Lipiec nad polskim morzem to loteria, ale w tym roku pogoda dopisywała, co dla naszej rodzinnej smażalni oznaczało jedno: niekończące się kolejki głodnych wczasowiczów. Miałam dwadzieścia cztery lata i właściwie powinnam była cieszyć się wakacjami po obronie licencjatu. Zamiast tego, każdego ranka wiązałam włosy w ciasny kok, zakładałam wyblakły fartuch i stawałam za ladą w oparach gorącego oleju i panierki.
WIDEO…
Chciałam uczciwie zarobić
Zgodziłam się na tę pracę z jednego powodu. Rodzice obiecali mi uczciwą stawkę, a ja desperacko potrzebowałam pieniędzy na wymarzony, miesięczny wyjazd do Włoch, który planowałam z przyjaciółkami. Obliczyłam wszystko co do grosza. Dwa miesiące ciężkiej harówki i miałam mieć pełną kwotę. Przez pierwsze dwa tygodnie wszystko szło zgodnie z planem. Ja i mama obsługiwałyśmy klientów i wydawałyśmy posiłki, a tata rządził na zapleczu, smażąc flądry i dorsze. Było ciężko, ale widziałam w tym cel.
Sytuacja zmieniła się drastycznie w połowie lipca, kiedy to w drzwiach smażalni stanął chłopak o znudzonym spojrzeniu. Miał może dwadzieścia lat, markowe buty i postawę kogoś, kto znalazł się tu za karę.
– Patrycja, to jest Kamil – powiedział mój ojciec, nerwowo wycierając ręce w ścierkę. – Od dzisiaj będzie ci pomagał na kasie i przy wydawaniu zamówień.
Spojrzałam na niego z wdzięcznością. Dodatkowa para rąk w szczycie sezonu brzmiała jak zbawienie.
– Cześć – uśmiechnęłam się, wyciągając do niego rękę. – Dobrze, że jesteś. Zaraz zacznie się ruch obiadowy.
Kamil tylko kiwnął głową, ignorując moją dłoń. Oparł się o ladę i wyciągnął telefon. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że to będzie jego główna pozycja w pracy.
Nic z tego nie rozumiałam
Już pierwszego dnia zorientowałam się, że coś jest nie tak. Kamil był nie tyle powolny, co całkowicie zignorował fakt, że jest w pracy. Kiedy kolejka ciągnęła się aż na zewnątrz, on w najlepsze przeglądał media społecznościowe. Jeśli już łaskawie podchodził do klienta, mylił zamówienia.
– Dwa razy dorsz, raz frytki i surówka z kiszonej kapusty – rzuciłam do niego w przelocie, stawiając tace na blacie. – Zanieś to do stolika numer pięć.
– Nie jestem kelnerem – mruknął, nie odrywając wzroku od ekranu.
– Kamil, mamy system numerków, ale ten pan jest o kulach, prosił, żeby mu przynieść. Zrób to, proszę, ja muszę nabić kolejne zamówienie.
Przewrócił oczami, po czym złapał tacę tak niezdarnie, że połowa surówki wylądowała na ziemi. Zamiast to posprzątać, zostawił tacę na ladzie i wyszedł przed lokal. Krew się we mnie zagotowała.
– Tato! – zawołałam, wpadając na zaplecze. – Ten chłopak to jakaś pomyłka. On nic nie robi, tylko przeszkadza. Musisz z nim porozmawiać.
Ojciec, który zazwyczaj reagował alergicznie na lenistwo w pracy, nagle unikał mojego wzroku. Skupił się na obracaniu ryb na patelni z przesadną starannością.
– Daj mu czas, Patrycja. Dopiero się uczy – powiedział cicho.
– Czego się uczy? Jak stać i pachnieć? Ja robię za dwóch, a on dostaje za to samo pieniądze. Zwolnij go, znajdziemy kogoś ogarniętego.
– Nie zwolnię go – uciął ostro ojciec. – Ma tu pracować i koniec. A ty masz mu pomagać, a nie narzekać. Wracaj na salę.
Stanęłam jak wryta. Mój tata, który zawsze powtarzał, że w biznesie nie ma miejsca na sentymenty, nagle bronił obcego, leniwego chłopaka? Coś tu bardzo nie grało.
W końcu prawda wyszła na jaw
Przez kolejny tydzień moja frustracja rosła. Kamil nie tylko nie pracował, ale zaczął zachowywać się arogancko. Spóźniał się, brał sobie z lodówki napoje bez pytania, a na moje uwagi reagował chamskimi odzywkami. Pewnego popołudnia, kiedy po raz kolejny wyszedł na przerwę w środku największego młyna, nie wytrzymałam. Poszłam do mamy, która akurat obierała ziemniaki na zapleczu.
– Mamo, błagam cię, powiedz mi, o co tu chodzi. Dlaczego tata pozwala mu na wszystko? Przecież on psuje nam opinię, ludzie wczoraj skarżyli się na jego zachowanie!
Mama westchnęła ciężko i odłożyła nóż. Wyglądała na bardzo zmęczoną, znacznie starzej niż wskazywała na to jej metryka.
– Zamknij drzwi, Patrycja – poprosiła cicho.
Kiedy to zrobiłam, przetarła twarz dłonią.
– Wiesz, że przed sezonem musieliśmy wymienić piece i wentylację, prawda? Groziło nam zamknięcie.
– Wiem, tata mówił, że wziął kredyt.
– Nie wziął kredytu w banku. Żaden bank by nam nie dał, mieliśmy zaległości z zeszłego roku. Pożyczył pieniądze od ojca Kamila. To stary znajomy taty, biznesmen z miasta. Dał nam gotówkę do ręki, ale pod warunkiem, że spłacimy go do końca sierpnia, z wysokimi odsetkami.
Zrobiło mi się słabo.
– A co ma do tego ten chłopak?
– Ojciec Kamila uznał, że młody musi się nauczyć szacunku do pracy, więc zażądał, żeby tata przyjął go na sezon. Z pensją, oczywiście. Tata nie mógł odmówić. Jeśli ojciec Kamila zażąda zwrotu pieniędzy teraz, stracimy smażalnię.
Zrozumiałam, dlaczego ojciec tak nerwowo reagował na każdą moją skargę. Był uwięziony we własnym błędzie, a ja razem z nim. Poczucie niesprawiedliwości walczyło we mnie ze współczuciem dla rodziców. Z jednej strony rozumiałam ich desperację, z drugiej – to ja musiałam znosić humory Kamila i pracować ponad siły.
Poczułam się upokorzona
Próbowałam zacisnąć zęby i po prostu robić swoje. Tłumaczyłam sobie, że to tylko do końca sierpnia. Potem wyjadę do Włoch, a oni jakoś to rozwiążą. Jednak cierpliwość ma swoje granice, a moje zostały przekroczone w pewną upalną sobotę. Ruch był gigantyczny. Kolejka zakręcała za róg budynku. W środku panował zaduch, klimatyzacja nie wyrabiała. Biegałam od kasy do okienka z zamówieniami, pot lał mi się po plecach. Kamil, jak zwykle, stał oparty o ścianę, powoli wstukując coś w ekran telefonu.
– Kamil, weź te trzy porcje i zanieś na taras! – krzyknęłam, nie panując już nad nerwami. – Przecież to stygnie!
Podniósł na mnie wzrok z oburzeniem.
– Nie drzyj się na mnie. Powiedziałem ci już, że nie noszę jedzenia.
– Jesteś w pracy! Albo coś robisz, albo stąd wyjdź!
– Bo co mi zrobisz? Powiesz tatusiowi? – zaśmiał się złośliwie. – Twój tatuś i tak musi robić to, co mój mu każe. Jesteście tylko głupimi płotkami.
Coś we mnie pękło. Złapałam go za koszulkę i pociągnęłam w stronę drzwi.
– Wynoś się stąd! – wrzasnęłam na całe gardło. Klienci w kolejce zamarli. – Wynoś się i nie wracaj, ty zepsuty dzieciaku!
Kamil wyrwał się z wściekłością, ale zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, z zaplecza wybiegł mój ojciec.
– Co tu się dzieje?! Patrycja, uspokój się natychmiast! – ryknął tata. Jego twarz była czerwona z nerwów.
– On nic nie robi, a teraz jeszcze mnie obraża! – krzyczałam, czując, że do oczu napływają mi łzy bezsilności.
– Przeproś go – powiedział cicho, ale stanowczo mój ojciec.
– Co?!
– Powiedziałem, przeproś Kamila. Przy ludziach. Nie będziesz tak traktować pracowników w moim lokalu.
Patrzyłam na ojca, nie wierząc własnym uszom. Wybrał obcego chłopaka zamiast własnej córki. Zrobił to ze strachu przed jego ojcem, ale to nie zmniejszało mojego bólu. Kamil uśmiechał się triumfalnie, poprawiając koszulkę.
– Nie przeproszę – powiedziałam przez zaciśnięte gardło. Zdjęłam fartuch i rzuciłam go na ladę. – Radźcie sobie sami.
Wyszłam ze smażalni, przepychając się przez tłum zdziwionych klientów. Nie obchodziło mnie, co sobie pomyślą. Czułam się upokorzona i zdradzona.
Coś się we mnie zmieniło
Przez trzy dni nie odzywałam się do ojca. Siedziałam w swoim pokoju, przeliczając oszczędności. Zabrakło mi tysiąca złotych do wymarzonego wyjazdu, ale w tamtej chwili nawet Włochy wydawały mi się nieważne. W głowie wciąż miałam obraz taty, który każe mi przepraszać tego lenia. Czwartego dnia wieczorem usłyszałam pukanie do drzwi. Tata wszedł do środka, wyglądał na wykończonego. Usiadł na brzegu łóżka.
– Kamil zrezygnował – powiedział cicho. – Powiedział ojcu, że u nas jest obóz pracy i za bardzo go stresujemy.
Spojrzałam na niego z ukosa.
– I co teraz? Jego ojciec zażądał zwrotu pieniędzy?
– Tak, ale na szczęście nie od razu. Dał nam czas do końca września. Obraził się, ale zgodził się poczekać.
Zapadła cisza. Ojciec wpatrywał się we własne dłonie, zniszczone od pracy w kuchni.
– Przepraszam cię, Patrycja. Zachowałem się jak tchórz. Bałem się, że stracimy ten interes. To dorobek całego naszego życia. Nie mogłem pozwolić, żeby wszystko przepadło przez jeden głupi dług. Ale nie powinienem był cię upokarzać.
Słuchałam go i czułam, jak złość powoli ze mnie uchodzi, zostawiając tylko ogromny smutek. Rozumiałam, że zrobił to, by chronić naszą rodzinę, ale sposób, w jaki to zrobił, zniszczył coś między nami.
– Wrócisz do nas? – zapytał z nadzieją w głosie. – Bez ciebie z mamą nie dajemy rady.
Zgodziłam się wrócić. Przepracowałam resztę sezonu. Odrobiłam brakującą kwotę i na początku września pojechałam do Włoch. Wyjazd był wspaniały, pełen słońca, śmiechu i dobrego jedzenia, ale gdzieś z tyłu głowy wciąż miałam obraz zaplecza naszej smażalni.
Wróciliśmy do normalności. Dług został spłacony w terminie, a ojciec odetchnął z ulgą. Nigdy więcej nie rozmawialiśmy o Kamilu ani o tamtej kłótni. Jednak od tamtego lata coś się we mnie zmieniło. Zrozumiałam, że dorosłe życie i rodzinne interesy rzadko są czarno-białe. Czasami, by przetrwać, trzeba schować dumę do kieszeni. Tylko wciąż nie jestem pewna, czy cena, którą zapłaciliśmy za to przetrwanie, nie była zbyt wysoka.
Patrycja, 24 lata
Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.
Czytaj także:
- „Nie rozumiałam, dlaczego mąż kupił sobie nowe auto i zapuścił brodę. Dotarło do mnie, gdy przyłapałam go na siłowni”
- „Myślałem, że wnuk się stęsknił, a on szukał starego naiwniaka z grubą emeryturą. Potraktował dziadka jak bankomat”
- „Miałem spokój na emeryturze, aż w progu stanął mój syn z walizką. Traktował mój dom jak hotel, a ze mnie zrobił służbę”
