POLECAMY

Emocje - naturalne wyposażenie

Emocje stanowią naturalne wyposażenie ofiarowane nam przez naturę. Mamy je w sobie. Jest to potencjał umożliwiający porozumiewanie się ze światem. Każdy je przeżywa. Nie są czymś złym. Po prostu są i ten fakt trzeba zaakceptować.
Emocje stanowią naturalne wyposażenie ofiarowane nam przez naturę. Mamy je w sobie. Jest to potencjał umożliwiający porozumiewanie się ze światem. Każdy je przeżywa. Nie są czymś złym. Po prostu są i ten fakt trzeba zaakceptować.

Człowiek jest istotą wrażliwą, istotą emocjonalną. W swoim działaniu przejawia emocje różnego rodzaju. Czasami mówimy o emocjach negatywnych lub pozytywnych. Lepiej byłoby podzielić je na wygodne i niewygodne.

Emocje uczymy się wyrażać. Zaczyna się to we wczesnym dzieciństwie. Dziecko w okresie prenatalnym też okazuje swoją emocjonalność. Denerwuje się na mamę, gdy ona przebywa w pomieszczeniu, gdzie jest zbyt głośna muzyka, puka i kopie ze złości, gdy coś nie pozwala mu spać. Zagrożony dynamicznie się porusza, ma podwyższone ciśnienie krwi, czyli przejawia Emocje - naturalne wyposażenieemocje człowieka dorosłego. Noworodek i niemowlę wyrażają proste emocje dobitnie. Głodne lub zmęczone dziecię płacze. Matki mówią, że ten płacz jest za każdym razem inny. Zadowolony bobas głuży, mruczy, czy też się uśmiecha. Reagowania emocjonalnego dziecko uczy się z otoczenia, przede wszystkim w rodzinie.

Emocje są jak anioły - czyste i niewinne. Odczuwanie emocji nie ma żadnego zabarwienia etycznego. Wyrażanie emocji poprzez konkretne zachowanie podlega już natomiast naszym ocenom. To, że w naszym dziecku jest złość, agresja, smutek, czasami rozpacz nie stanowi problemu. Te silne emocje są komunikatami. Zapłakany, czy wściekły maluch nie dziwi. Jego stan zawsze mówi o tym co przeżywa. Emocje naszego dziecka musimy zaakceptować, zachowania natomiast musimy korygować. W naszym domu np. mówimy, że czekamy, aż nasz starszy syn (nastolatek) po raz kolejny trzaśnie drzwiami. I nie chodzi tu o to, że zależy nam na tym, by drzwi wypadły z futryny ale chcemy skorygować zachowanie własne, po pierwszym takim incydencie tłamszące dziecko i zwracające uwagę tylko na jego zachowanie. Mówiliśmy wówczas ze złością, że nie życzymy sobie takiego zachowania w naszym domu. Teraz chcielibyśmy przekazać naszemu dziecku komunikat, że akceptujemy jego złość, nawet cieszymy się, że ma w sobie agresję - energię życia, natomiast mocno dyskusyjna jest forma artykułowania jej poprzez próbę zniszczenia drzwi.

Często zdarza się rodzicom patrzeć na własne - ukochane przecież dzieci - tylko przez pryzmat ich zachowania. Dbając o własny rodzicielski wizerunek, bo któż nie pragnie mieć grzecznego, dobrze wychowanego dziecka, tłamszą dziecko, przywołując je do porządku, nie pozwalając na wyrażanie uczuć, po prostu tłumiąc je. Ileż to razy mówimy dziecku: Jak się nie uspokoisz, to inaczej pogadamy!, Jak nie przestaniesz się wściekać to pożałujesz!, Przestań beczeć!, Przestań się mazać! Tłumienie emocji stanowi szantaż emocjonalny. Dziecko szybko uczy się i dostosowuje. Wie, że rodzice nie lubią, gdy wyraża złość, agresję, smutek. Rodzice wysyłają wiele sygnałów, że kochają dziecko radosne i uśmiechnięte. Jednym z wielu błędów wychowawczych popełnionych przeze mnie było zmuszanie syna do wykonywania "zleconych prac domowych". Oczywiście nie to, że wychowywałem przez pracę ale forma polecenia była mocno chybiona. Jak każde dziecko, moja latorośl czasami przejawiała bunt, czy niechęć. Zamiast zaakceptować te niewygodne uczucia dziecka (a któż z nas wykonuje każdą pracę z radością?) mówiłem, że oczekuję, iż nie dość, że wykona pracę, ale że będzie czynił to z entuzjazmem. Dziś widzę, że moje myślenie nie było zdrowe. Dziecko nie musi śpiewać, zmywając naczynia, powinno jedynie porządnie wykonać swoje zadanie. Zresztą występuje tutaj interesująca prawidłowość. Dziecko zaczyna często pracę niechętnie jako symboliczny niewolnik, ale w trakcie jej trwania coś jakby "uskrzydla je", po jej wykonaniu ma nawet głęboką satysfakcję.

My rodzice musimy uczyć się akceptować uczucia naszego dziecka. Jeśli płacze, raczej zrozumieć jaki jest powód smutku, niż zmuszać do szybkiego zaprzestania. Musimy pewnie częściej mówić, a na pewno przynajmniej o tym myśleć: Wiem, że to cię boli, rozumiem cię, popłacz sobie. Powinniśmy częściej przytulać latorośl i akceptować niewygodny dla nas stan dziecka. Żal i smutek musi zawsze być przeżyty. W innym przypadku będzie szukał ujścia na wiele różnych sposobów. Akceptacja uczuć dziecka wymaga czasu, brania na kolana, rozumienia dziecka i jego potrzeb. Jego małe smuteczki wydają się być dla nas dorosłych błahostkami, dla niego są natomiast poważnymi problemami. To, że ktoś zniszczy jego zamek z piasku, domek z klocków, zapodzieje się gdzieś ulubiona zabawka, czy przedszkolny przyjaciel zareaguje inaczej niż zwykle, dla malucha może być powodem dramatu. Dla nas to głupotki ale dla dziecka nieraz poważny kłopot. Wczuwajmy się zatem jak najczęściej w rolę aktywnego słuchacza emocji naszego dziecka. Emocje mówią bowiem ważne rzeczy.

Andrzej Ładyżyński

Rodzicielska www
SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)