją na co dzień, jak i tej, którą otrzymują “w spadku” po polskich przodkach (polskiej mamie lub tacie, albo obojgu polskich rodziców) i którą “w oryginale” mają okazję poznać jedynie podczas wakacyjnych czy świątecznych wyjazdów do Polski.
Wielokulturowość wzbogaca, poszerza horyzonty, w dosłownym znaczeniu “otwiera oczy na świat”.
Dwujęzyczność takich dzieci to jeszcze jedna cudowna konsekwencja tego, że żyją w wielokulturowości.

Dwujęzyczność dzieci - wielki skarb w prezencie

Mając możliwość słyszenia i obcowania jednocześnie z dwoma językami – przyswajają je w jednakowy sposób. Umysł dziecka jest otwarty i chłonny niczym gąbka – nauka dwóch lub większej ilości języków nie sprawia im żadnej trudności i co ważne uczą się ich bez obcych akcentów, w sposób perfekcyjny. Nauka przychodzi im w naturalny sposób i jakby mimochodem. Tak, jak dziecko mieszkające w kraju przodków uczy się ich języka, tak samo dziecko mieszkające w nowym kraju przyswaja równocześnie dwa języki – język kraju w jakim mieszka i język przodków.
Aby dziecko mogło stać się dwujęzyczne w naturalny sposób muszą być jednak spełnione pewne warunki.
Różnią się one w zależności od tego, czy oboje, czy tylko jedno z rodziców jest Polakami.

Dzieci, których oboje rodzice są Polakami
Dzieci z polskich rodzin mieszkające poza granicami Polski mają ułatwione zadanie bycia dwujęzycznymi. Język polski słyszą na co dzień w domu rodzinnym, bowiem posługują się nim oboje rodzice. Drugiego języka perfekcyjnie uczą się zazwyczaj po pójściu do przedszkola, w wieku około 3 lat. Przez pierwsze lata życia dominuje język polski, następnie sytuacja się wyrównuje.
UWAGA! Nie należy absolutnie obawiać się, że dziecko nie nauczy się języka kraju w jakim mieszka! Dzieci uczą się błyskawicznie i perfekcyjnie. Lepiej w domu pielęgnować język polski, niż starać “uczyć” dziecko języka obcego, co może mieć taki skutek, że w późniejszym wieku dziecko nie będzie chciało mówić po polsku, bo łatwiej mu będzie wyrażać się w języku “obcym”.
Dzieci takie kreują sobie swoisty podział językowy, wiedzą, że dom to język polski, a to co poza nim to język kraju, w którym żyją. Ta metoda nauki dwóch języków to tzw. MLAH (minority language at home).

Dzieci, których tylko jedno z rodziców jest polskiego pochodzenia
Dzieci te mają utrudnioną sytuację do stania się dwujęzycznym, bowiem języka polskiego mogą nauczyć się tylko od jednego z rodziców. W zdecydowanej większości tym rodzicem jest mama i to stawia jednak naukę języka polskiego w lepszym świetle. Z reguły mama spędza więcej czasu z dziećmi, szczególnie w pierwszych latach ich życia i może wykorzystać ten okres do wpajania języka polskiego. A po drugie jak wyrazić najlepiej uczucia do dziecka, zaśpiewać mu kołysanki czy poczytać bajeczki jak nie w ojczystym języku? Nawet znając perfekcyjnie język obcy – ten nasz ojczysty zostanie zawsze na pierwszym miejscu w wyrażaniu uczuć.
Bardzo ważne jest więc, aby polski rodzic mówił do dziecka TYLKO w języku polskim, a drugi rodzic w języku kraju, w którym mieszka rodzina. Jest to tak zwany system OPOL (one person on language) nauki dwóch języków jednocześnie.
Dla dziecka ważny jest podział: mama to język polski, a tata język włoski (angielski itp.). I na odwrót.
Dziecko utożsamia język z osobą.
Nie wolno więc mieszać ze sobą języków i raz zwracać się do dziecka w jednym, a za drugim razem w drugim języku. Dzieci szybko orientują się, że mama też zna język włoski (angielski itp.), a że jest on dla dziecka łatwiejszy do nauczenia z tego względu, że słyszy go wszędzie i na każdym kroku – woli przez zwykłe, ludzkie “pójście na łatwiznę” nim się posługiwać. Należy więc konsekwentnie mówić do dziecka po polsku.

Dzieci dwu lub wielojęzyczne z reguły trochę później od swoich rówieśników zaczynają mówić (nie dotyczy to zwykle dzieci, których oboje rodzice są Polakami). Ale gdy zaczynają mówić dzieje się to od razu w dwóch językach, na początku mieszając je ze sobą nawet w jednym zdaniu, a czasem nawet tworząc nowe, polsko-włoskie słowa.
Mały przykład: mój synek połączył ze sobą włoskie “qui” i polskie “tu”, tworząc zabawne nowe słowo - “tui”. Mieszane zdanie: „Daj mi aqua” (daj mi wody).
Zjawisko mieszania języków jest nieszkodliwe i mija samoistnie.
W wieku około 3 lat dziecko zaczyna rozróżniać języki i osoby nimi się posługujące. Po polsku zwraca się do Polaków, po włosku do Włochów. Zaczyna powtarzać słowa i zdania w obu językach, nagle następuje równoczesne ich przyswajanie i posługiwanie się nimi.
Proces nauki mowy, którzy jednojęzyczni rówieśnicy dziecka mają już za sobą zaczyna się u dwujęzycznego dziecka z opóźnieniem, ale za to jednocześnie zaczyna posługiwać się dwoma językami.
Osiągnięcie dwujęzyczności dziecka to trudny proces, który wymaga determinacji, cierpliwości, zrozumienia i akceptacji ze strony drugiego rodzica. Gra jest jednak warta świeczki, a dwujęzyczne dziecko z pewnością za parę lat podziękuje nam za możliwość jednoczesnej nauki dwóch języków jaką mu damy.

Zalety bycia dwujęzycznym:
  • łatwiejsza nauka innych języków obcych,
  • otwartość,
  • tolerancja,
  • kreatywność,
  • większa zdolność abstrakcyjnego myślenia.
Nauce polskiego, który bądź co bądź jest na słabszej językowej pozycji mogą pomóc:
  • wakacje u rodziny w Polsce,
  • kontakty z Polakami i dziećmi mówiącymi po polsku,
  • oglądanie polskiej telewizji, bajek na DVD,
  • czytanie po polsku.
W powyższym tekście przedstawiłam tylko niektóre aspekty dwujęzyczności – jest to temat ciekawy i warto bardziej się w nim zagłębić dla dobra naszych dzieci. Szczerze polecam książkę Elisabeth Deshays przetłumaczonej na wiele języków: tytuł włoski “Come favorire il bilinguismo dei bambini. Tutti i vantaggi dei bambini che parlano due o più lingue”, tytuł francuski “ L'enfant bilingue: Parler deux langues: une chance pour votre enfant”, a także pozycję w języku polskim autorstwa Bogumiły Baumgartner „Przeżyć dwujęzyczność. Jak wychować dziecko dwujęzyczne”.

Anna Łyczko Borghi
Oceń4.43 / 14

Podobne w temacie Porady

Skomentuj Dwujęzyczność dzieci - wielki skarb w prezencie

Gość
kola987
Niedziela | 20 Cze 10, 21:12
0    oceniono 2 razy
kola987
Re: Dwujęzyczność dzieci - wielki skarb w prezencieOczywiście, ze o wiele łatwiejszy start mają dzieci,które znają dwa jezyki. Tylko kiedy zacząć naukę? ja uważam, ze jak najwcześniej. nawet juz w wieku trzech lat. Można na początku bawic się z takimi książeczkami jak "angielski z maksem" w domu, lub zaprzyjaźniać dziecko z kims kto bardzo dobrze mówi po angielsku a potem wprowadzać...

Podobne do Dwujęzyczność dzieci - wielki skarb w prezencie

Zobacz
ostatnie wydanie tygodnika

Wysłanie formularza jest jednoznaczne z akceptacją Regulaminu portalu We-Dwoje Polki.pl