POLECAMY

Jak powstaje nerwica?

Zaburzenia nerwicowe to najczęstsze problemy psychologiczne w naszym społeczeństwie. Problemy te często mogą naśladować wiele chorób, kryjąc się pod postacią groźnych objawów sercowych lub niestrawności. Jak i dlaczego powstaje nerwica?
Jak powstaje nerwica? fot. Fotolia

Wśród teorii wyjaśniających przyczyny tej grupy zaburzeń wymienia się:

1. Teorie psychoanalityczne – źródłem objawów są stłumione, nierozwiązane konflikty wewnątrzpsychiczne. Rozwiązanie tych konfliktów utrudnia stosowanie niedojrzałych mechanizmów obronnych.

2. Teorie poznawczo-behawioralne – zaburzenia nerwicowe to efekt wadliwych procesów uczenia się. Lęk jest wyuczoną (nabytą) reakcją pojawiającą się w określonych sytuacjach. Zgodnie z teoriami poznawczymi, lęk jest wynikiem napięć przeżywanych w związku z brakiem umiejętności radzenia sobie ze swoimi problemami życiowymi oraz stosowaniem niewłaściwych schematów poznawczych (przekonań na temat siebie i otaczającego świata, np. negatywna ocena siebie, negatywna ocena przeszłości, obawa przed niepowodzeniami w przyszłości).

3. Psychologia humanistyczna – lęk jest wynikiem przyjmowania pragnień i doświadczeń innych osób jako własnych, co staje się źródłem frustracji, niezadowolenia.

4. Teorie systemowe – lęk jest wynikiem nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu, jakim jest rodzina (np. zaburzeń struktury rodziny, komunikacji w rodzinie). W konsekwencji dochodzi do niezaspokojenia podstawowych potrzeb psychicznych.

5. Teorie biologiczne – obecnie brakuje jednolitej teorii biologicznej wyjaśniającej symptomy zaburzeń lękowych.

Główne współczesne koncepcje biologicznego podłoża nerwicy:

a) nadmierne pobudzenie autonomicznego układu nerwowego (głównie części współczulnej),

b) nadwrażliwość ośrodka oddechowego,

c) zwiększone uwalnianie katecholamin,

d) wzmożona produkcja metabolitów noradrenaliny,

e) skrócenie latencji fazy snu REM i IV fazy snu wolnofalowego,

f) zmniejszenie poziomu kwasu γ-aminomasłowego (GABA), co doprowadza do nadmiernej pobudliwości ośrodkowego układu nerwowego,

g) zaburzenia równowagi między układem serotoninergicznym i dopaminergicznym,

h) zwiększona czynność płatów skroniowych kory mózgowej,

i) zmiany anatomiczne i funkcjonalne głównie w obszarze płatów czołowych,

j) czynniki genetyczne (połowa pacjentów z zaburzeniami lękowymi ma co najmniej jednego krewnego z takimi zaburzeniami, a u około 5% chorych występuje wariant genu związanego z metabolizmem serotoniny i wysokim poziomem lęku).

Powszechny jest pogląd o genetycznym uwarunkowaniu cech temperamentu, takich jak np. nieśmiałość czy nadmierna reaktywność autonomicznego układu nerwowego.

Zobacz też: Nerwica eklezjogenna

Źródło: Wydawnictwo Continuo, „Podstawy Psychologii. Podręcznik dla studentów medycyny i kierunków medycznych”; pod red. M. Talarowskiej, Antoniego Florkowskiego, Piotra Gałeckiego; Rozdział 10. Wybrane zaburzenia psychiczne, Piotr Gałecki/ pk/ jm

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)