Kiedy zarezerwowałyśmy ten wyjazd, obie byłyśmy na emocjonalnym dnie. Ja po pięciu latach łudzenia się, że Adam w końcu dorośnie do poważnej decyzji, Emilia po burzliwym rozstaniu z facetem, który okazał się mieć żonę w innym mieście. Egipt wydawał się idealnym rozwiązaniem. Miało być słońce, napoje z palemką, zero stresu i pełen reset. Dahab był spokojniejszy niż zatłoczone kurorty, co bardzo nam odpowiadało.
WIDEO…
Poleciałyśmy do Egiptu
Lot minął nam na plotkach i obietnicach, że facetów omijamy szerokim łukiem. Żadnych flirtów, żadnych romansów, tylko my dwie, słońce i dobra zabawa.
– Obiecujesz? – dopytywała Emilia, stukając się ze mną plastikowym kubkiem z wodą w samolocie. – Jak tylko zobaczysz jakiegoś przystojniaka, odwracasz wzrok.
– Ty tak samo – odpowiedziałam ze śmiechem. – Zero litości. Skupiamy się na opalaniu.
Pierwsze dwa dni faktycznie tak wyglądały. Leżałyśmy plackiem na plaży, czytałyśmy książki, a wieczorami obgadywałyśmy wszystkich dookoła. Czułam, jak stres powoli ze mnie schodzi. Słoneczne promienie działały jak najlepsza terapia, a świadomość, że nie muszę sprawdzać telefonu ani czekać na wiadomość od byle kogo, dawała niesamowitą ulgę.
Wieczorami rozmawiałyśmy długo o wszystkim, co nas bolało, co nas śmieszyło. Emilia była wtedy taka, jaką ją poznałam – ciepła, dowcipna, spontaniczna. Miałyśmy plan: wyjechać z Egiptu silniejsze i z nową energią. Nawet się śmiałyśmy, że wrócimy opalone i gotowe zawojować świat.
Wpadłam mu w oko
Wszystko zmieniło się trzeciego dnia. Stwierdziłyśmy, że leżenie staje się nudne i warto spróbować czegoś nowego. Emilia zapisała nas na kurs nurkowania dla początkujących. Sama zawsze się bałam głębokiej wody, ale po namowach zgodziłam się. Przecież to miał być wyjazd przełamywania barier.
Nasz instruktor miał na imię Karim. Wysoki, opalony, z burzą ciemnych loków i uśmiechem, który od razu przykuwał uwagę. Kiedy zaczął tłumaczyć zasady bezpieczeństwa, w ogóle nie mogłam się skupić na sprzęcie. Zauważyłam, że on też ukradkiem na mnie spogląda.
– Wszystko jasne? – zapytał, podchodząc bliżej, a ja poczułam, że moje serce bije szybciej.
– Tak, jasne – wydukałam, czując, jak czerwienię się pod warstwą kremu z filtrem.
Emilia stała obok, ale w ogóle na niego nie patrzyła. Przynajmniej tak mi się wydawało. Zajęta była poprawianiem paska od maski. Podczas nurkowania, Karim poświęcił mi trochę więcej uwagi. Pomagał mi z wyrównywaniem ciśnienia w uszach i trzymał za rękę, kiedy schodziliśmy nieco głębiej. Jego dotyk był pewny i uspokajający. Po wyjściu z wody, pochwalił mnie za zachowanie spokoju.
– Masz naturalny talent – powiedział. – Może umówimy się na luźną rozmowę wieczorem? Opowiem ci o moich ulubionych miejscach do nurkowania.
Poszliśmy na kolację
Zanim zdążyłam się zgodzić, Emilia nagle wyłoniła się zza moich pleców.
– Brzmi super! – rzuciła z promiennym uśmiechem.
Karim spojrzał na nią lekko zaskoczony, ale odwzajemnił uśmiech. Zgodził się na wieczorne spotkanie. Przygotowywałam się jak do pierwszej randki. Emilia zazwyczaj ubierała się swobodnie, ale tym razem włożyła obcisłą sukienkę. Użyła też moich perfum. Zignorowałam to. Przecież umówiłyśmy się na dziewczyński wyjazd, a to miało być tylko spotkanie ze znajomym.
Knajpka była urocza, bezpośrednio przy wodzie, ze świecami na stołach i muzyką w tle. Karim już na nas czekał. Emilia natychmiast zajęła miejsce tuż obok niego. Zaczęła mówić. I mówić, i mówić. Zasypywała go pytaniami, śmiała się głośno ze wszystkiego, nawet jeśli w ogóle nie było zabawnie.
Przejęła całkowitą kontrolę nad rozmową, nie dając mi nawet szansy na wtrącenie zdania. Za każdym razem, kiedy Karim próbował zagadać do mnie, Emilia wtrącała anegdoty o naszych poprzednich wakacjach w Chorwacji i o tym, jaka to ze mnie panikara. Czułam, że to celowe.
Upokorzyła mnie
Moja najlepsza przyjaciółka próbowała mnie upokorzyć, żeby tylko zdobyć zainteresowanie faceta. Karim pożegnał się krótko, obiecując, że znajdzie nas na plaży następnego dnia. Rano Emilia zachowywała się, jakby nic się nie stało.
– Widziałaś, jak na mnie patrzył? – zapytała. – Chyba mu wpadłam w oko.
– Przecież to mnie zaprosił – odpowiedziałam, zanim zdążyłam ugryźć się w język.
– Daj spokój. Widział, że jesteś spięta, więc to była z jego strony tylko litość. A po wczorajszym wieczorze na pewno zrozumiał, z kim naprawdę jest zabawa.
Zrobiło mi się potwornie przykro. Nie zamierzałam kłócić się o obcego chłopaka, ale nie mogłam znieść sposobu, w jaki to robiła. To nie była zwykła przyjacielska rywalizacja, to były czyste, perfidne złośliwości.
Przez kolejne dni Emilia robiła wszystko, by znaleźć się w centrum uwagi. Karim każdego ranka zaglądał na plażę, ale Emilia zawsze była o krok przede mną. Karim co jakiś czas próbował mnie wciągnąć do rozmowy. Pytał o książki, które czytałam, opowiadał o miejscach, które warto zobaczyć. Ale Emilia zawsze wchodziła w słowo, przekręcała wszystko tak, by wypaść lepiej, śmiała się z moich odpowiedzi, jakby były dziecinne.
Nie poznawałam jej
Któregoś popołudnia, gdy leżałam nad basenem z książką, podszedł do mnie Karim. Usiadł obok i przez chwilę milczał.
– Twoja koleżanka jest bardzo energiczna – zaczął delikatnie. – Ale mam wrażenie, że trochę cię przytłacza. Wszystko w porządku?
Byłam zaskoczona, że zauważył. Może nawet poczułam ulgę, bo ktoś dostrzegł, co się dzieje.
– Przyjaźnimy się od lat, ale czasem… Emilia lubi grać pierwsze skrzypce.
Karim skinął głową ze zrozumieniem.
– Jesteś ciekawa świata, masz w sobie coś spokojnego. To nie jest wada – uśmiechnął się. – Może chcesz wybrać się na spacer po Dahab?
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, Emilia pojawiła się jak tornado, przerywając nam rozmowę.
– Chodź, idziemy na zakupy! Karim, może później… – niemal siłą odciągnęła mnie od basenu, nawet nie czekając na moją reakcję.
Poszłyśmy na ognisko
Wieczorem Karim zaprosił nas na wspólne ognisko na plaży. Była muzyka, tańce, śmiech. Emilia natychmiast zdominowała towarzystwo, flirtowała z Karimem przy wszystkich, opowiadała historie, w których zawsze grała główną rolę. Ja siedziałam z boku, przyglądając się temu wszystkiemu z dystansem. W pewnym momencie Karim usiadł przy mnie.
– Nie bawisz się?
– Lubię po prostu popatrzeć – odpowiedziałam. – Czasem lepiej obserwować niż być w centrum.
– To też jest odwaga – powiedział cicho. – Umieć być sobą.
Zaraz potem Emilia zawołała Karima do tańca. Zrobiła to tak, że wszyscy spojrzeli w naszą stronę. Czułam, jak robi mi się gorąco ze wstydu i żalu. Chciałam uciec, ale zostałam. Po raz pierwszy miałam ochotę po prostu się pożegnać i wrócić do pokoju. Ognisko skończyło się późno. Karim pożegnał mnie ciepłym uśmiechem i powiedział, że jeśli będę miała ochotę na wycieczkę, chętnie się przyłączy. Emilia już tego nie skomentowała. Może poczuła, że nie wszystko da się zagarnąć dla siebie.
Miałam jej dosyć
Ostatnie dni spędzałyśmy osobno. Emilia więcej czasu poświęcała nowym znajomym, mnie ciągnęło na samotne spacery brzegiem morza. Karim jeszcze raz zaprosił mnie na wycieczkę – poszłam z nim, rozmawiając o wszystkim i o niczym. Nie było w tym żadnej wielkiej chemii, raczej lekkość i spokój. Po prostu życzliwość. W dzień wyjazdu obie pakowałyśmy się bez słowa. W samolocie siedziałyśmy razem, ale każda z nas była gdzie indziej myślami.
Po powrocie do Polski nasze kontakty się rozluźniły. Nie było już codziennych telefonów, nie było wiadomości. Czasem, kiedy patrzę na zdjęcia z Egiptu, widzę tam dwie dziewczyny, które chciały być dla siebie wsparciem – a wyszło inaczej. Z tej podróży zabrałam jednak coś ważniejszego niż opalenizna i wspomnienia o przystojnym instruktorze. Odwagę, żeby zadbać o siebie. I świadomość, że prawdziwa przyjaźń nie polega na rywalizacji i udawaniu.
Martyna, 31 lat
Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.
Czytaj także:
- „Przy znajomych udajemy kochające się małżeństwo, a w domu rozmawiamy tylko o rachunkach. Mam dość życia w tej iluzji”
- „Ciotka zapisała mi spadek, który przyprawił mnie o zawrót głowy. Te pieniądze odsłoniły prawdziwe oblicze mojego męża”
- „Na nocnej wyprzedaży zobaczyłam męża z drogą biżuterią. Już miałam się ucieszyć, gdy odkryłam, komu wręczył prezent”