Zbuntowani nastoletni

Okres dojrzewania to najbardziej burzliwy emocjonalnie, fizycznie i psychologicznie etap naszego życia. Tranformacja, jakkolwiek naturalna, często wiąże się z wewnętrznym chaosem, wyobcowaniem, drażliwością czy agresją.
/ 16.02.2008 23:57
Okres dojrzewania to najbardziej burzliwy emocjonalnie, fizycznie i psychologicznie etap naszego życia. Tranformacja, jakkolwiek naturalna, często wiąże się z wewnętrznym chaosem, wyobcowaniem, drażliwością czy agresją.Zbuntowani nastoletni

Rodzice mogą mieć dużą trudność z rozpoznaniem jak wiele z tych symptomów można uznać na typowe nastoletnie kaprysy, a które powinny niepokoić i skłaniać do zasięgnięcia porady specjalisty. Chociaż każdy przypadek jest całkowicie indywidualny zasadniczo żadna ze zmian osobowościowych dziecka w tym okresie nie powinna przeszkadzać mu w uczęszczaniu do szkoły lub utrzymywaniu związków międzyludzkich. Zdecydowanie niepokojące powinny być objawy takie jak:
  • depresja – ciągle przygnębiony stan, drastyczne zmiany w nawykach jedzeniowych lub sennych, znudzenie wiążące się z wycofywaniem się z różnych aktywności, poczucie beznadzei, brak koncentracji, zmęczenie i brak energii, skłonność do występków przeciw prawu, osamotnienie, próby samobójcze;
  • uzależnienia – zwiększona absencja w szkole, niepowodzenia w nauce, coraz niższe stopnie, zmiany w wyglądzie, przekrwione oczy, powiększone źrenice, izolacja z życia rodzinnego, zmęczenie, zaniedbanie się, kłamastwa, próby samobójcze;
  • zaburzenia odżywiania – odmowa spożywania pokarmów, nieakceptacja swojej wagi i wyglądu, strach przed utyciem, zatrzymanie cyklu miesiączkowego, okresy wilczego apetytu i objadania się, własnoręcznie wywoływane wymioty, nadużycie środków przeczyszczających, nadmierna aktywności fizyczna prowadząca do wyczerpania;
  • nerwice kliniczne – ataki paniki, fobie, obsesyjne zachowania, bezsenność, wzmożona ostrożność, słaba koncentracja, nadmierne martwienie się, irytacja, napięcia mięśni, ciągłe zmęczenie;
  • zaburzenia opozycyjno-buntownicze – częste utraty kontroli nad zachowaniem, bunt przeciw zasadom i prośbom, winienie innych za własne pomyłki, nadwrażliwość na własnym punkcie, łatwa irytacja, skłonnośc do gniewu lub pogardy, umyślne robienie ludziom na przekór, skłonności do profanacji;
  • zaburzenie zachowania – kradzieże, ucieczki z domu, wagary, wanadalizm, fizyczne okrucieństwo wobec ludzi i zwierząt, użycie broni, kłamstwa, podpalenia.
Dla psycholgicznej diagnozy nieprawidłowości w rozwoju lub choroby objawy te będą miały znaczenie jeśli pojawiają się prawie codziennie przez dłuższy okres czasu. Podobne symptomy pojawiające się okazjonalnie są zjawiskiem zupełnie normalnym i wymagają po prostu cierpliwości i konsekwencji ze strony rodziców. To, że nastolatek od czasu do czasu popłacze, przejdzie na dietę, ucieknie ze szkoły albo zbuntuje się przeciw rodzicom, nie oznacza jeszcze poważnych zaburzeń.
Jeśli jednak te symptomy uniemożliwiaja młodemu człowiekowi normalne życie – edukację, rozwój fizyczny czy kontakty społeczne – warto pomyśleć o wizycie u specjalisty.

Agata Chabierska
SKOMENTUJ
KOMENTARZE (2)
/21.12.2009 11:44
to żadna pomoc dla rodziców zbuntowanych nastolatków. to ogólniki, nie porady..konkrety są potrzebne a nie analizy psychologiczne
/05.09.2008 19:06
Ale mi to blog ze zbuntowanych haha.