Siedziałam na krawędzi kanapy, wpatrując się w zgarbioną sylwetkę mojego męża. W ciemnym salonie jedynym źródłem światła była jasna, pulsująca niebieskawa łuna bijąca z wielkiego ekranu telewizora. Była trzecia w nocy. Zegar w kuchni miarowo odmierzał sekundy, ale w pokoju słychać było tylko nerwowe, szybkie klikanie przycisków na kontrolerze i chrobot plastikowych gałek.
WIDEO…
Adam miał na uszach wielkie słuchawki z mikrofonem. Mówił coś cicho pod nosem, zupełnie nieświadomy mojego istnienia. Przeniosłam wzrok na stół, gdzie leżała przygotowana przeze mnie kolacja. Kolacja, którą mieliśmy zjeść razem, ale w rzeczywistości spędziłam ten wieczór samotnie, czekając, aż łaskawie odwróci głowę.
Przełknęłam łzy, czując, jak w piersi rośnie mi ciężki, dławiący kamień. To nie tak miało wyglądać. To wszystko moja wina. To ja wydawałam ciężko zarobione pieniądze na to czarne, błyszczące pudełko, które teraz stało się najważniejszym elementem życia mego męża. Patrzyłam na niego i nie rozpoznawałam człowieka, z którym jeszcze rok temu planowałam całą naszą przyszłość.
Chciałam sprawić mu niespodziankę
Wszystko zaczęło się od niewinnego pomysłu pod koniec ubiegłego roku. Adam od miesięcy wspominał o nadchodzącej premierze nowej części swojej ulubionej serii gier. Znałam ten błysk w jego oku, gdy opowiadał o fabule, o grafice i o tym, jak bardzo chciałby w to zagrać.
Problem polegał na tym, że nasz stary sprzęt komputerowy nie miał szans pociągnąć tak wymagającego tytułu, a na nową konsolę po prostu nie było nas stać. Żyliśmy skromnie z mojej pensji pracownicy biurowej w zakładzie komunalnym oraz jego wypłaty z magazynu. Oboje pilnowaliśmy wydatków, starając się odkładać na czarną godzinę.
Zrozumiałam jednak, że Adam rzadko prosił o cokolwiek dla siebie. Na co dzień był skromny, ciężko pracował i nie miał wygórowanych wymagań. Pomyślałam, że zasługuje na wyjątkowy gest. Postanowiłam w tajemnicy zorganizować fundusz niespodziankowy.
Zaczęłam brać dodatkowe zlecenia na przepisywanie dokumentów po godzinach, zrezygnowałam z wizyt u fryzjera, odmawiałam sobie zakupu nowych ubrań czy wyjść na kawę z koleżankami z pracy. Każda zaoszczędzona dziesiątka trafiała do małej koperty ukrytej na dnie mojej szuflady z bielizną.
Trwało to prawie osiem miesięcy. Gdy uzbierałam pełną kwotę, czułam niewiarygodną dumę. Pamiętam dzień, w którym kurier dostarczył mi paczkę. Pudełko było wielkie i ciężkie. Z trudem wniosłam je do domu i postawiłam na stole w salonie, owijając ozdobnym papierem.
Kiedy Adam wszedł do mieszkania po ciężkiej zmianie w pracy i zobaczyłten pakunek, jego mina była bezcenna. Do dziś pamiętam ten wyraz niedowierzania i dziecięcej radości.
– Elwira, co to jest? – zapytał, marszcząc brwi, ale w jego głosie już słychać było podekscytowanie.
– Otwórz i zobacz – odpowiedziałam ze śmiechem, stojąc z założonymi rękami.
Rozdarł papier szybkim ruchem. Gdy zobaczył logo na pudełku, na chwilę zamarł. Podniósł wzrok na mnie, a potem znowu na konsolę.
– Rany boskie... Skąd ty to masz? Przecież to kosztuje fortunę! – wykrzyknął, podbiegając do mnie i biorąc mnie na ręce. – Jesteś najwspanialszą żoną na świecie! Nawet nie wiem, jak mam ci podziękować!
Przytulił mnie tak mocno, że aż zabrakło mi tchu. W tamtej chwili czułam się najszczęśliwszą kobietą. Myślałam, że mój gest wywoła w nim poczucie docenienia, że ten prezent stanie się źródłem miłej rozrywki po pracy, a nasze małżeństwo zyska nową, pozytywną energię.
Pierwsze tygodnie jeszcze to rozumiałam
Na początku wszystko wyglądało całkiem zwyczajnie. Adam podłączył sprzęt, skonfigurował go i spędził cały pierwszy wieczór na testowaniu. Byłam zadowolona, że ma tyle radości. Zresztą sam starał się mnie angażować. Pokazywał mi widoki na ekranie, tłumaczył zasady gry i dziękował po wielokroć przy każdej okazji.
– Zobacz, jaka grafika! Prawie jak w kinie! – zachwycał się, wskazując palcem na telewizor.
– Naprawdę robi wrażenie – przytakiwałam z uśmiechem, ciesząc się jego szczęściem.
Jednak po dwóch tygodniach nadeszła premiera tej konkretnej gry, na którą tak bardzo czekał. Adam dokupił ją w wersji cyfrowej i od tego momentu rzeczywistość zaczęła powoli, ale nieuchronnie się zmieniać. Zauważyłam, że zaraz po powrocie z pracy nie witał się ze mną tak ciepło jak dawniej. Rzucał tylko krótkie słowa w przedpokoju, zdejmował buty i od razu kierował się do salonu, by uruchomić urządzenie.
Obiady, które wcześniej jedliśmy razem przy stole, rozmawiając o tym, jak minął nam dzień, przestały mieć dla niego znaczenie. Zaczął prosić o przynoszenie talerza przed telewizor.
– Adam, może zjesz przy stole? Przygotowałam świeżą pieczeń – mówiłam łagodnie, stojąc w progu kuchni.
– Zaraz, kochanie, tylko dokończę tę misję. Przynieś mi, proszę, na stolik, bo nie mogę teraz przerwać – odpowiadał, nawet na mnie nie patrząc.
Zjadał bezwiednie, wpatrzony w ekran, wbijając widelec w jedzenie i nie zwracając uwagi na to, co ma na talerzu. Po posiłku odstawiał puste naczynia na podłogę i grał dalej. Początkowo tłumaczyłam go sobie sama. Mówiłam sobie, że to tylko pierwsza fascynacja, że nowość musi się mu znudzić, że z czasem emocje opadną i wszystko wróci do normy. Niestety, z każdym kolejnym tygodniem sytuacja się pogarszała.
Świat poza ekranem przestał istnieć
Miesiące mijały, a uzależnienie Adama od gry przybierało na sile. Zaczęłam zauważać, że myśli o niej nawet wtedy, gdy fizycznie nie siedział przed telewizorem. Podczas rzadkich rozmów przy porannej kawie ciągle nawiązywał do wirtualnego świata, opowiadał o swoich osiągnięciach w grze, o grupach, do których dołączył, i o ludziach, z którymi grał w sieci.
Zniknęły nasze wspólne wieczorne spacery, na które tak lubiliśmy chodzić w cieplejsze dni. Zniknęły weekendowe wyjazdy do moich rodziców czy wspólne oglądanie filmów. Całe domowe obowiązki spadły na moje barki. Adam przestał wynosić śmieci, przestał pomagać przy sprzątaniu, a nawet dbanie o własne ubrania stało się dla niego problemem. Wszystko odkładał na później, a to „później” nigdy nie następowało.
– Adam, prosiłam cię od trzech dni, żebyś naprawił drzwiczki w szafce pod zlewem – przypomniałam mu pewnej soboty, gdy słońce pięknie świeciło za oknem, a on od dziewiątej rano siedział w słuchawkach i grał.
– Zrobię to, Elwira. Nie widzisz, że teraz mam ważną misję z teamem? Nie mogę ich zostawić – odparł z irytacją w głosie, jakbym to ja robia mu krzywdę swoją prośbą.
– Ta misja trwa od pięciu godzin! Miałeś wolną sobotę i mieliśmy jechać na zakupy do marketu budowlanego! – moja cierpliwość zaczynała się wyczerpywać.
– Pojedziemy w poniedziałek. Albo pojedź sama, przecież masz prawo jazdy – rzucił chłodno, nie odrywając wzroku od ekranu.
Poczułam, jakby ktoś uderzył mnie w twarz. Stałam na środku salonu i patrząc na człowieka, za którego wyszłam za mąż cztery lata temu, czułam potworną samotność. Obcy człowiek siedział w fotelu, a ja stałam się dla niego tylko niewidzialną kucharką i sprzątaczką, która dostarcza mu posiłki i dba o to, by nie przeszkadzać mu w rozgrywce.
To wszystko moja wina
Punkt zwrotny nadszedł w dniu naszej czwartej rocznicy ślubu. Odkąd pamiętam, ten dzień był dla nas świętością. Zawsze staraliśmy się spędzić go wyjątkowo, odrywając się od szarej codzienności. Tydzień wcześniej wyraźnie przypomniałam Adamowi o tej dacie. Pokiwał głową i obiecał, że zarezerwuje czas.
Wróciłam z pracy wcześniej. Wzięłam wolne pół dnia, żeby przygotować uroczystą kolację. Ubrałam się w elegancją sukienkę, nakryłam stół, ułożyłam świece, upiekłam ciasto i czekałam. Adam wrócił o godzinie siedemnastej. Przełamując obojętność, jaką odczuwałam od tygodni, podeszłam do niego z uśmiechem i pocałowałam go w policzek.
– Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy, kochanie – powiedziałam cicho.
Spojrzał na mnie lekko skołowanym wzrokiem, jakby musiał dopiero przetworzyć moje słowa.
– A, tak... Rocznica. Dzięki, wzajemnie – rzucił zdawkowo. – Słuchaj, zaraz muszę usiąść do konsoli. Dzisiaj jest wydarzenie specjalne w grze, dostęp tylko przez trzy godziny. Muszę w tym wziąć udział, bo zbierałem na to punkty przez cały miesiąc.
Zamurowało mnie. Zapowietrzyłam się, nie wiedząc, czy to żart, czy smutna rzeczywistość.
– Adam, czy ty słyszysz, co mówisz? – mój głos drżał z emocji. – Przygotowałam kolację. To nasza rocznica! Jedyna taka w roku! A ty chcesz grać w grę? Musisz nawet dzisiaj?
– Elwira, nie rób z tego dramatu! Przecież możemy zjeść po dwudziestej! O co ty robisz problem? – podniósł głos, wyraźnie podrażniony tym, że stawiam mu opór.
– O to, że wolisz wirtualne postacie od własnej żony! Zapłaciłam za ten sprzęt własnymi ciężko zaoszczędzonymi pieniędzmi! Odmawiałam sobie wszystkiego, żeby sprawić ci radość, a ty zrobiłeś z tego powód do niszczenia naszego związku! – krzyknęłam, a z moich oczu wreszcie poleciały łzy.
Adam zaśmiał się gorzko, kręcąc głową.
– Wytykasz mi teraz prezent? Trzeba było mi go nie kupować, skoro teraz masz używać go jako szantażu! Sama chciałaś mi kupić tę konsolę, nikt cię nie zmuszał!
To zdanie uderzyło we mnie mocno. Miał rację w jednym: sama to zrobiłam. Sama wyhodowałam potwora, który pożarł moje małżeństwo. Usiadł do gry, założył słuchawki i odciął się od moich łez. Zjadłam samotnie kolację przy świecach, patrząc na jego plecy. Tego wieczoru podjęłam decyzję, że nie mogę tak dalej żyć.
A mogłam to wydać na siebie
Kolejny tydzień był pasmem milczenia. Nie odezwałam się do niego ani słowem, a on... nawet tego nie zauważył. Był zbyt zajęty przechodzeniem kolejnych poziomów. Przez te siedem dni dokładnie przemyślałam całe moje życie. Zrozumiałam, że konsola nie była przyczyną rozpadu naszego związku, a jedynie katalizatorem. Pokazała, jak słaba była więź między nami i jak łatwo Adam był w stanie zrezygnować z relacji z żywym człowiekiem na rzecz cyfrowej iluzji.
Wczoraj, kiedy był w pracy na porannej zmianie, spakowałam dwie duże walizki. Wyciągnęłam z szafy moje ubrania, osobiste rzeczy i dokumenty. Przed wyjściem podeszłam do konsoli. Przez moment miałam ochotę ją rozbić, wyrzucić przez okno albo odłączyć i zabrać ze sobą, by ją sprzedać i odzyskać pieniądze. Ale ostatecznie tego nie zrobiłam. Zostawiłam ją dokładnie tam, gdzie stała – na szafce pod telewizorem.
Zostawiłam na stole kartkę z krótką wiadomością: „Zostawiam cię z twoim wymarzonym światem. Mam nadzieję, że da ci więcej szczęścia niż ja. Wnoszę o rozwód”.
Wynajęłam małe mieszkanie na drugim końcu miasta. Pieniądze, które teraz odkładam, przeznaczę na odbudowę swojego własnego życia, od zera. Kiedy dzisiaj dzwonił do mnie kilkanaście razy, nie odebrałam telefonu. Napisał wiadomość, w której twierdził, że jestem niesprawiedliwa i że przesadzam z powodu „zwykłego hobby”. To tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że podjęłam słuszną decyzję.
Patrzę na puste ściany mojego nowego pokoju i chociaż czuję żal, pojawia się też spokój. Chciałam być dobrą, kochającą żoną. Za swoją hojność i bezinteresowność zapłaciłam najwyższą cenę – straciłam małżeństwo, ale odzyskałam godność.
Elwira, 32 lata
Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.
Czytaj także:
- „Ostatnie oszczędności mąż wydał na konsolę. Jego beztroska się skończyła, gdy w lodówce zobaczył tylko puste półki”
- „Odkładałam każdy grosz, by kupić wózek dla naszego dziecka. Mąż uznał jednak, że są znacznie ważniejsze wydatki”
- „Mój facet uważał, że skoro zarabiam więcej, mam za niego płacić. Zamiast na czynsz, wydawał wypłatę na gry i konsole”