Borys Szyc na pustyni

Borys Szyc: „Niedawno czytałem »Kobietę z wydm« Kōbō Abe. Chyba każdy w pewnym momencie życia czuje, że jak bohater tej książki wpadł w jamę z piasku i nie może się z niej wydostać. Ten piasek to metafora. Wszystkie sprawy, które nam włażą w usta, oczy, uszy i nie możemy się ich pozbyć. Tak się dziś czuję”.

Borys Szyc: „Tłumaczę sobie: Nie każdy musi cię lubić. Nie każdego musisz poznać, rozśmieszyć – a tak mi się do tej pory wydawało. Przechodzę okres zmiany z rozlatanego debila w… No właśnie, w kogo? Zobaczymy”.

Borys Szyc: „Zawsze byłem otoczony kobietami. Może dlatego czasem nie mogłem się ograniczyć do jednej, bo zachwycałem się wieloma. Ale jest taka, która ma pewność, że ją kocham. Moja córka Sonia”.

Borys Szyc: „To się zbierało przez lata. Czułem, że noszę w sobie emocje, ale nie potrafię ich nazwać. Uciekałem od problemów. I nie umiałem rozmawiać. Wiem, że jestem w drodze. Do czego? Do siebie? Głupio to brzmi? Hm, ale tak jest”.

Borys Szyc: „Jak dochodzi do prawdziwych, poważnych rozmów, nie potrafię znaleźć najważniejszych słów. Uczę się. Aktor, odgrywam życia innych, a o swoim zapominam. Musiałem się w końcu z tym zmierzyć”.