Kiedy znalazłem to mieszkanie, poczułem się, jakbym trafił szóstkę w totolotka. Duży pokój z balkonem na spokojnym osiedlu, mnóstwo zieleni, kawiarnia tuż za rogiem i przede wszystkim – cena niższa niż w innych ofertach. Na dodatek właścicielka była w moim wieku, szukała po prostu współlokatora. Pomyślałem: to się nie może nie udać. Klaudia wydała mi się bardzo sympatyczna – uśmiechnięta, otwarta, żartowała, że chce mieć w domu luz i spokój. Przy kawie opowiadała o swoim psie, podróżach i planach na przyszłość.
WIDEO…
Po rozmowie od razu zdecydowałem się podpisać umowę. Myślałem, że w końcu znalazłem miejsce, gdzie poczuję się komfortowo, a może nawet zaprzyjaźnię się z nową współlokatorką. Wprowadziłem się w sobotę, a już kolejnego dnia zaprosiłem znajomego, żeby pomógł mi rozpakować kartony. Klaudia przywitała nas miło, zaproponowała kawę i nawet przyniosła ciasto upieczone przez mamę. Wieczorem poszliśmy razem na spacer po okolicy. Wszystko zapowiadało się świetnie.
W mieszkaniu obowiązywały zasady
Spokojne współlokatorskie życie skończyło się szybciej, niż się zaczęło. Już po kilku dniach zauważyłem, że Klaudia bardzo dba o porządek. Nie chodziło tylko o codzienne sprzątanie – ona układała poduszki na kanapie niemalże z linijką w ręce, ścierała niewidzialny kurz ze stołu i dezynfekowała blat kuchenny po każdym posiłku. Pomyślałem, że po prostu lubi mieć czysto, a ja mogę się trochę bardziej postarać.
Pierwsza nieprzyjemna sytuacja wydarzyła się, gdy wróciłem z pracy i rzuciłem plecak na kanapę. Zanim zdążyłem sięgnąć po kubek z herbatą, Klaudia przeniosła mój plecak na korytarz.
– Mógłbyś nie kłaść tu swoich rzeczy? – powiedziała, poprawiając poduszki na kanapie.
Wtedy nie zwróciłem uwagi, że rozstawia na stole lampę pierścieniową, a na konsoli układa jakieś produkty. Pomyślałem, że każdy ma swoje nawyki, więc przeprosiłem i odłożyłem rzeczy do pokoju.
Z czasem zauważyłem, że salon i kuchnia coraz rzadziej są dostępne. Klaudia codziennie nagrywała coś telefonem, ustawia lampy, przesuwała meble, czasem nawet przestawiała kwiaty doniczkowe, żeby lepiej wyglądały w kadrze. Jednego ranka, gdy chciałem zrobić sobie kawę, usłyszałem:
– Sebastian, poczekaj! Nie używaj tego kubka!
Spojrzałem na nią zdziwiony.
– Czemu? Przecież to zwykły kubek.
– To kubek od sponsora, muszę go nagrać, zanim go ktoś ubrudzi. Weź sobie ten szary z dolnej szafki.
Wreszcie zrozumiałem, że jej życie toczy się w mediach społecznościowych. Każdy szczegół musiał być przemyślany. Z czasem salon zaczął przypominać showroom, a nie miejsce do mieszkania: na stole nie wolno było zostawiać niczego, kanapa była tylko do zdjęć, w kuchni musiałem korzystać z wyznaczonych naczyń. Powoli czułem się, jakbym mieszkał w muzeum, w którym nie wolno niczego dotknąć.
Lista zakazów rosła z dnia na dzień
Nie mogłem zostawiać butów w przedpokoju, bo „psuły estetykę wejścia”. Moje kosmetyki musiały być schowane w zamkniętej szafce w łazience, bo „nie pasowały do kolorystyki kafelków”. W kuchni na blacie nie mogłem kłaść chleba, tylko chować go do szafki, bo „torebka po pieczywie nie wygląda dobrze na zdjęciach”.
Każda rozmowa kończyła się podobnie:
– Sebastian, proszę cię, nie zostawiaj tych rzeczy!
– Przecież tu mieszkam, Klaudia. Nie mogę wszystkiego chować za każdym razem.
– Ale ja tu pracuję! Muszę mieć porządek, bo inaczej nie mogę nagrywać.
W końcu zacząłem się zastanawiać, czy to jeszcze mieszkanie, czy już studio nagraniowe.
Najgorsze były poranki. Klaudia wstawała wcześnie, rozkładała sprzęt w kuchni i salonie, nagrywała relacje, próbowała różnych ustawień światła. Ja musiałem czekać, aż skończy, żeby zrobić sobie śniadanie. Kiedy któregoś ranka zapomniałem i wszedłem do kuchni w piżamie, skarcił mnie wzrokiem i zabroniła sobie przeszkadzać, bo akurat nagrywała „poranną rutynę”.
– Sebastian, naprawdę? Musisz teraz wchodzić?
– Przepraszam, jestem głodny, nie wiedziałem, że nagrywasz.
– Możesz napisać mi, kiedy chcesz korzystać z kuchni?
Wtedy po raz pierwszy poczułem, że coś jest bardzo nie tak. Miałem wrażenie, że muszę prosić o pozwolenie na każdy ruch. Zacząłem unikać wspólnych przestrzeni, zamykałem się w swoim pokoju, jadłem tam posiłki i nawet pracowałem z łóżka. Czułem się jak intruz, mimo że płaciłem połowę czynszu.
Nie mogłem nawet zaprosić gości
Z czasem zorientowałem się, że problem ze współlokatorką jest dużo poważniejszy. Pewnego razu chciałem zaprosić znajomych na wieczór z planszówkami. Napisałem Klaudii kilka dni wcześniej:
– Hej, czy w sobotę mogę zaprosić znajomych? Posiedzimy w salonie, niczego nie zniszczymy.
Odpisała po kilku godzinach:
– Sebastian, niestety w sobotę mam nagrania i zdjęcia dla marki, więc salon będzie zajęty. Może inny termin?
Zaplanowałem więc spotkanie na kolejny tydzień. Znów nie dostałem zgody – Klaudia miała współpracę do zrealizowania. Po kilku nieudanych próbach dałem sobie spokój. Moi znajomi zaczęli się śmiać, że mieszkam w pałacu gwiazdy internetów, gdzie trzeba prosić o pozwolenie na zrobienie sobie kanapki i umycie zębów.
Zrujnowałem jej kręcenie filmu
czara goryczy przelała się pewnego deszczowego czwartku. Wróciłem z pracy przemoczony, zmarznięty i głodny. Marzyłem tylko o gorącym prysznicu i talerzu makaronu. Rzuciłem mokrą kurtkę na oparcie krzesła w kuchni, nastawiłem wodę i zniknąłem w łazience.
Kiedy wyszedłem spod prysznica, usłyszałem krzyk Klaudii:
– Nie wierzę! Po prostu nie wierzę!
Wyszedłem na korytarz z ręcznikiem na głowie.
– Co się stało?
– Ta kurtka! Zostawiłeś mokrą kurtkę na krześle! Zrujnowałeś mi współpracę!
Zajrzałem do kuchni. Na stole stał laptop i misternie ułożone kosmetyki. A na krześle pod moją kurtką leżała paczka. Okazało się, że woda z mojej kurtki kapała na ową paczkę i zostawiła na niej plamę. Klaudia była bliska płaczu.
– To była przesyłka PR-owa! Miałam dzisiaj nagrać unboxing! Jak ja to teraz pokażę?!
– Przecież to tylko pudełko, kosmetyki są całe.
– Ty nic nie rozumiesz! Estetyka jest najważniejsza! Marka już nigdy ze mną nie podejmie współpracy!
Nie miałem już siły tłumaczyć. Po prostu zamknąłem się w swoim pokoju i udawałem, że mnie nie ma.
Przestaliśmy się dogadywać
Od tego wieczoru wszystko się zmieniło. Klaudia przestała się do mnie odzywać, a komunikaty wysyłała przez telefon. „Proszę posprzątaj naczynia”, „Nie zostawiaj ręcznika na sofie”, „Buty do szafki!” – codziennie dostawałem nowe wiadomości. Kiedy raz zostawiłem kubek po herbacie na stole, zrobiła mu zdjęcie i wysłała z komentarzem: „Serio?”.
Ja też się nie poddawałem. Zacząłem celowo zostawiać swoje rzeczy na widoku: książkę na parapecie, kurtkę na krześle, buty w przedpokoju. Każda taka sytuacja kończyła się awanturą.
– Jesteś po prostu złośliwy! – krzyczała, zdejmując mój ręcznik z sofy.
– Nie, po prostu mieszkam tutaj! Płacę za to mieszkanie i mam prawo korzystać z salonu!
– Ale to moje mieszkanie! To ja ustalam zasady!
– Wynajmujesz mi pokój, a nie rolę statysty!
Trzaskała drzwiami, a ja zostawałem sam w idealnie posprzątanym salonie.
Po kilku dniach milczenia postanowiłem spróbować pogadać. Zaparzyłem dwie herbaty, zapukałem do drzwi Klaudii.
– Możemy porozmawiać?
Spojrzała na mnie niechętnie, ale wpuściła do środka. Jej pokój był pełen świateł, statywów i kartonów z kosmetykami.
– Klaudia, ja naprawdę staram się dostosować, ale nie mogę żyć w ciągłym napięciu. To mieszkanie, nie studio telewizyjne.
– Sebastian, ja z tego żyję. Jeśli nie będę miała porządku i dobrych kadrów, stracę pracę. To jest dla mnie ważne.
– Rozumiem, ale nie mogę czuć się tu jak gość. Potrzebuję własnej przestrzeni, swobody. Może da się to jakoś pogodzić?
Westchnęła, spuściła głowę.
Rozwiązanie było tylko jedno
– Ja też nie wiem, jak to rozwiązać. Próbowałam już z kimś mieszkać i zawsze kończy się tak samo. Może powinnam mieszkać sama? Ale zwyczajnie mnie na to nie stać, spłacam kredyt, a zarobki mam niestabilne.
Milczeliśmy chwilę. Poczułem, że nie ma tu dobrego rozwiązania. Klaudia nie jest złą osobą, po prostu jej styl życia zupełnie nie pasuje do mojego.
– Słuchaj, chyba najlepiej będzie, jeśli się wyprowadzę.
Kiwnęła głową. W jej oczach zobaczyłem ulgę, ale i smutek.
Reszta dni minęła bez słowa. Pakowałem rzeczy wieczorami, szukając nowego lokum. Klaudia zamykała się w swoim pokoju, nagrywała kolejne relacje, ustawiała kadry. Kiedy wyprowadzałem się, powiedziała tylko:
– Mam nadzieję, że znajdziesz miejsce, gdzie będziesz się czuł naprawdę u siebie.
– Ty też, Klaudia. Powodzenia.
Wyszedłem z mieszkania, które przez kilka tygodni było tylko scenografią. Zrozumiałem, że dom to nie idealny kadr, tylko miejsce, gdzie można być sobą. Teraz wynajmuję tani pokój w studenckim mieszkaniu, gdzie czasem leżą buty w przedpokoju, a na stole zostaje kubek po kawie. I pierwszy raz od dawna czuję się naprawdę u siebie.
Sebastian, 27 lat
Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.
Czytaj także:
- „Matka uważa, że po śmierci ojca to ja powinienem się nią zająć. Nie wzrusza jej, że mam żonę i dzieci na utrzymaniu”
- „Zawsze czułem, że szwagier ma coś za paznokciami. Przypadkowe spotkanie sprawiło, że przeczucie zmieniło się w pewność”
- „Po ślubie zamieszkaliśmy z teściami, bo miało być taniej i łatwiej. Wolałabym żyć w norze niż znosić humory teściowej”
