Jaka jest rola D-dimerów w diagnostyce?

Oznaczanie D-dimerów nie należy do rutynowych badań, wykonywanych u każdego. Najczęściej wykonuje się je u pacjentów, u których zachodzi podejrzenie zakrzepicy, pod postacią zakrzepowego zapalenia żył lub bardziej niebezpiecznego schorzenia, czyli zatorowości płucnej. Obecność D-dimerów w surowicy świadczy, że doszło do uruchomienia mechanizmów krzepnięcia i fibrynolizy.

fot. Nieznane

D-dimery, co to za białka?

D-dimer to produkt degradacji fibrynogenu. Jest związany z całym mechanizmem hemostazy, czyli układu krzepnięcia i fibrynolizy. W naszym organizmie cały czas pozostają z sobą w równowadze procesy krzepnięcia i fibrynolizy. Prawidłowy przebieg tych procesów chroni z jednej strony przed krwawieniem a z drugiej przed powstawaniem zakrzepów. Gdy dojdzie do krwawienia poprzez uruchomienie odpowiednich mechanizmów powstaje skrzep utworzony z fibrynogenu. To doprowadza do zahamowania krwawienia. Po rozpuszczeniu tego skrzepu zostają uwolnione produkty degradacji fibrynogenu, czyli między innymi D-dimery. Ich obecność we krwi świadczy o nasilonej fibrynolizie.

Zobacz też: Kiedy badamy stężenie kreatyniny?

Rola D-dimerów w diagnostyce laboratoryjnej

Dimer D występuje we krwi w stężeniu od kilku do kilkuset ug/l. Normy są różne, w zależności od metody oznaczenia. Ważne, aby stosować do jego wykrywania metody o dużej czułości. Jego oznaczanie ma zastosowanie do wykluczenia klinicznie istotnej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Badanie poziomu D-dimerów zaleca się u pacjentów z małym lub pośrednim prawdopodobieństwem klinicznym zakrzepicy żył głębokich lub zatorowości płucnej. Ujemny wynik testu z dużym prawdopodobieństwem wyklucza zakrzepicę. Nie można jednak rozpoznać wzmożonej krzepliwości na podstawie wyłącznie podwyższonego stężenia D-dimeru we krwi. Do rozpoznania żylnej choroby zakrzepowo zatorowej potrzebne są badania dodatkowe, jak ultrasonograficzny test uciskowy czy tomografia komputerowa klatki piersiowej w przypadku podejrzenia zatorowości płucnej. D-dimery stanowią tylko badanie przesiewowe, rozstrzygające konieczność wykonywania tych badań dodatkowych. Podwyższone jego wartości obserwuje się, bowiem w wielu stanach chorobowych nie tylko związanych z zakrzepicą. Niewielki wzrost stężenia D-dimeru występuje w ostrych zespołach wieńcowych jak zawał serca, we wszelkich reakcjach zapalnych toczących się w organizmie oraz w niektórych nowotworach. Interpretację wyniku jego oznaczenia należy odnosić indywidualnie, biorąc pod uwagę także objawy kliniczne, mogące sugerować zakrzepicę. Oznaczanie D-dimeru ma także zastosowanie do rozpoznania zespołu uogólnionego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, czyli DIC.

Polecamy: O czym świadczy nieprawidłowe stężenie białka całkowitego we krwi?

Dowiedz się więcej z naszego forum medycznego.

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

SKOMENTUJ (16)
Badanie TSH – jak rozpoznać nadczynność lub niedoczynność tarczycy? [video]
KOMENTARZE (16)
~gość/7 miesięcy temu
a jak jest niskie
~Ja/8 miesięcy temu
co to do licha za krzyki !
Diagnostyka/rok temu
Oznaczanie stężenia d-dimerów w krwi, które można zlecić w jednym z laboratoriów Diagnostyki, znajduje zastosowanie w badaniu stanów zakrzepowo-zatorowych, a przede wszystkim w diagnostyce zatoru płucnego i zakrzepicy żył głębokich kończyn dolnych. Niskie stężenie d-dimerów pozwala z bardzo dużym prawdopodobieństwem wykluczać te stany.
POKAŻ KOMENTARZE (16)