Pamiętam ten dzień, kiedy ostatecznie podjęliśmy decyzję o wyprowadzce z Warszawy. Siedzieliśmy w naszej ulubionej kawiarni na Saskiej Kępie, słońce wpadało przez duże okna, a Bartek z niesamowitym entuzjazmem kreślił na kartce z notesu plan naszej nowej posiadłości. Mieliśmy dość korporacyjnego wyścigu szczurów, wiecznych nadgodzin i stresu. Agroturystyka na Podlasiu wydawała się idealnym rozwiązaniem. Świeże powietrze, własne warzywa, spokój i my – wreszcie razem, bez ciągłego patrzenia na zegarek.
WIDEO…
Sprzedaliśmy mieszkanie, wzięliśmy spory kredyt i kupiliśmy stare siedlisko z kilkoma budynkami gospodarczymi. Remont trwał prawie dwa lata i kosztował nas mnóstwo nerwów. W końcu jednak się udało. Stworzyliśmy naprawdę piękne miejsce, które miało stać się naszą nową przystanią i sposobem na życie.
Wyjeżdżał coraz częściej
Gdy tylko opadł kurz po remoncie i zaczęliśmy przyjmować pierwszych gości, coś zaczęło się psuć. Bartek stawał się coraz bardziej nerwowy. Narzekał na brak profesjonalnych materiałów budowlanych w okolicy, na wolny internet, na to, że nie ma z kim porozmawiać o poważnych interesach.
– Wiesz, Monia, muszę pojechać do miasta w tym tygodniu – powiedział pewnego wieczoru, gdy siedzieliśmy na werandzie, zmęczeni po całym dniu sprzątania pokoi. – Mam spotkanie z dostawcą tych nowych paneli słonecznych. A przy okazji zajrzę do biura, pogadam z chłopakami, może uda mi się uruchomić jakieś stare kontakty, żeby podesłali nam klientów.
Nie podejrzewałam niczego złego. Sama czułam, że czasem brakuje mi miejskiego zgiełku. Bartek zawsze był bardziej towarzyski niż ja. Pojechał na dwa dni.
Wracał uśmiechnięty, zrelaksowany. Przywoził mi ulubione ciastka z warszawskiej cukierni. Problem w tym, że te wyjazdy stawały się coraz częstsze. Najpierw raz w miesiącu, potem co dwa tygodnie. Tłumaczył to sprawami urzędowymi, negocjacjami z dostawcami, koniecznością utrzymywania relacji biznesowych.
– Kochanie, przecież robię to dla nas – mówił, gdy próbowałam protestować. – Ktoś musi dbać o zaplecze. Ty świetnie radzisz sobie z gośćmi i ogrodem. Jesteś stworzona do tego miejsca.
Brzmiało to jak komplement, ale z każdym jego wyjazdem czułam, że ciężar utrzymania agroturystyki spada wyłącznie na moje barki. Koszenie trawy, pielenie ogromnego warzywniaka, przygotowywanie posiłków, pranie pościeli – to wszystko robiłam sama. Byłam wykończona. Moje dłonie, kiedyś starannie wypielęgnowane, stały się szorstkie i popękane. Wieczorami padałam na łóżko, nie mając siły nawet na przeczytanie kilku stron książki.
Spotkałam ją przypadkiem
Nadeszła połowa sezonu. Agroturystyka pękała w szwach, a Bartek właśnie oznajmił, że musi pilnie jechać do Warszawy na „kluczowe spotkanie z inwestorem”. Zostawił mnie z pełnym domem gości, awarią pralki i dostawą drewna do ułożenia.
Byłam na niego wściekła. Przez trzy dni harowałam jak wół, z trudem ukrywając frustrację przed gośćmi. Kiedy w końcu wyjechali, pojechałam do najbliższego miasteczka zrobić zakupy. Weszłam do lokalnego supermarketu, pchając przed sobą wózek i myśląc tylko o tym, żeby jak najszybciej wrócić do łóżka.
Przy dziale z warzywami usłyszałam znajomy głos.
– O, Monika! Jak miło cię widzieć!
Odwróciłam się. To była Kaśka, nasza dawna znajoma z Warszawy. Pracowałyśmy razem w korporacji. Nie widziałam jej od czasu naszej wyprowadzki.
– Kaśka? Co ty tu robisz? – zapytałam, próbując ukryć zaskoczenie i zmęczenie.
– Przyjechałam na weekend do rodziców. A ty? Jak tam wasze ranczo? Słyszałam, że Bartek trochę ci pomaga w tym wszystkim.
– Trochę pomaga? – Zmarszczyłam brwi. – Przecież my to razem prowadzimy. Tylko on ostatnio ciągle jeździ do Warszawy w sprawach firmowych.
Kaśka spojrzała na mnie dziwnie. W jej oczach przemknęło coś, co natychmiast wzbudziło mój niepokój.
– Do Warszawy? – powtórzyła powoli. – Ale... przecież on nie jeździ do centrum bizensowego. Widziałam go wczoraj u Gośki. Wiesz, tej z działu marketingu. Ona kupiła to wasze stare mieszkanie na Mokotowie, prawda?
Serce zabiło mi mocniej.
– U Gośki? W naszym dawnym mieszkaniu? – Mój głos drżał.
– No tak. Spotkałam ich pod blokiem. Szli razem z zakupami. Myślałam, że wpadliście tam oboje na weekend. Bartek nic ci nie mówił?
Świat na chwilę zawirował. Gośka. Zawsze świetnie się dogadywali. Byli zgranym zespołem w pracy. Zawsze się z nią śmiał, zawsze miał dla niej czas. A teraz... kupiła nasze mieszkanie. I on tam był. Tam wracał.
– Nie... chyba zapomniał wspomnieć – wydukałam, czując, jak robi mi się gorąco.
Zrobiłam zakupy w jakimś letargu. W drodze powrotnej nie mogłam zebrać myśli. Moje dłonie zaciskały się na kierownicy tak mocno, że aż zbielały mi knykcie. Bartek. Mój Bartek. Mój partner w życiu, mój współtwórca tego wiejskiego raju. Gdzie on właściwie był, kiedy ja przerzucałam kompost i szorowałam łazienki?
Dostawałam puste wymówki
Mąż wrócił następnego dnia wieczorem. Jak zwykle uśmiechnięty, zrelaksowany, z pudełkiem moich ulubionych makaroników.
– Cześć, kochanie. Jak tam? Wybacz, że mnie nie było, ale to spotkanie przeciągnęło się w nieskończoność. Ale chyba udało mi się załatwić świetny kontrakt na reklamę naszej agroturystyki w... – urwał, widząc moją twarz.
Siedziałam przy kuchennym stole, patrzyłam na niego i czułam, jak wzbiera we mnie gigantyczna fala złości.
– Gdzie byłeś, Bartku? – zapytałam cicho.
– No przecież ci mówię, że w Warszawie. Spotkania, rozmowy... – zaczął kręcić się po kuchni, ewidentnie unikając mojego wzroku.
– Spotkałam wczoraj Kaśkę w sklepie.
Zamarł w połowie ruchu. Pudełko z makaronikami wysunęło mu się z rąk i upadło na podłogę.
– Kaśkę? Tę Kaśkę z naszego starego biura?
– Tak. Mówiła, że widziała cię przedwczoraj na Mokotowie. Z Gośką. Z zakupami.
Zapadła ciężka, gęsta cisza. Słyszałam tylko tykanie zegara na ścianie i własny, przyspieszony oddech. Bartek stał odwrócony do mnie tyłem, wpatrując się w okno.
– Monia... to nie tak, jak myślisz – zaczął w końcu, ale jego głos brzmiał słabo, bez przekonania.
– A jak myślę, Bartku? Powiedz mi, jak mam myśleć? Haruję tu sama od świtu do nocy. Zrezygnowałam ze wszystkiego, żeby spełnić nasze marzenie. A ty jeździsz do Warszawy, udajesz biznesmena, a tak naprawdę... co ty tam robisz? Pomieszkujesz z Gośką w naszym dawnym mieszkaniu?
Odwrócił się. Wyglądał na zmęczonego i zaskakująco małego.
– Ja po prostu nie dawałem już rady – wyrzucił z siebie. – To wszystko przerosło moje oczekiwania. Ten remont, te ciągłe awarie, ta cisza... Ja duszę się tutaj, Monia. Duszę się.
– I dlatego zacząłeś mnie okłamywać? Dlatego zostawiałeś mnie samą z tą całą robotą, żeby uciec do miasta i bawić się w dawne życie?
– Ja nie chciałem cię skrzywdzić. A Gośka... ona po prostu tam była. Pozwalała mi odetchnąć. Nie sypiamy ze sobą, przysięgam! Ja po prostu... potrzebowałem ucieczki. Przesiadywałem tam, graliśmy na konsoli, zamawialiśmy jedzenie. Jak dawniej.
Patrzyłam na niego i nie mogłam uwierzyć, że to ten sam mężczyzna, za którego wyszłam za mąż. Zrobił ze mnie darmową siłę roboczą na wsi, podczas gdy sam urządzał sobie wagary w mieście, w mieszkaniu innej kobiety.
– Wynoś się – powiedziałam, nie podnosząc głosu.
– Monia, proszę cię...
– Wynoś się, Bartku. Masz godzinę na spakowanie swoich rzeczy.
Sama sobie poradziłam
Minęły dwa miesiące. Bartek wrócił do Warszawy. Wynajął dla siebie małą kawalerkę. Dzwonił kilka razy, próbował przepraszać, tłumaczyć, że to wszystko był błąd, że chce spróbować jeszcze raz. Ja jednak nie miałam już na to siły, by zastanawiać się, czy tym razem mówi prawdę.
Agroturystyka dalej działa. Zatrudniłam dziewczynę z sąsiedniej wsi do pomocy przy sprzątaniu. Powoli zaczynam ogarniać ten chaos sama. Dni są długie i męczące, ale noce... noce są najgorsze. Kiedy goście zasną, a w domu zapada cisza, wychodzę na werandę. Słucham świerszczy, patrzę w gwiazdy i zastanawiam się, w którym momencie zgubiliśmy naszą wspólną drogę. Zostałam tu, na tej dalekiej prowincji, z wymarzonym życiem, które okazało się tylko moim marzeniem.
Czasem łapię się na tym, że wyczekuję dźwięku jego samochodu na podjeździe. A potem przypominam sobie jego zgarbioną sylwetkę w kuchni, te kłamstwa i to żałosne tłumaczenie. Wtedy zaciskam zęby, parzę sobie mocną herbatę i wracam do sprawdzania rezerwacji na kolejny weekend.
Monika, 38 lat
Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.
Czytaj także:
- „Żona się upierała, żebyśmy zbudowali dom. Urobiłem się po same łokcie, a ona teraz narzeka, że jest jej za głośno”
- „Mąż rzucił pracę i postanowił zostać artystą. Nie przemawiają do niego argumenty, że kredyt na dom sam się nie spłaci”
- „Gdy tylko zbudowaliśmy dom na wsi, mój mąż zamienił się w starego piernika. Nasze małżeństwo zawisło na włosku”
