Zawsze wyobrażałam sobie moment, kiedy po raz pierwszy przekraczam próg własnego mieszkania. W głowie miałam wizje jasnych ścian, przytulnych kątów i poczucia wolności. Mimo radości czułam też lekki niepokój – wiedziałam, że remont to nie tylko spełnienie marzeń, ale też wyzwanie, z którym nigdy wcześniej nie miałam do czynienia. Chciałam, żeby wszystko poszło idealnie, ale życie szybko pokazało mi, że rzeczywistość potrafi zaskoczyć nawet najlepiej przygotowanych.
WIDEO…
Byłam pełna nadziei
Zakup pierwszego mieszkania był dla mnie ogromnym wydarzeniem. Przez lata oszczędzałam, odmawiając sobie wyjazdów i droższych przyjemności, żeby w końcu móc odebrać klucze do własnego lokum. Mieszkanie nie było z rynku pierwotnego, wymagało odświeżenia: trzeba było zerwać stare tapety, pomalować ściany, położyć nowe panele w salonie i naprawić kilka usterek w łazience. Sama nie miałam o tym zielonego pojęcia, a perspektywa samodzielnego gipsowania ścian napawała mnie przerażeniem. Zaczęłam pytać znajomych o sprawdzonego fachowca. Wiadomo, jak to jest z ekipami remontowymi – terminy na za rok, a ceny zwalają z nóg. Koleżanka z pracy poleciła mi pana Darka.
– Bierz go w ciemno – powiedziała mi pewnego dnia w biurze. – Robił u mnie łazienkę dwa lata temu. Szybko, solidnie i nie zrujnował mi portfela. Złota rączka.
Zadzwoniłam. Pan Darek miał akurat okienko między większymi zleceniami i zgodził się przyjść wycenić pracę. Kiedy zjawił się w moich drzwiach, wydał mi się sympatycznym, uśmiechniętym mężczyzną po czterdziestce. Rozejrzał się po pokojach, popukał w ściany, zapisał coś w notesie. Ustaliliśmy zakres prac, a cena, choć spora, mieściła się w moim budżecie. Umówiliśmy się, że zaczyna od poniedziałku. Cieszyłam się jak dziecko. Wzięłam dwa tygodnie urlopu, żeby być na miejscu, pomagać przy sprzątaniu i mieć oko na to, co się dzieje. Nie wiedziałam jeszcze, jak bardzo pożałuję tej decyzji.
Zagadywał mnie
Pierwsze dwa dni minęły w miarę spokojnie. Darek zabezpieczył podłogi folią, zaczął zrywać tapety. Ja siedziałam w kuchni z laptopem, próbując nadrobić trochę zaległości w prywatnych sprawach, czytając o aranżacji wnętrz. Zauważyłam jednak, że praca idzie mu dość wolno. Często wchodził do kuchni, żeby napić się wody i... porozmawiać. Na początku to były zwykłe, uprzejme pogawędki. Pytał, czym się zajmuję, jak długo szukałam mieszkania. Odpowiadałam z uśmiechem, traktując to jako normalną interakcję z kimś, kto spędza w moim domu osiem godzin dziennie. Jednak z każdym dniem pytania stawały się coraz bardziej osobiste.
– Taka ładna dziewczyna i sama takie wielkie mieszkanie kupiła? – zapytał w środę, opierając się o framugę drzwi z kubkiem kawy, o którą sam wcześniej poprosił.
– Nie takie wielkie, to tylko dwa pokoje – odpowiedziałam wymijająco, nie odrywając wzroku od ekranu laptopa.
– No tak, ale samej to tu chyba smutno. Chłopak nie pomaga przy remoncie? Teraz to ci młodzi faceci tacy są, że nawet gwoździa nie potrafią wbić, co?
Poczułam lekkie ukłucie irytacji. Nie miałam chłopaka, ale nie uważałam, że muszę się z tego tłumaczyć obcemu człowiekowi.
– Radzę sobie sama – ucięłam krótko, mając nadzieję, że zrozumie aluzję i wróci do pracy.
Zrozumiał, ale tylko na chwilę. Z każdym kolejnym dniem miałam wrażenie, że Darek spędza więcej czasu na obserwowaniu mnie i zagadywaniu, niż na gipsowaniu ścian. Kiedy robiłam sobie śniadanie, stawał obok i komentował to, co jem. Kiedy rozmawiałam przez telefon z mamą, po zakończeniu połączenia wypytywał, czy to ktoś z rodziny. Czułam się coraz bardziej osaczona we własnym, nowym domu.
Byłam na niego zdana
Najgorsze były poranki. Zamiast wejść, przebrać się w robocze ciuchy i zabrać do pracy, Darek siadał przy kuchennym stole i czekał, aż zrobię mu kawę. Na początku sama mu ją proponowałam z czystej grzeczności, ale szybko stało się to jego porannym rytuałem, którego wręcz ode mnie oczekiwał.
– Pani Ksymeno, a co pani dzisiaj taka smutna? – zagaił w piątek, siorbiąc gorący napój. – Młoda dziewczyna powinna się uśmiechać. Wczoraj wieczorem chyba pani gdzieś wychodziła, co? Widziałem przez okno, jak pani wsiadała do taksówki. Ja tu obok na osiedlu wynajmuję, to widziałem.
Zamarłam. Fakt, że mieszkał niedaleko i obserwował, jak wychodzę z bloku, sprawił, że po plecach przeszedł mi zimny dreszcz.
– Byłam u znajomych – odpowiedziałam sztywno.
– No i dobrze, bawić się trzeba. Pewnie znowu same koleżanki, co? – zaśmiał się, a mi zrobiło się niedobrze od jego poufałego tonu.
Próbowałam z nim nie rozmawiać, odpowiadać zdawkowo, zakładać słuchawki, ale on zachowywał się, jakby nie dostrzegał stawianych przeze mnie granic. Mieszkanie wyglądało jak pobojowisko – wszędzie był pył, folie, narzędzia. Byłam na niego zdana. Bałam się, że jeśli powiem mu coś ostro, to po prostu rzuci narzędzia i wyjdzie, zostawiając mnie z rozgrzebanym remontem, którego nikt inny nie będzie chciał dokończyć. Zacisnęłam zęby i postanowiłam po prostu to przetrwać. Przecież to tylko kilka dni.
Serce zaczęło mi bić jak szalone
W drugim tygodniu prace miały się ku końcowi. Zostało tylko pomalowanie salonu i położenie listew przypodłogowych. Darek przyniósł mi wczesne podsumowanie kosztów materiałów, które musiał dokupić. Kwota była wyższa, niż ta, na którą się umówiliśmy. Siedzieliśmy w kuchni. Przeglądałam paragony, marszcząc brwi.
– Dużo tego wyszło za te grunty i farby... – mruknęłam do siebie.
Darek przysunął się bliżej, opierając łokcie na stole. Poczułam zapach jego wody po goleniu wymieszany z zapachem kurzu.
– Pani Ksymeno, remonty tanie nie są. Wie pani, z robocizny możemy coś urwać – powiedział cicho, patrząc mi prosto w oczy z dziwnym uśmieszkiem.
Spojrzałam na niego zdezorientowana.
– To znaczy? Źle się zrozumieliśmy przy początkowej wycenie?
– Nie, wycena była dobra, ale ja jestem elastyczny dla... sympatycznych klientek – zniżył głos. – Jakbyśmy poszli dzisiaj wieczorem na jakąś fajną kolację, to policzyłbym pani połowę za te listwy i malowanie. Co pani na to? Taka ładna dziewczyna nie powinna przepłacać.
Zamurowało mnie. Serce zaczęło mi bić jak szalone. Słowa ugrzęzły mi w gardle. Patrzył na mnie wyczekująco, a ja poczułam falę gorąca zalewającą mi twarz – ze wstydu, zażenowania i ogromnego gniewu. Ten człowiek, starszy ode mnie o kilkanaście lat, w moim własnym domu, pośród całego tego bałaganu, proponował mi obniżenie rachunku za to, że pójdę z nim na randkę.
– Nie, dziękuję – powiedziałam w końcu, starając się, by mój głos brzmiał stanowczo, choć w środku cała drżałam. – Zapłacę normalną stawkę, na którą się umawialiśmy.
Uśmiech zniknął z jego twarzy w ułamku sekundy. Jego spojrzenie stało się zimne, wręcz wrogie.
– Jak pani woli. Ja tylko chciałem być miły – rzucił opryskliwie, odsunął krzesło z głośnym zgrzytem i poszedł do salonu.
Miałam mieszane uczucia
Reszta dnia była koszmarem. Atmosfera zgęstniała do tego stopnia, że można by ją kroić nożem. Darek nie odzywał się do mnie ani słowem. Pracował szybko, nerwowo rzucając narzędziami. Ja siedziałam w sypialni i liczyłam minuty do jego wyjścia. Kiedy skończył, zawołał mnie do salonu.
– Gotowe – powiedział sucho.
Obejrzałam ściany. Były pomalowane, ale w rogach widać było niedociągnięcia, a jedna z listew przypodłogowych lekko odstawała. Nie miałam jednak siły się z nim o to kłócić. Chciałam, żeby jak najszybciej wyszedł z mojego życia i z mojego mieszkania. Zrobiłam mu przelew na pełną kwotę, bez żadnych zniżek. Patrzył w ekran swojego telefonu, czekając na potwierdzenie. Kiedy przyszło, po prostu skinął głową, spakował swoje rzeczy i wyszedł, nie mówiąc nawet do widzenia.
Zostałam sama w nowym, pachnącym farbą salonie. Zamknęłam drzwi na klucz i osunęłam się na podłogę. Zamiast radości z zakończonego remontu, czułam ogromny niesmak. Miałam poczucie, że moje pierwsze, własne miejsce, które miało być moim bezpiecznym azylem, zostało w jakiś sposób naruszone przez natręctwo obcego człowieka.
Długo zajęło mi wymazanie z pamięci tego niezręcznego napięcia. Teraz kiedy patrzę na tę lekko odstającą listwę w rogu salonu, wciąż przypomina mi się ten moment przy kuchennym stole. Wiem jedno – następnym razem, gdy będę potrzebować fachowca, poszukam kogoś na własną rękę i na pewno nie pozwolę, by ktokolwiek przekraczał moje granice w moim własnym domu.
Ksymena, 29 lat
Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.
Czytaj także:
- „Ojciec wyrzucił mnie z domu, bo nie chciałem być prawnikiem jak on. Podzieliłem los swojego brata”
- „Wyjechałem za granicę, by się dorobić, a wróciłem bez kasy. Wtedy uratował mnie brat, którego najbardziej zawiodłem”
- „Na wakacjach w Portugalii znalazłam 1 zdjęcie w portfelu mojego męża. Na rajskiej plaży zalało mnie morze jego kłamstw”
