Gdy zaszłam w nieplanowaną ciąże z człowiekiem, którego widziałam tylko raz w życiu, w mojej rodzinie wybuchł skandal. A właściwie prawie by do tego doszło, gdyby nie moi rodzice, którzy naprędce znaleźli mi… męża. Myślałam, że moje życie zamieni się w koszmar, ale stało się inaczej.
WIDEO…
Miałam wielkie plany
Pochodzę z małej miejscowości na Podkarpaciu. Wszyscy się tu znają i wszystko o sobie wiedzą. Zawsze wiedziałam, że nie chcę tu spędzić całego życia. Poszłam do liceum i pilnie uczyłam się do matury. Udało mi się ją zdać i dostać na wymarzone studia polonistyczne w Krakowie.
Marzyłam o tym, żeby zasmakować życia w wielkim mieście i zostać wykładowcą na uczelni. Moi rodzice podchodzili do tego sceptycznie. Dla nich nie było życia poza naszą wsią. Chciałam im udowodnić, że potrafię być samodzielna.
Na początku wszystko szło dobrze. Szybko odnalazłam się w miejskiej dżungli, miałam mały pokój w akademiku i sympatycznych współlokatorów. To jednak okazało się zgubne. Początek roku akademickiego upływał pod znakiem imprez. Na jednej z nich poznałam bliżej Andrzeja, kolegę z piętra.
Najpierw tylko rozmawialiśmy, ale potem wszystko potoczyło się bardzo szybko. Imprezowy klimat uderzył mi do głowy i wylądowaliśmy z Andrzejem w moim pokoju. Na drugi dzień tego żałowałam, nie chciałam się z nim spotykać. On zresztą wkrótce wyjechał na wymianę studencką i słuch po nim zaginął.
Pomyślałam wtedy, że trudno, co się stało, to się nie odstanie, ale to przecież nie koniec świata. Nie wiedziałam, jak bardzo się myliłam.
Wpadłam w czarną rozpacz
Szybko zaczęłam czuć się gorzej, aż wreszcie, po wielu tygodniach wyczekiwania, zrobiłam test ciążowy. Gdy zobaczyłam dwie kreski, wpadłam w rozpacz. Spakowałam się i wróciłam do rodziców, chociaż przeczuwałam, co mnie tam czeka. Nie pomyliłam się.
– Mówiłem, ze to zły pomysł! – krzyczał mój ojciec. – Miasta ci się zachciało i teraz masz!
– Dziewczyno, co ty miałaś w głowie? – płakała matka. – Co teraz sąsiedzi powiedzą?
No tak, sąsiedzi. Zapomniałam, że dla moich rodziców najważniejszy był wizerunek. Myślałam, że jakoś to przeboleją i wspólnie coś wymyślimy. Okazało się, że oni rzeczywiście błyskawicznie opracowali za moimi plecami pewien plan. Dowiedziałam się o tym po kilku dniach, kiedy do mojego pokoju zapukała mama.
– Martyna, chcę, żebyś się z kimś spotkała – powiedziała nieco zmieszana, siadając na krawędzi mojego łóżka.
Myślałam, że chodzi jej o lekarza lub – co też było możliwe w jej przypadku – księdza, ale ona miała zupełnie inny pomysł.
– Syn sąsiadki wraca niedługo na staż. Studiuje weterynarię w Krakowie.
– I co ja mam z tym wspólnego?
– To, że wyjdziesz za niego za mąż.
Nie chciałam się zgodzić
Zdębiałam. Spodziewałam się, że rodzice nie zaakceptują nieślubnego wnuka, ale żeby od razu zaciągać mnie do ołtarza, i to z zupełnie obcym człowiekiem? No, może nie do końca obcym. Okazało się, że chodzi o Michała, z którym w dzieciństwie spędzałam sporo czasu na wspólnej zabawie na podwórku.
Mimo wszystko nie chciałam się na to zgodzić. Płakałam, prosiłam, ale prawda była taka, że wciąż miałam tylko dwadzieścia lat i żadnych perspektyw. Nie miałam dokąd pójść. Matka przekonywała, że to nie musi być na stałe. Że nawet rozwód będzie lepszy niż samotne macierzyństwo bez ślubu.
Nie wiedziałam tylko, jak chce przekonać Michała do ślubu z obcą kobietą. Okazało się, że zależy mu na… pieniądzach. Kiedy to usłyszałam, załamałam się, ale byłam już w takim stanie, że było mi wszystko jedno.
Byłam tym zdegustowana
Poznaliśmy się po kilku dniach. Spodziewałam się zobaczyć bufona, który potraktuje to wszystko jak czystą transakcję, ale na powitanie dłoń uścisnął mi wysoki, szczupły blondyn, dość nieśmiały. Pamiętałam jego niebieskie oczy z dzieciństwa.
– Cześć… – powiedział niepewnie.
– Cześć – odpowiedziałam beznamiętnym tonem i zaraz dodałam drwiąco – to gdzie pierścionek?
Oczywiście nie zależało mi na żadnych zaręczynach. Byłam zdegustowana pomysłem moich rodziców i tym, że ten facet zgodził się, by poślubić mnie dla pieniędzy. Michał wyglądał na zbitego z tropu.
– Ja… nie sądziłem, że to tak szybko – próbował się tłumaczyć. – Myślałem, że może najpierw poznamy się lepiej…
– Po co tracić czas – przerwała mu moja matka, która właśnie przyniosła herbatę. – Trzeba od razu załatwiać termin w kościele.
Oboje zamilkliśmy. Gdy w końcu zostaliśmy sami, nie zamierzałam przebierać w słowach.
– Naprawdę chcesz tego wszystkiego? Wiesz, że jestem w ciąży? – spytałam prosto z mostu.
– Tak… twoja mama coś wspominała – powiedział cicho.
– Musisz naprawdę potrzebować tej kasy, skoro to ci nie przeszkadza – powiedziałam kpiąco.
– Właściwie to tak, bardzo jej potrzebuję – powiedział nieco bardziej zdecydowanym tonem. – Moja mama jest ciężko chora, ojciec zmarł lata temu. Mamy długi, a zanim zdołam otworzyć własną praktykę weterynaryjną, trochę to potrwa. Poza tym…
– Poza tym co?
– Znam cię. To znaczy znałem kiedyś… – zaczął się motać. – Dobrze się dogadywaliśmy. I pomyślałem, ze może… ma to sens.
– Błagam cię, to było lata temu! – złapałam się za głowę. – Ja już nic z tego nie pamiętam.
– Ale ja pamiętam – odpowiedział, patrząc na mnie uważnie, a ja miałam wrażenie, że jego wzrok przeszywa mnie na wskroś.
Zbliżyliśmy się do siebie
Później sprawy potoczyły się szybko. Wzięliśmy skromny ślub. Rodzice byli zadowoleni, że udało się uniknąć plamy na honorze. Zamieszkaliśmy z Michałem na piętrze w naszym domu. To nie było łatwe, chociaż mieliśmy dwa osobne, wygodne pokoje, więc nie byliśmy skazani na swoje towarzystwo.
Matka ciągle do nas zaglądała i pilnowała, żebyśmy przy ludziach zachowywali pozory, ale ja nie chciałam grać w jej grę. Dużo odpoczywałam, bo ciąża mnie nie oszczędzała. Michał bardzo mi pomagał, chociaż wcale nie musiał tego robić. Przynosił herbatę miętową, poprawiał poduszki. Z czasem zaczęliśmy coraz więcej rozmawiać.
– Marzyłam o tym, żeby uczyć – wyznałam mu kiedyś. – Chciałam zostać na uczelni lub pracować w którejś z krakowskich szkół. Teraz wszystko stracone.
– Myślę, że macierzyństwo i studia da się pogodzić – odpowiedział spokojnie.
– Rodzice i tak się nie zgodzą, a na pewno mi nie pomogą.
– Ale ty nie musisz ich słuchać i być zdana na ich łaskę – odrzekł. – Jakoś to ułożymy, kiedy…
– Ułożymy? Przecież to – wskazałam na nas – tylko chwilowe, pamiętasz? Po porodzie weźmiemy rozwód i zostanę sama.
– Może nie musi tak być… – powiedział cicho, ale ja już go nie słuchałam. Oczy zaszły mi łzami na myśl o tym, co straciłam i jak ułożyło się moje życie.
Moje uczucia się zmieniły
Gdy urodziłam Leosia, Michał nie odstępował mnie na krok. Pomagał mi go nosić, karmić i przewijać. W tych pierwszych dniach byłam mu wdzięczna. Myślałam wtedy, że mogłam trafić na kogoś gorszego. Ale potem wdzięczność zamieniła się w coś, co zaczęło mnie niepokoić.
Łapałam się na tym, że nie chciałam, aby wieczorem Michał szedł do swojego pokoju. Chciałam, żeby był przy mnie. Tłumaczyłam sobie, że to huśtawka nastrojów po porodzie, ale z czasem to uczucie stawało się coraz silniejsze, zamiast słabnąć.
Odnalazłam się w naszym wspólnym życiu. Rano Michał szedł pracować do gabinetu, a ja zostawałam z Leosiem. Popołudniu miałam czas na odpoczynek, a Michał zabierał małego na spacer. Pomyślałam, że w tym czasie faktycznie mogłabym się uczyć i może udałoby mi się dokończyć studia. Szybko odganiałam tę myśl, bo wiedziałam, że zbliża się koniec stażu Michała.
Niebawem on miał wrócić do Krakowa na studia, a ja miałam zostać z rodzicami jako młoda rozwódka i samotna matka. Nie chciałam o tym myśleć. Chciałam, żeby to, co było między mną i Michałem, było naprawdę.
Przepełnia mnie wdzięczność
Pewnej nocy, gdy Leoś nie mógł spać, a Michał przyszedł pomóc utulić go do snu, nie wytrzymałam.
– Dziękuję – powiedziałam, łapiąc Michała za rękę. – Nie musisz tego robić.
– Ale chcę – odpowiedział szeptem, układając małego w łóżeczku.
– Dlaczego? Chodzi tylko o pieniądze?
Wyprostował się i odwrócił w moją stronę.
– Nie, już ich nie potrzebuję – odpowiedział. – Postanowiłem sprzedać gospodarstwo. Udało mi się wyprostować sprawy formalne i znalazłem kupca, który pokryje długi. Mamie kupię małe mieszkanie w mieście, będę mógł jej pomagać.
Byłam w szoku. Dlaczego nie powiedział mi o tym wcześniej?
– Więc o co chodzi? Po co ten cały cyrk? – powiedziałam zdezorientowana.
– Dlatego – złapał mnie za rękę – że byłem w tobie zakochany już jako dzieciak. I nic się nie zmieniło.
Wtedy po raz pierwszy się pocałowaliśmy, a ja w końcu poczułam, że może nie wszystko stracone. Że może moje życie wcale nie ułożyło się tak źle.
Kiedy Michał skończył staż, wyjechałam do Krakowa razem z nim. Wynajęliśmy małe mieszkanie. Rodzice, zaskoczeni, ale wyraźnie zadowoleni z takiego obrotu spraw, zgodzili się nam pomóc, żebym mogła wrócić na studia. Kiedy wieczorami padam ze zmęczenia po całym dniu nauki i opieki nad Leosiem, nie czuję żalu. Wręcz przeciwnie. Przepełnia mnie wdzięczność. Za dziecko, za możliwość kontynuowania nauki. I za miłość.
Martyna, 24 lata
Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.
Czytaj także:
- „Pokłóciłam się z mężem, bo bez pytania zaprosił rodziców aż na miesiąc. A potem odkryłam, co naprawdę knuje”
- „Chciałem zmienić kolor elewacji mojej połowy bliźniaka. Kiedy sąsiad się o tym dowiedział, strzelił focha jak dziecko”
- „Narzeczony więcej czasu spędzał z rodziną niż ze mną. Gdy powiedziałam mu, co czuję, tylko ryknął śmiechem”
