Od ponad roku każdą wolną złotówkę odkładałam na nasze wymarzone wakacje. To nie miał być zwykły wyjazd. Planowaliśmy dwutygodniową podróż po Toskanii – wynajęcie małego samochodu, noclegi w agroturystykach pośród winnic, jedzenie w lokalnych tratoriach, z dala od zgiełku turystycznych kurortów. Oboje bardzo ciężko pracowaliśmy, a ten wyjazd miał być naszą nagrodą za lata wyrzeczeń i ciągłego biegu między pracą a domem.
WIDEO…
To było nasze wspólne marzenie
Założyłam specjalne subkonto w naszym banku. Nazwałam je „Włoskie słońce”. Z każdym miesiącem patrzyłam, jak kwota rośnie. Odmawiałam sobie nowych ubrań, przestałam chodzić do kosmetyczki, a obiady do pracy przygotowywałam w domu, zamiast zamawiać jedzenie z kolegami z biura. Robert, mój mąż, obiecał, że też będzie dorzucał swoją część z premii kwartalnych.
Wydawało mi się, że gramy w jednej drużynie. Często wieczorami, leżąc w łóżku, oglądaliśmy zdjęcia w internecie i planowaliśmy trasę. Ostatnio jednak, gdy tylko poruszałam temat rezerwacji biletów lotniczych, Robert zmieniał temat albo nagle przypominał sobie o pilnym mailu do wysłania.
Nie podejrzewałam niczego złego. Myślałam, że po prostu jest zmęczony pracą. W końcu oboje mieliśmy za sobą trudny okres. Nie miałam pojęcia, że prawda o jego niechęci do rozmów o wakacjach ukryta jest tuż pod moim nosem.
Przypadkiem coś odkryłam
Zaczęło się od zwykłej, domowej usterki. W sobotni poranek urwała się klamka w drzwiach do łazienki. Robert pojechał do marketu budowlanego po jakieś uszczelki, a ja postanowiłam wziąć sprawy w swoje ręce i po prostu dokręcić śrubę. Zeszłam do garażu, żeby poszukać odpowiedniego śrubokręta w jego skrzynce z narzędziami.
Garaż zawsze był królestwem Roberta. Ja rzadko tam zaglądałam, chyba że po słoiki z przetworami. Kiedy zapaliłam światło, mój wzrok od razu przykuł ogromny, nowy sprzęt stojący na solidnym, roboczym stole. To była wiertarka stołowa. Nie znam się na narzędziach, ale ta wyglądała jak maszyna z profesjonalnego warsztatu. Lśniąca obudowa, mnóstwo pokręteł, a obok leżało otwarte pudełko z zestawem jakiś drogich wierteł. Na obudowie wciąż była przyklejona folia ochronna.
Podeszłam bliżej. Pamiętam, że poczułam dziwny ucisk w żołądku. Wiedziałam, że Robert lubi majsterkować, ale to nie wyglądało na zabawkę dla hobbysty. Wyglądało na coś bardzo drogiego. Zaczęłam się zastanawiać, skąd to wziął. Przecież wszystkie większe wydatki zawsze konsultowaliśmy. Mieliśmy umowę – wszystko, co kosztuje powyżej pięciuset złotych, przegadujemy, żeby nie rujnować naszego budżetu. Zwłaszcza teraz, gdy każdy grosz szedł na wyjazd do Włoch.
Kiedy usłyszałam dźwięk otwieranego zamka w drzwiach wejściowych, szybko odłożyłam śrubokręt i wróciłam na górę. Postanowiłam zapytać go o to prosto z mostu. Przecież jesteśmy małżeństwem, nie mamy przed sobą tajemnic.
Wiedziałam, że kłamie
Robert wszedł do kuchni, niosąc siatkę z zakupami. Uśmiechał się, ale unikał mojego wzroku. To był ten jego charakterystyczny tik, kiedy czuł się niepewnie.
– Znalazłaś ten śrubokręt? – zapytał, wypakowując śrubki i taśmę izolacyjną.
– Znalazłam – odpowiedziałam, opierając się o blat. – Ale znalazłam też coś innego. Co to za wielka maszyna w garażu?
Zauważyłam, jak jego ramiona delikatnie sztywnieją. Przestał wyciągać rzeczy z siatki i spojrzał na mnie, siląc się na swobodny ton.
– Ach, to. To tylko taka stara wiertarka stołowa. Tomek mi ją dał.
Tomek to jego starszy brat. Zawsze mieli świetny kontakt, często pożyczali sobie różne sprzęty. Ale ta maszyna wcale nie wyglądała na starą.
– Dał ci to? Przecież ona wygląda na zupełnie nową. Ma jeszcze folię na obudowie – zauważyłam, starając się, by mój głos brzmiał neutralnie, choć serce zaczęło mi bić trochę szybciej.
– No, kupił ją jakiś czas temu, ale okazała się za duża do jego piwnicy. Powiedział mi, że mogę ją sobie wziąć, skoro mam więcej miejsca. Zrobił mi taki wcześniejszy prezent urodzinowy – powiedział szybko, po czym odwrócił się do szafki, żeby schować taśmę. – Słuchaj, zrobię ci kawy, co?
Zgodziłam się na kawę, ale coś mi nie pasowało. Tomek był z natury oszczędny, żeby nie powiedzieć skąpy. Nigdy nie kupował drogich rzeczy, a już na pewno nie rozdawał ich w prezencie, nawet własnemu bratu. Poza tym, zbliżały się urodziny Roberta, to prawda, ale to było za miesiąc. A nawet jeśli to prawda, to dlaczego Robert był taki nerwowy?
Pozostał ślad na koncie
Nie dawało mi to spokoju. Przez resztę weekendu starałam się zachowywać normalnie, ale myśl o wiertarce wciąż wracała. W niedzielę wieczorem, kiedy Robert poszedł pod prysznic, usiadłam z laptopem w salonie. Otworzyłam stronę naszego banku. Mieliśmy wspólne konto, z którego opłacaliśmy rachunki, i do którego podpięte było moje subkonto oszczędnościowe.
Zazwyczaj sprawdzałam tylko saldo i historię moich przelewów na oszczędności. Tym razem kliknęłam w pełną historię operacji z ostatniego miesiąca. Przewijałam listę: zakupy w markecie, rachunek za prąd, paliwo... I nagle zamarłam. Trzy tygodnie temu. Płatność kartą w sklepie z profesjonalnymi narzędziami. Kwota: 3800 złotych.
Patrzyłam na te cyfry, nie mogąc uwierzyć własnym oczom. Prawie cztery tysiące złotych. To była równowartość tego, co udało mi się odłożyć przez ostatnie pół roku odmawiania sobie wszystkiego. Sprawdziłam saldo główne. Było znacznie niższe niż zazwyczaj o tej porze miesiąca. Robert zapłacił za to z naszych bieżących pieniędzy, co oznaczało, że w tym miesiącu nie będzie w stanie odłożyć niczego na nasz wyjazd. Co gorsza, okłamał mnie, patrząc mi prosto w oczy.
Czułam, jak narasta we mnie złość mieszająca się z poczuciem zdrady. Nie chodziło tylko o pieniądze. Chodziło o to, że zrobił ze mnie idiotkę. Wymyślił historyjkę o bracie, żeby ukryć swój impulsywny, egoistyczny wydatek, podczas gdy ja skrupulatnie planowałam każdy nasz krok ku wspólnemu marzeniu.
Nagle zmienił front
Kiedy Robert wyszedł z łazienki, wycierając włosy ręcznikiem, od razu wiedział, że coś jest nie tak. Siedziałam sztywno na kanapie, a na ekranie laptopa wciąż widniał wyciąg z konta.
– Coś się stało? – zapytał, zatrzymując się w progu salonu.
– Zastanawiam się, od kiedy twój Tomek ma na nazwisko „Sklep Narzędziowy Pro-Tech”. Widziałam przelew na koncie – powiedziałam cicho, ale mój głos drżał z emocji.
Robert pobladł. Opuścił ręcznik i westchnął ciężko.
– Ewa, mogę ci to wyjaśnić...
– Wyjaśnić? – podniosłam głos, zamykając laptopa z trzaskiem. – Jak chcesz mi wyjaśnić, że wydałeś prawie cztery tysiące z naszego wspólnego konta na jakąś maszynę do garażu, a potem skłamałeś, że to prezent! Od miesięcy oszczędzam każdy grosz na nasze wakacje, a ty idziesz i przepuszczasz taką kwotę bez słowa?!
– To nie jest „jakaś maszyna”! – żachnął się, wchodząc do pokoju. – Potrzebowałem jej do pracy. Chciałem zacząć robić meble do ogrodu, myślałem, że to nam się opłaci na dłuższą metę. Nie chciałem ci mówić, bo wiedziałem, że zaczniesz panikować z powodu tych swoich Włoch.
– Tych moich Włoch?! – krzyknęłam, czując łzy pod powiekami. – To miały być nasze wakacje! Obiecałeś, że będziemy oszczędzać razem. A teraz rozumiem, dlaczego od tygodni unikasz tematu rezerwacji biletów. Wiedziałeś, że brakuje nam pieniędzy, bo wydałeś je na swoje zabawki!
– Zarobię to, oddam na to konto! – bronił się, ale w jego głosie słyszałam tylko irytację, żadnej skruchy. – Przesadzasz. To moje pieniądze tak samo jak twoje. Pracuję, zarabiam, mam prawo coś sobie kupić.
– Masz prawo. Ale nie masz prawa mnie okłamywać i niszczyć naszych wspólnych planów – powiedziałam, wstając. Czułam się tak, jakby słowa mnie uderzyły. – Tu nie chodzi o wiertarkę, Robert. Tu chodzi o to, że masz mnie za nic.
Cisza bolała najbardziej
Od tamtej kłótni minęły dwa tygodnie. Atmosfera w domu jest nie do zniesienia. Mijamy się w korytarzu jak obcy ludzie. Robert przelał tysiąc złotych na subkonto wakacyjne – pewnie pożyczył od brata – i uznał, że sprawa jest załatwiona. Nie przeprosił za kłamstwo, przeprosił tylko za to, że „musiałam się zdenerwować”.
Zrozumiałam, że ten wyjazd do Toskanii prawdopodobnie nie dojdzie do skutku. Nawet jeśli uzbieram brakującą kwotę sama, nie wyobrażam sobie spędzić dwóch tygodni w romantycznych winnicach z człowiekiem, któremu przestałam ufać. Patrzę na to konto, na te moje odkładane z trudem pieniądze, i czuję tylko pustkę.
Maszyna wciąż stoi w garażu. Robert ani razu jej nie włączył. Ostatnio, kiedy schodziłam po pranie, spojrzałam na nią. Lśniąca, nowa, wielka – pomnik jego egoizmu i naszego rozpadającego się zaufania. Zastanawiam się, ile jeszcze takich tajemnic ukrywa przede mną w miejscach, do których rzadko zaglądam.
Ewa, 34 lata
Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.
Czytaj także:
- „Kupno mieszkanie było spełnieniem naszego największego marzenia. Szkoda, że klucz do niego miała też moja teściowa”
- „Spadek po mojej cioci miał być szansą dla naszych dzieci. Ale mój mąż miał wobec tych pieniędzy zupełnie inne plany”
- „Poszedłem po kredyt do banku, a dowiedziałem się o długach mojej żony. Kłamała mi prosto w oczy od samego początku”
