Przez całe życie ciężko pracowaliśmy. Nigdy nam się nie przelewało, ale zawsze staraliśmy się odkładać każdy grosz. Naszym największym marzeniem na emeryturze był zakup małej działki za miastem. Wyobrażaliśmy sobie drewniany domek, grządki z pomidorami i ciszę przerywaną jedynie śpiewem ptaków.
WIDEO…
Kiedy zmarła moja kuzynka, zostawiając mi w spadku dwupokojowe mieszkanie w dobrej dzielnicy, poczuliśmy, że los wreszcie się do nas uśmiechnął. Postanowiliśmy, że nie sprzedamy tego lokalu. Zamiast tego wyremontowaliśmy i przyszykowaliśmy pod wynajem. Pieniądze z wynajmu miały pokryć koszty zakupu naszej wymarzonej działki i zapewnić nam spokojny byt.
Szukaliśmy miłych lokatorów
Proces szukania lokatorów potraktowaliśmy bardzo poważnie. Odrzuciliśmy kilka ofert, aż w końcu na ogłoszenie odpowiedziało trzech studentów drugiego roku. Kiedy zjawili się na oglądanie mieszkania, zrobili na nas doskonałe wrażenie. Byli ubrani schludnie, wypowiadali się niezwykle poprawnie i z szacunkiem.
– Proszę pani, my naprawdę szukamy spokojnego miejsca do nauki – zapewniał mnie jeden z nich, wysoki blondyn w okularach. – Studiujemy architekturę i informatykę, mamy bardzo dużo projektów do robienia w domu. Zależy nam na ciszy i dobrych warunkach.
– Oczywiście, rozumiemy, że to państwa własność. Będziemy dbać o wszystko jak o swoje – dodał drugi, uśmiechając się szeroko.
Spojrzałam na Tadeusza. To byli idealni kandydaci. Podpisaliśmy umowę, pobraliśmy kaucję, która wydawała nam się wystarczającym zabezpieczeniem, i przekazaliśmy im klucze. Wracając do domu, czuliśmy ogromną ulgę. Zaczęliśmy nawet przeglądać ogłoszenia o sprzedaży działek, planując, co posadzimy w pierwszej kolejności.
Zignorowałam pierwsze sygnały
Przez pierwsze trzy miesiące wszystko układało się wzorowo. Przelewy przychodziły terminowo. Kiedy dzwoniłam zapytać, czy wszystko w porządku, chłopcy odpowiadali uprzejmie, dziękując za troskę. Mój niepokój wzbudził dopiero telefon od pani Zofii, starszej sąsiadki z parteru, z którą znałam się jeszcze za życia mojej cioci.
– Krysiu, ja nie chcę się wtrącać, ale ci twoi studenci to chyba nie tacy spokojni, jak ci się wydaje – powiedziała pewnego popołudnia ściszonym głosem. – Na klatce ciągle leżą jakieś śmieci, worki z resztkami jedzenia stoją pod drzwiami całymi dniami. A w zeszły weekend hałasowali do późnej nocy. Ściany się trzęsły od muzyki.
– Zosiu, to młodzi ludzie – próbowałam ich tłumaczyć, czując jednak lekkie ukłucie niepokoju. – Mają prawo czasem posłuchać muzyki. Zwrócę im uwagę na te śmieci.
Kiedy przekazałam to Tadeuszowi, machnął tylko ręką.
– Nie bądźmy tacy surowi. Pamiętasz, jak my byliśmy młodzi? Zosia zawsze lubiła narzekać. Dopóki płacą i niczego nie niszczą, dajmy im żyć.
Zadzwoniłam do chłopców. Bardzo przepraszali, tłumaczyli się natłokiem nauki i obiecali, że to się więcej nie powtórzy. Uwierzyłam im. Chciałam im wierzyć, bo tak było łatwiej.
Pojechaliśmy tam bez uprzedzenia
Problem zaczął się po pół roku wynajmu. Przelew nie przyszedł w terminie. Odczekałam kilka dni, po czym zadzwoniłam. Nikt nie odbierał. Wysłałam wiadomość, na którą dostałam krótką odpowiedź, że mają problemy z bankiem i zapłacą do końca tygodnia. Minął tydzień, potem drugi. Telefony milczały. Abonent był czasowo niedostępny.
– Tadek, musimy tam pojechać – powiedziałam. – Coś jest bardzo nie tak. Zosia też mówiła, że od kilku dni ich nie widziała, a z mieszkania dobiega dziwny zapach.
Podróż autobusem na drugi koniec miasta dłużyła mi się w nieskończoność. Mój mąż siedział w milczeniu, wpatrując się w okno. Zawsze był opanowany, ale widziałam, że nerwowo pociera dłonie. Kiedy dotarliśmy pod blok, byłam już mocno zdenerwowana. Weszliśmy na klatkę schodową. Rzeczywiście, im wyżej wchodziliśmy, tym bardziej wyczuwalny stawał się nieprzyjemny, zatęchły zapach.
Stanęliśmy przed drzwiami. Wyjęłam zapasowy klucz z torebki. Moje ręce drżały tak bardzo, że nie mogłam trafić w zamek. Tadek delikatnie zabrał mi klucz i sam otworzył drzwi.
Mieszkanie było ruiną
Kiedy drzwi ustąpiły, uderzyła w nas fala smrodu. To była mieszanka zepsutego jedzenia, wilgoci i czegoś jeszcze, czego nie potrafiłam zidentyfikować. Zrobiliśmy krok do przedpokoju i zamarliśmy. To nie było nasze mieszkanie. To było pobojowisko.
Dębowy parkiet, duma mojego męża, był zrujnowany. Pokrywały go głębokie rysy. W wielu miejscach drewno było spuchnięte. Ściany, które jeszcze kilka miesięcy temu lśniły czystością i ciepłym, brzoskwiniowym kolorem, były upstrzone ciemnymi plamami, zarysowaniami i odpryskami tynku.
Weszłam do kuchni i poczułam, że do oczu napływają mi łzy.
– O Boże, Tadek... – wyszeptałam, zasłaniając usta dłonią.
Chciało mi się płakać
Piękne, robione na wymiar szafki miały wyrwane zawiasy. Drzwiczki zwisały pod nienaturalnym kątem. Blat kuchenny był pocięty nożem w dziesiątkach miejsc, jakby ktoś używał go jako deski do krojenia wszystkiego. W zlewie piętrzyła się góra brudnych, pokrytych pleśnią naczyń, a na podłodze leżały resztki zaschniętego jedzenia, wymieszane ze śmieciami.
Przeszliśmy do salonu. Kanapa, którą kupiliśmy z myślą o komforcie przyszłych lokatorów, była rozdarta, a jej jasna tapicerka przypominała teraz brudną szmatę, pełną niezidentyfikowanych, lepkich plam. Wszędzie walały się puste opakowania po jedzeniu na dowóz, kartony, potargane notatki. W łazience lustro było rozbite, a nowa pralka miała wgniecione drzwi.
To wszystko zrobili oni. Ci mili, kulturalni chłopcy, którzy mieli dbać o nasze mieszkanie jak o swoje. Zostawili po sobie absolutną ruinę i zniknęli. Na stole w kuchni, pod stertą brudnych ulotek, znaleźliśmy klucze.
To była gorzka lekcja na stare lata
W pewnym momencie po prostu zaczęłam płakać. Tadek stał na środku zrujnowanego salonu z opuszczonymi ramionami. Wyglądał, jakby w jednej chwili postarzał się o dziesięć lat. Podszedł do mnie powoli, usiadł obok na brudnej podłodze i objął mnie ramieniem.
– Posprzątamy to, Krysiu – powiedział cicho, choć jego głos łamał się z emocji. – Zrobimy to od nowa. Powoli.
Kaucja, którą pobraliśmy, nie pokryła nawet kosztów wywozu zniszczonych mebli i śmieci. Próbowaliśmy skontaktować się z lokatorami, ale ich numery były nieaktywne. Okazało się, że podane w umowie adresy zameldowania należały do ich dalekich krewnych, którzy od lat nie mieli z nimi kontaktu. Byliśmy bezradni.
Nasze marzenie o działce prysło jak bańka mydlana. Zrywaliśmy zniszczony parkiet, szpachlowaliśmy dziury w ścianach, wynosiliśmy worki pełne cudzych śmieci. Każdy dzień pracy w tym miejscu był dla nas bolesnym przypomnieniem o tym, jak bardzo się pomyliliśmy.
Dzisiaj mieszkanie jest już wyremontowane, choć wygląda znacznie skromniej niż wcześniej. Wynajęliśmy je ponownie, ale tym razem młodej parze z polecenia znajomych, a umowę podpisaliśmy u notariusza.
Krystyna, 64 lata
Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.
Czytaj także:
- „Pokłóciłam się z mężem, bo bez pytania zaprosił rodziców aż na miesiąc. A potem odkryłam, co naprawdę knuje”
- „Narzeczony więcej czasu spędzał z rodziną niż ze mną. Gdy powiedziałam mu, co czuję, tylko ryknął śmiechem”
- „Na zjeździe absolwentów znów poczułam się kobietą. Dawna miłość przypomniała mi, czego brakuje mi w małżeństwie”
