Od miesięcy marzyłam o tym wyjeździe. Moja praca wysysała ze mnie resztki energii, a ciągłe telefony od klientów sprawiały, że miałam ochotę rzucić aparatem o ścianę. Potrzebowałam ciszy, lasu i zmęczenia fizycznego, które zagłuszyłoby myśli o dedlajnach. Zaproponowałam więc wyjazd w Tatry.
WIDEO…
Pojechaliśmy w Tatry
Ustaliliśmy ze znajomymi jasne zasady: jedziemy budżetowo. Wynajęliśmy skromny domek z dwiema sypialniami na obrzeżach Zakopanego, planowaliśmy robić śniadania z własnych produktów, a na szlak zabierać kanapki. W skład ekipy wchodził mój brat Tomek, jego dziewczyna Ania oraz Magda – moja przyjaciółka ze studiów.
Z Magdą znałyśmy się od ponad dziesięciu lat. Przeszłyśmy razem przez pierwsze prace, złamane serca i przeprowadzki. Zawsze uważałam ją za bliską osobę, chociaż ostatnio widywałyśmy się rzadziej ze względu na moje natłoki obowiązków. Kiedy pakowaliśmy bagaże do mojego samochodu, czułam wreszcie spokój. Magda usiadła z przodu, od razu przejmując kontrolę nad radiem.
– Ale się cieszę, że to ogarnęłaś – powiedziała, opierając stopy o deskę rozdzielczą. – Naprawdę potrzebowałam wyrwać się z miasta. Zrobimy sobie prawdziwy reset.
– Tylko pamiętajcie, że jutro wstajemy o szóstej – rzuciłam z uśmiechem, wrzucając pierwszy bieg. – Idziemy na Czerwone Wierchy, nie ma zmiłuj.
Podróż minęła nam na żartach i śpiewaniu starych przebojów. Wszystko wydawało się idealne. Byliśmy grupą dobrych znajomych, którzy chcieli po prostu spędzić czas z dala od zgiełku. Nie miałam pojęcia, że ten wyjazd stanie się początkiem końca naszej wieloletniej relacji.
Wyszliśmy na szlak
Dotarliśmy na miejsce późnym popołudniem. Rozpakowaliśmy się, po czym wspólnie uznaliśmy, że jesteśmy zbyt zmęczeni na gotowanie. Zdecydowaliśmy się na spacer do pobliskiej karczmy, żeby zjeść coś ciepłego przed snem. Kiedy przyszła kolej na opłacenie zamówienia, Magda zaczęła nerwowo klepać się po kieszeniach swojej kurtki.
– O nie, chyba zostawiłam portfel w plecaku w domku – westchnęła z zakłopotaniem, patrząc na mnie wielkimi oczami. – Becia, zapłacisz za mojego placka po zbójnicku? Oddam ci, jak tylko wrócimy. Albo zrobię ci przelew na telefon, okej?
– Jasne, nie ma problemu – powiedziałam, przykładając kartę do terminala.
Nawet przez myśl mi nie przeszło, żeby robić z tego aferę. Każdemu zdarza się zapomnieć portfela. Zjedliśmy w świetnych nastrojach, a potem wróciliśmy do domku. Wieczór spędziliśmy na grze w planszówki. Magda świetnie się bawiła, opowiadała anegdoty ze swojej nowej pracy i głośno się śmiała. Ani słowem nie wspomniała o zwrocie pieniędzy za kolację. Pomyślałam, że pewnie wyleciało jej to z głowy w ferworze rozmowy. Sama też nie chciałam psuć atmosfery upominaniem się o kilkadziesiąt złotych pierwszego dnia.
Zapomniała portfela
Kolejny poranek rozpoczął się intensywnie. Zjedliśmy szybkie śniadanie z produktów, za które zapłaciliśmy ja i Tomek podczas drogi, i wyruszyliśmy na szlak. Pogoda dopisywała, a góry wyglądały majestatycznie. Kiedy dotarliśmy do wejścia do Tatrzańskiego Parku Narodowego, stanęliśmy w kolejce po bilety.
– Poproszę cztery normalne – powiedział Tomek, wyciągając portfel. Złożyliśmy się po równo, ale kiedy przyszła kolej Magdy, zaczęła szukać telefonu.
– Kurczę, nie mam zasięgu, aplikacja bankowa mi się nie ładuje – mruknęła, patrząc w ekran. – Beata, masz gotówkę? Dorzuć za mnie, rozliczymy się wieczorem hurtem.
Dałam Tomkowi odliczoną kwotę. Nasza wędrówka trwała kilka godzin. Zmęczeni, ale szczęśliwi dotarliśmy do schroniska na Hali Kondratowej. Kolejka po ciepłą herbatę i szarlotkę ciągnęła się aż na zewnątrz, ale po takim wysiłku każdy z nas marzył o nagrodzie. Stanęłyśmy z Magdą w ogonku, podczas gdy Tomek i Ania pilnowali nam miejsc na drewnianych ławach.
– Zjem chyba dwie porcje tego ciasta – rozmarzyła się Magda. – I wzięłabym jeszcze kwaśnicę. Umieram z głodu.
Pożyczyłam jej pieniądze
Kiedy dotarłyśmy do kasy, Magda wyciągnęła kartę. Przyłożyła ją do terminala, ale na ekranie wyświetlił się komunikat o odrzuceniu transakcji.
– Spróbuj jeszcze raz – zasugerowała dziewczyna za ladą.
Magda przyłożyła plastik ponownie. Znowu to samo.
– Odrzucona – powiedziała kasjerka, patrząc na nas z lekkim zniecierpliwieniem, bo kolejka za nami zaczynała już głośno wzdychać.
– Nie rozumiem, przecież powinnam mieć środki – Magda zrobiła zdziwioną minę. – Może mój bank ma jakąś przerwę techniczną? Becia, ratuj, proszę. Zapłacisz? Przeleję ci wszystko od razu, jak tylko wrócimy do cywilizacji i złapię normalny zasięg.
Zapłaciłam za nasze zamówienia. Rachunek wyniósł ponad sto złotych. Kiedy niosłyśmy tace do stolika, czułam, że mój początkowy spokój zaczyna ulatywać. To nie był pierwszy raz, kiedy Magda miała „problemy techniczne”. Siedziałam na ławce przed schroniskiem, powoli jedząc szarlotkę. Patrzyłam, jak Magda z apetytem pochłania swoją porcję, ożywiona i roześmiana. Nagle dotarło do mnie, że jej budżetowy wyjazd polegał na tym, że to ona nie ponosiła kosztów.
Oszczędzała na nas
Wieczorem w domku Tomek i Ania robili kolację, a ja poszłam wziąć prysznic. Ciepła woda zmywała ze mnie zmęczenie po całym dniu na szlaku, ale nie potrafiła zmyć narastającej frustracji. Kiedy leżałam już w łóżku, zaczęłam liczyć. Kolacja pierwszego dnia, bilet wstępu do parku, jedzenie w schronisku, zakupy na stacji benzynowej, kiedy tankowałam samochód i ona dorzuciła do moich zakupów dwie paczki chipsów i czekoladę. Przez niecałe dwa dni wydałam na nią blisko dwieście złotych.
Trzeciego dnia pogoda się zepsuła. Gęste chmury przykryły szczyty, a od rana padał uciążliwy deszcz. Zdecydowaliśmy, że odpuścimy wysokie góry i zrobimy sobie spacer Doliną Kościeliską, a potem pójdziemy na obiad do porządnej restauracji w Zakopanem, żeby zrekompensować sobie brak słońca.
Magda przez cały poranek była w świetnym nastroju. Opowiadała o tym, jak dobrze jej się tu śpi i jak bardzo podoba jej się nasz wyjazd. Popołudniem zasiedliśmy w klimatycznej restauracji na Krupówkach. Menu obfitowało w lokalne przysmaki. Ja i Ania zamówiłyśmy po misce rozgrzewającej zupy, Tomek wziął klasycznego schabowego. Magda natomiast nie żałowała sobie niczego.
Miałam tego dosyć
Zamówiła polędwicę z grilla, pieczone ziemniaki, zestaw sałatek i duży deser malinowy.
– Trzeba korzystać z życia, prawda? – uśmiechnęła się szeroko, oddając kartę kelnerowi. – Aż ślinka cieknie na samą myśl.
Zjadła wszystko z niesamowitym smakiem, co chwilę zachwalając jakość mięsa. Atmosfera przy stole była luźna, dopóki nie nadszedł moment płacenia. Kelner przyniósł rachunek. Tomek od razu wyciągnął portfel i odliczył swoją i Ani część. Ja wyjęłam kartę, żeby zapłacić za siebie. Magda zaczęła swój stały rytuał. Zajrzała do torebki, przewróciła w niej kilka rzeczy, po czym z ciężkim westchnieniem spojrzała na mnie.
– Becia, słuchaj… Wiem, że to już robi się głupie, ale zostawiłam portfel w tej drugiej kurtce. Deszcz padał, musiałam się przebrać i kompletnie zapomniałam przełożyć rzeczy. Zapłacisz to moje zamówienie? Jak tylko wrócimy do domku, robię ci jeden wielki przelew za wszystko.
Rachunek Magdy wynosił ponad sto trzydzieści złotych. Patrzyłam na nią przez dłuższą chwilę. Widziałam w jej oczach pewność siebie, to wyuczone przekonanie, że za moment usłyszy „jasne, nie ma sprawy”, a ja przyłożę plastik do terminala.
– Nie, nie zapłacę – powiedziałam spokojnym, ale stanowczym głosem.
Odmówiłam jej
Jej uśmiech zniknął natychmiast. Tomek i Ania spojrzeli na mnie z zaskoczeniem.
– Słucham? – Magda zaśmiała się nerwowo. – Przecież ci oddam. Co ci szkodzi założyć za mnie tych parę groszy? Nie mam jak zapłacić.
– Wczoraj nie działała ci karta, przedwczoraj zostawiłaś portfel w plecaku. Dziś w innej kurtce – wymieniałam powoli. – Od początku wyjazdu płacę za twoje jedzenie, bilety i przekąski. Nigdy mi nie oddajesz tych pieniędzy. Dziś musisz poradzić sobie sama.
– Przecież powiedziałam, że ci przeleję! Robisz problem o głupie pieniądze przy ludziach? – Jej głos stał się piskliwy, a na policzkach pojawiły się czerwone plamy. Próbowała odwrócić sytuację tak, żebym to ja wyszła na tę złą, skąpą i małostkową.
– Tak, robię problem, bo to moje pieniądze. A ty zamówiłaś najdroższe danie w karcie, wiedząc, że nie masz czym zapłacić – odpowiedziałam.
Zapadła ciężka, niewygodna cisza. Kelner stał kilka kroków dalej, wyraźnie widząc, że przy naszym stoliku toczy się jakaś cicha wojna. Magda w końcu z wściekłością sięgnęła do swojej torebki, rozsunęła boczną kieszeń i… wyciągnęła z niej portfel.
To był koniec
Wyjęła kartę, rzuciła ją na stół i rzuciła w moją stronę nienawistne spojrzenie.
– Proszę. Zadowolona? – warknęła.
Nic nie odpowiedziałam. Fakt, że cały czas miała przy sobie portfel i po prostu kłamała, by naciągnąć mnie na kolejny obiad, był gorszy niż wszystko, co wcześniej sobie uświadomiłam. To nie było roztargnienie. To była z premedytacją zaplanowana kradzież w białych rękawiczkach.
Reszta wyjazdu upłynęła w gęstej, nieprzyjemnej atmosferze. Magda unikała mnie jak ognia, rozmawiała tylko z Tomkiem i Anią, udając, że ja nie istnieję. Ja z kolei nie czułam potrzeby, by cokolwiek wyjaśniać czy łagodzić sytuację. Pękło we mnie coś, czego nie dało się już naprawić.
Kilka dni po powrocie dostałam od niej przelew. W tytule widniało tylko słowo „Rozliczenie”. Kwota pokrywała dokładnie to, co wydałam na nią podczas pierwszych dwóch dni wyjazdu. Ani grosza więcej za te wszystkie lata, kiedy fundowałam jej kawy, kina i taksówki. Nie odpisałam. Nie zadzwoniłam. Usunęłam historię naszych wiadomości i przestałam obserwować jej profile w mediach społecznościowych.
Góry miały być dla mnie miejscem relaksu i oderwania od problemów. I w pewnym sensie tak się stało. Zgubiłam tam resztki złudzeń, ale zyskałam coś o wiele cenniejszego – szacunek do samej siebie i swoich własnych granic.
Beata, 31 lat
Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe.
Czytaj także:
- „Myślałam, że w tych czterech ścianach przyjdzie mi umrzeć z samotności. Wtedy do moich drzwi zapukał ktoś z przeszłości”
- „Nie wiem, czemu mąż wścieka się o to, że go zdradziłam. Byłam dla niego przezroczysta, więc znalazłam atencję u innego”
- „Poprosiłam wnuka, by pomógł mi w ogrodzie. Myślałam, że zrobi to z dobroci serca, a on zażądał pieniędzy jak za etat”
