Wskazówka zegara zbliżała się do godziny osiemnastej. W każdy weekend, równo o osiemnastej zero zero, cichy blok zamieniał się w źródło dźwięków, które spędzały mi sen z powiek od dobrych kilku tygodni. Głuchy stukot, jakby ktoś uderzał twardym przedmiotem o drewnianą podłogę, a chwilę później dziwny, rytmiczny szum. Po nim następował pisk, powtarzany w równych odstępach czasu, i ciche buczenie.
WIDEO…
Ktoś hałasował
Odgłosy trwały dokładnie czterdzieści minut, po czym milkły jak nożem uciął. Moje mieszkanie w starym bloku miało swoje zalety, ale grubość ścian z pewnością do nich nie należała. Słyszałam rozmowy telefoniczne sąsiadów z góry, wiedziałam, kiedy pan zza ściany ogląda mecze, a kiedy sąsiadka piecze ciasto, bo zapach rozchodził się pionem wentylacyjnym. Jednak to, co działo się za ścianą mojej sypialni, wymykało się wszelkim znanym mi dotąd prawom osiedlowego życia.
W lokalu obok mieszkali pan Marian wraz z żoną, panią Teresą. Było to spokojne, starsze małżeństwo. Mijaliśmy się czasem na klatce schodowej. Dzień dobry, dzień dobry, krótka wymiana uwag o pogodzie i tyle. Wyglądali na absolutnie przewidywalnych ludzi, dla których szczytem emocji w weekend była niedzielna kawa z drożdżówką i serwis informacyjny w telewizji.
Jednak począwszy od października, spokojne weekendowe popołudnia zamieniły się w prawdziwą zagadkę. Pewnego dnia natknęłam się na panią Stasię z drugiego piętra. Pani Stasia wiedziała o wszystkich i o wszystkim, choć rzadko kiedy jej rewelacje pokrywały się w stu procentach z prawdą.
– Pani Beato – zaczęła cicho, podchodząc do mnie z tajemniczą miną. – Zauważyła pani coś dziwnego u pana Mariana i pani Teresy?
– To znaczy? – udawałam zaskoczoną, choć temat mocno mnie poruszył.
Rozsiewała plotki
– Widziałam, jak pan Marian wnosił w czwartek na górę wielkie kartonowe pudła – szepnęła, rozglądając się wokół. – A potem w piątek nosił jakieś worki. I to po zmroku! Dzisiaj rano pytałam panią Teresę, co tam remontują, to tylko machnęła ręką i nic nie powiedziała. Dziwne to jakieś, mówię pani. Ludzie w ich wieku powinni myśleć o odpoczynku, a nie o przestawianiu mebli w nocy.
Słowa pani Stasi tylko podsyciły moje obawy. Zastanawiałam się, co właściwie może dziać się za ścianą. Czy pan Marian otworzył w mieszkaniu nielegalny warsztat? Ale dlaczego pracowałby tylko w weekendy i to zaledwie przez niecałą godzinę? A może konstruowali jakieś skomplikowane machiny? Dźwięki, które docierały do mojej sypialni, były zbyt rytmiczne na zwykłe majsterkowanie.
Postanowiłam, że nie spędzę kolejnego wieczoru na domysłach. Jeśli mam dowiedzieć się prawdy, muszę po prostu tam pójść pod jakimś kompletnie błahym pretekstem. Upiekłam szarlotkę. Ukroiłam solidny, równy kawałek, położyłam go na talerzyku i przykryłam serwetką. To był idealny powód. Przyszłam poczęstować sąsiadów świeżym wypiekiem. Proste, sąsiedzkie i niebudzące żadnych podejrzeń.
Poszłam do nich
Gdy wskazówka zegara minęła osiemnastą, zza ściany jak na zawołanie dobiegł znany mi już doskonale hałas. Chrup, chrup, brzdęk. A potem słowa: „Raz, dwa, trzymaj to mocniej!”. Wyszłam na korytarz. Stanęłam przed drzwiami sąsiadów. Coś metalicznego uderzyło o podłogę, a zaraz po tym rozległ się głęboki, niski głos pana Mariana, który mówił coś o deszczu i burzy. Zapukałam.
Drzwi uchyliły się powoli, nie więcej niż na szerokość łańcucha zabezpieczającego. W szparze pojawiła się twarz pana Mariana. Wyglądał na wyraźnie zaskoczonego, a na jego czole widniały krople potu. W ręku trzymał… starą, aluminiową pokrywkę od garnka.
– Dzień dobry, panie Marianie – powiedziałam. – Pomyślałam, że przyniosę państwu trochę szarlotki. Dopiero co wyjęłam z pieca.
Sąsiad spoglądał na talerz, potem na mnie, a jego mina zmieniała się z konsternacji w lekkie zmieszanie.
– Och… Dziękujemy serdecznie, ale my właściwie… jesteśmy w trakcie czegoś – bąknął niepewnie, próbując zasłonić ciałem widok na przedpokój.
Dosłownie oniemiałam
W tym momencie z głębi mieszkania dobiegł donośny głos pani Teresy:
– Marian! Kto to? Jest przeciąg, liście nam zaraz odlecą!
Pan Marian westchnął ciężko, popatrzył na mnie uważnie i zrezygnowany odpiął łańcuch. Drzwi otworzyły się szeroko.
– No dobrze, niech pani wejdzie. Tylko proszę uważać pod nogi – powiedział z uśmiechem.
Weszłam do przedpokoju i dalej do ich głównego salonu. Widok, który zastałam na miejscu, dosłownie odjął mi mowę. Stałam w progu i nie mogłam uwierzyć własnym oczom. Cały duży pokój sąsiadów zamienił się w coś, co wyglądało jak dziwaczny plan filmowy albo profesjonalne studio nagrań dźwiękowych. Na środku dywanu rozłożona była duża folia malarska. Na niej stały trzy duże miednice. Jedna wypełniona była suchymi liśćmi i patykami, druga wysypana grochem i surowym ryżem, a w trzeciej leżała pokaźna góra wysuszonego kukurydzianego pieczywa.
Pani Teresa siedziała na niskim stołeczku w słuchawkach na uszach, trzymając w rękach dwie połówki skorupy kokosa, którymi rytmicznie uderzała o drewnianą deskę do krojenia. Pod ścianą na meblościance stał profesjonalnie wyglądający mikrofon na statywie, podłączony do małego rejestratora cyfrowego.
Nic nie rozumiałam
W kącie pokoju siedziała ich córka, młoda dziewczyna, z konsolą nagraniową i laptopem na kolanach.
– Dobry wieczór… – bąknął zszokowana, spoglądając na mnie.
Pani Teresa zdjęła słuchawki i spłonęła pąsem, ale po chwili zamieniło się to w serdeczny uśmiech.
– Przepraszamy za ten hałas, pani Beato – powiedziała głośno. – Zapewne to przez nas pani nie miała spokoju w weekendy!
– Ja… myślałam, że pan Marian naprawia jakieś urządzenia – przyznałam uczciwie, nie potrafiąc ukryć rozbawienia.
Pan Marian zaśmiał się szczerze, odkładając pokrywkę od garnka na stół obok wielkiego arkusza cienkiej blachy.
– Maszyny? Nie, gdzieżby tam! Nasza córka przygotowuje projekt na studia artystyczne – wyjaśnił z nieukrywaną dumą. – Tworzy film i postanowiła nagrać całą ścieżkę dźwiękową metodą tradycyjnego tworzenia efektów, bez cyfrowych dróg na skróty. A my z żoną robimy za całą jej ekipę filmową!
– Szum wiatru robimy wachlarzem, burzę tą blachą, deszcz to przesypywany ryż, a krok konia to właśnie nasze kokosy – dodała z uśmiechem pani Teresa. – A seler naciowy… łamany przed mikrofonem brzmi w nagraniu jak chrupnięcie gałęzi w ciemnym lesie!
Uśmiałam się do łez
Opadłam na wolny fotel, czując jak całe napięcie ostatnich tygodni ulatuje ze mnie w ułamku sekundy. Tajemnicze stuki, dziwne szepty i znikające kartony znalazły swoje najbardziej niezwykłe i pełne ciepła wyjaśnienie, jakiego mogłabym się spodziewać.
– Nagrywamy zawsze w weekendy o osiemnastej, bo wtedy córka ma czas na nagrania – tłumaczył pan Marian, pokazując na rejestrator cyfrowy.
Siedzieliśmy w ich salonie przez kolejną godzinę. Szarlotka zniknęła w mgnieniu oka, a ja z fascynacją obserwowałam, jak rodzice pomagają córce w realizacji jej artystycznej pasji. Okazało się, że pan Marian spędzał całe tygodnie na szukaniu odpowiednich rekwizytów – stąd te kartonowe pudła, o których wspominała sąsiadka z drugiego piętra. Gdy zbierałam się do wyjścia, córka sąsiadów spojrzała na mnie z uśmiechem.
– Potrzebuję też dźwięków z pracowni krawieckiej. Odgłosu cięcia grubego materiału i pracy starych nożyc, a wiem, że pani się tym zajmuje. Nie chciałaby pani pomóc nam przy ścieżce dźwiękowej?
Roześmiałam się od ucha do ucha. Od tamtego dnia weekendy o osiemnastej nie są już dla mnie źródłem frustracji. Stały się czasem, na który czekam z niecierpliwością. Za ścianą nie działo się nic złego – działo się tam po prostu mnóstwo rodzinnej miłości i twórczej energii, w której teraz sama z radością biorę udział.
Beata, 52 lata
Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe.
Czytaj także:
- „Teściowa zadzwoniła z płaczem, że nie ma na czynsz. Szybko odkryłem, że pożyczone pieniądze poszły na coś innego”
- „Nasza srebrna rocznica ślubu zamieniła się w koszmar. Do mojego domku w górach wparował pasierb i zrujnował wszystko”
- „Sprawdziłem trasę biegową mojej żony w aplikacji. Nie mogłem uwierzyć, skąd wraca taka spocona”
