„Poszłam na randkę z aplikacji i przeżyłam szok. Romantyk ze zdjęcia nie miał nic wspólnego z tym, z kim zjadłam kolację”

Wierzyłam, że wreszcie los się do mnie uśmiechnął, że po tylu miesiącach samotnych wieczorów i nieudanych prób, w końcu spotkam kogoś, kto jest szczery i autentyczny. Aplikacja randkowa miała być skrótem do szczęścia, nowoczesnym sposobem na ominięcie niezręcznych podchodów w bibliotece czy sklepie. Kiedy zobaczyłam jego profil, serce zabiło mi mocniej. Był przystojny, wysportowany, z błyskiem w oku, który obiecywał przygodę. Nie wiedziałam jeszcze wtedy, że ta kolacja stanie się jedną z najbardziej absurdalnych lekcji asertywności w moim życiu, a rachunek za jedzenie będzie najmniejszym kosztem, jaki przyjdzie mi ponieść.

To miał być ten wieczór

Wpatrywałam się w ekran telefonu, przesuwając palcem po zdjęciach Roberta. Na każdym z nich wyglądał jak z okładki magazynu dla aktywnych mężczyzn. Zdjęcie w górach, na szczycie Rysów, z szerokim uśmiechem i wiatrem we włosach. Zdjęcie z kajaka, gdzie jego ramiona wyglądały na silne i godne zaufania. I to jedno, portretowe, w białej koszuli, zrobione w miękkim świetle zachodzącego słońca. Opis był równie zachęcający: trzydzieści osiem lat, architekt krajobrazu, miłośnik psów i włoskiej kuchni. Szukał kogoś do stałego związku, nie interesowały go przelotne znajomości. Brzmiało to tak idealnie, że aż nierealnie.

Moja siostra, Aneta, była sceptyczna. Siedziała u mnie w kuchni, popijając herbatę, podczas gdy ja w panice przymierzałam trzecią sukienkę.

— Daria, błagam cię, nie napalaj się tak — powiedziała, kręcąc głową. — Wiesz, jak to jest z tymi aplikacjami. Ludzie koloryzują rzeczywistość. Pamiętasz tego faceta, który twierdził, że ma metr dziewięćdziesiąt, a na spotkanie przyszedł w butach na koturnie, żeby sięgnąć ci do ramienia?

— Pamiętam, ale Robert jest inny — broniłam go, poprawiając włosy przed lustrem. — Rozmawiamy od dwóch tygodni. Mamy mnóstwo wspólnych tematów. On naprawdę wydaje się poukładany. Poza tym, jest architektem, ma poczucie estetyki. Nie wstawiłby zdjęcia sprzed dekady.

— Obyś miała rację — mruknęła Aneta, choć w jej głosie słyszałam troskę. Wiedziała, jak bardzo przeżyłam rozstanie z moim poprzednim partnerem. Minęły dwa lata, a ja wciąż miałam w sobie lęk przed odrzuceniem i samotnością.

Wybrałam butelkową zieleń, sukienkę, która podkreślała moje oczy. Czułam się w niej pewnie i kobieco. To miał być ten wieczór. Restauracja, którą wybrał Robert, znajdowała się w centrum miasta, uchodziła za elegancką, ale nie snobistyczną. Wszystko wydawało się na swoim miejscu. Zamówiłam taksówkę, czując w brzuchu to specyficzne łaskotanie — mieszankę ekscytacji i strachu.

W taksówce jeszcze raz sprawdziłam nasze ostatnie wiadomości. Napisał: Już nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć cię na żywo. Mam nadzieję, że lubisz niespodzianki. Uśmiechnęłam się do ekranu. Lubiłam niespodzianki. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, jak bardzo specyficzne poczucie humoru ma wszechświat.

To był jego głos

Weszłam do restauracji punktualnie o dziewiętnastej. Wnętrze było przytulne, oświetlone ciepłym światłem lamp, z cichą muzyką jazzową w tle. Kelner przywitał mnie uprzejmie i zapytał o rezerwację.

— Stolik na nazwisko W. — powiedziałam, rozglądając się po sali. Szukałam wzrokiem bruneta o atletycznej budowie, którego twarz znałam na pamięć ze zdjęć.

Kelner wskazał mi stolik w rogu sali, przy oknie. Siedział tam mężczyzna. Moje kroki zwolniły, a uśmiech, który miałam przygotowany, zamarł mi na ustach. To nie mógł być on. Mężczyzna przy stoliku był starszy. Znacznie starszy. I w ogóle nie przypominał Roberta ze zdjęć. Podeszłam bliżej, mając nadzieję, że to jakaś pomyłka, którą da się wytłumaczyć. Jednak gdy mnie zobaczył, jego twarz rozjaśniła się w szerokim uśmiechu. Wstał.

— Daria! — zawołał, wyciągając do mnie rękę. — Ależ ty pięknie wyglądasz. Jeszcze lepiej niż na zdjęciach.

Zatrzymałam się, czując, jak krew odpływa mi z twarzy. To był jego głos. Ten sam, który słyszałam podczas naszej jedynej rozmowy telefonicznej, choć wtedy wydawał się głębszy i bardziej tajemniczy.

— Robert? — zapytałam niepewnie, nie podając mu ręki.

— We własnej osobie! — zaśmiał się, nie zważając na moją konsternację. — Siadaj, proszę. Zamówiłem już wodę z cytryną na początek, tak jak lubisz.

Usiadłam, bo nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Patrzyłam na niego i nie dowierzałam. Jak mógł tak kłamać?

— Robercie... — zaczęłam, starając się, by mój głos nie drżał. — Nie chcę być niegrzeczna, ale... wyglądasz zupełnie inaczej niż na profilu.

Machnął ręką lekceważąco, jakby odganiał natrętną muchę.

— A, o to ci chodzi? — prychnął. — Wiesz, te zdjęcia są sprzed kilku lat. Może pięciu, może siedmiu. Czas leci, człowiek się zmienia. Co za różnica?

Zamilkłam. Jego szczerość była porażająca. Przyznał się do oszustwa z taką łatwością, jakby mówił o pogodzie. Pięć, siedem lat?

— Nie chodzi o różnicę. Zależało mi na uczciwości — powiedziałam cicho. — Poczułam się... wprowadzona w błąd.

— Daj spokój, nie bądź taka drobiazgowa — przerwał mi, otwierając menu. — Jestem tym samym facetem, tylko mam trochę więcej doświadczenia na karku. Zamówmy coś dobrego, jestem głodny jak wilk.

Czułam, jak narasta we mnie chęć wstania i wyjścia. Ale dobre wychowanie, wpajane mi przez lata, trzymało mnie na krześle. Nie potrafiłam zrobić sceny. Pomyślałam, że wypiję herbatę, zjem sałatkę i grzecznie się pożegnam. To miała być moja strategia przetrwania. No, chyba że Robert zatrze złe wrażenie i jakoś się zrehabilituje. Może zyskiwał przy bliższym poznaniu?

Atmosfera zgęstniała

Kelner podszedł do naszego stolika. Robert, nie pytając mnie o zdanie, zaczął składać zamówienie.

— Poprosimy o steki z polędwicy, te najdroższe, medium rare. Do tego frytki, grillowane warzywa i dzbanek najlepszej herbaty zimowej. A na przystawkę tatar wołowy, dwie porcje.

— Przepraszam — wtrąciłam szybko. — Ja nie jem czerwonego mięsa wieczorem. Poproszę tylko sałatkę z kozim serem i wodę.

Robert spojrzał na mnie z niesmakiem.

— Daria, nie wygłupiaj się. Randka jest, trzeba zjeść konkretnie. Nie odchudzaj się przy mnie.

— Nie odchudzam się. Po prostu nie mam ochoty na steka — powiedziałam stanowczo, patrząc na kelnera, który z kamienną twarzą notował zamówienie.

— No dobrze, niech będzie ta sałata dla damy. Ale dla mnie stek, i to ten największy, królewski — zarządził Robert, oddając kartę.

Gdy zostaliśmy sami, atmosfera zgęstniała. Próbowałam skierować rozmowę na tematy neutralne, zapytać o jego pracę, o architekturę krajobrazu. Miałam nadzieję, że chociaż w tej kwestii nie kłamał.

— Ach, praca — westchnął ciężko, opierając łokcie na stole. — Wiesz, to ciężki kawałek chleba. Klienci są teraz tacy roszczeniowi. Wszyscy chcą ogrody jak z Pinteresta, a płacić nie ma komu. Ostatnio robiłem projekt dla takiego nowobogackiego, co to się dorobił na imporcie skarpetek. Wyobrażasz sobie? Ja, artysta, muszę słuchać faceta od skarpetek, który chce mieć plastikowe krasnale przy fontannie.

Przez następne pół godziny słuchałam monologu o niesprawiedliwości świata, o tym, jak branża schodzi na psy, i jak bardzo bolą go plecy od siedzenia przy komputerze. Okazało się, że aktywny tryb życia ze zdjęć to przeszłość. Teraz jego główną aktywnością było narzekanie.

— A ty? — zapytał nagle, z ustami pełnymi tatara. — Co tam u ciebie w tej księgowości? Nudno pewnie, co?

— Jestem analitykiem finansowym — poprawiłam go chłodno. — I lubię swoją pracę. Daje mi satysfakcję.

— Finanse, księgowość, jeden pies — mruknął, wycierając usta serwetką. — Ważne, że kasa się zgadza. Bo u mnie to różnie bywa, wiesz, artystyczna dusza, nieregularne wpływy. Była żona też mnie oskubała przy rozwodzie. Zostawiła mnie w samych skarpetkach, nomen omen.

Zapaliła mi się czerwona lampka. Temat byłej żony na pierwszej randce? Klasyka gatunku, którego wolałabym nie oglądać.

— Rozwiedliście się dawno? — zapytałam, próbując ocenić skalę problemu.

— Trzy lata temu. Ale wiesz, to się ciągnie. Alimenty na dzieciaki, podział majątku... Kobiety potrafią być bezwzględne. Oczywiście nie mówię o tobie, ty masz dobre oczy. Widać, że nie jesteś materialistką.

To zdanie sprawiło, że poczułam dreszcz na plecach. Nie jesteś materialistką — to brzmiało jak test, albo co gorsza, jak przygotowanie gruntu. Spojrzałam na telefon leżący na stole. Aneta napisała SMS-a: I jak? Książę z bajki czy żaba?. Miałam ochotę odpisać: Ropucha z pretensjami, ale powstrzymałam się.

Czułam, że drżą mi ręce

Gdy Robert skończył jeść swojego ogromnego steka, oparł się wygodnie na krześle i poklepał po brzuchu.

— Dobre to było. Choć w domu zrobiłbym lepiej — skomentował, dłubiąc wykałaczką w zębach. Ten widok ostatecznie odebrał mi resztki apetytu. Moja sałatka była zjedzona tylko w połowie.

— Robercie — powiedziałam, zbierając się na odwagę. — Myślę, że będę się powoli zbierać. Jutro mam wcześnie spotkanie w firmie.

— Już? Przecież dopiero się rozkręcamy! — zaprotestował, ale w jego oczach dostrzegłam dziwny błysk. Spojrzał nerwowo na zegarek, a potem rozejrzał się po sali. — No dobrze, jak musisz, to musisz. Kelner! Rachunek!

Odetchnęłam z ulgą. Koniec tej farsy był bliski. Kelner podszedł z małą, skórzaną teczką i położył ją na stole między nami. Zapadła cisza. Robert sięgnął po teczkę, otworzył ją, gwizdnął cicho, patrząc na kwotę, a potem sięgnął ręką do wewnętrznej kieszeni marynarki. Jego ręka zamarła. Zaczął klepać się po kieszeniach spodni. Potem po drugiej kieszeni marynarki. Jego twarz przybrała wyraz teatralnego przerażenia, który był tak sztuczny, że aż bolesny do oglądania.

— O nie... — jęknął. — Nie wierzę.

— Co się stało? — zapytałam, choć w głębi duszy już wiedziałam. Scenariusz był tak przewidywalny, że aż banalny.

— Portfel — powiedział, patrząc na mnie z udawaną rozpaczą. — Zostawiłem portfel w innej marynarce. Przebrałem się tuż przed wyjściem, bo chciałem dobrze wyglądać dla ciebie, i w tym pośpiechu... Cholera jasna! Karty, gotówka, dokumenty, wszystko zostało w domu.

Patrzyłam na niego w milczeniu. Byłam niemal pewna, że żadnego portfela w innej marynarce nie ma. Że to stały numer. Zamówienie najdroższych dań, narzekanie na finanse, opowieść o chciwej żonie i komplementowanie mnie jako niematerialistki. Wszystkie elementy układanki wskoczyły na swoje miejsce.

— To naprawdę kłopotliwa sytuacja — ciągnął, nie przestając przeszukiwać pustych kieszeni. — Daria, czy mogłabyś... Wiem, że to głupio wygląda, ale czy mogłabyś uregulować rachunek? Oddam ci co do grosza, jak tylko się spotkamy następnym razem. Albo zrobię ci przelew, jak tylko wrócę do domu. Przysięgam.

Wpatrywałam się w niego, czując narastającą falę zimnego gniewu. Nie chodziło o pieniądze. Zarabiałam dobrze, stać mnie było na tę kolację. Chodziło o bezczelność. O kłamstwo na profilu, o zmarnowany wieczór, o lekceważące podejście do mojej inteligencji. O to, że ten człowiek siedział naprzeciwko mnie, objedzony najdroższym stekiem, i oczekiwał, że ja, kobieta, którą okłamał już na starcie, teraz za to zapłacę.

— Robercie — powiedziałam powoli, bardzo wyraźnie. — Nie zapłacę za twoją kolację.

Zamarł. Jego uśmiech zniknął, zastąpiony przez grymas niezadowolenia.

— Słucham? Przecież mówię, że oddam. To sytuacja losowa. Każdemu się może zdarzyć. Nie bądź taka... małostkowa.

— Małostkowa? — powtórzyłam, czując, jak w mojej piersi rośnie nowa, nieznana mi dotąd siła. — Zaprosiłeś mnie na kolację. Wybrałeś restaurację. Zamówiłeś najdroższe dania, mimo że ja prosiłam tylko o sałatkę. Okłamałeś mnie co do swojego wieku. A teraz oczekujesz, że opłacę twoje jedzenie?

— To tylko pieniądze! — Podniósł głos, zwracając uwagę stolików obok. — Myślałem, że masz klasę. Że jesteś inna niż te wszystkie laseczki. A ty robisz problem o parę stówek?

Kelner, który stał w pobliżu i słyszał całą wymianę zdań, podszedł bliżej, gotowy do interwencji. Wstałam. Czułam, że drżą mi ręce, ale nie ze strachu, tylko z adrenaliny. Wyjęłam z torebki swój portfel. Wyciągnęłam banknot, który pokrywał koszt mojej sałatki, wody i napiwku dla kelnera.

— To jest za moją część — powiedziałam, kładąc pieniądze na stole przed kelnerem. — Dziękuję za obsługę. Jedzenie było pyszne. — Następnie zwróciłam się do Roberta, który siedział purpurowy na twarzy, wpatrując się w obrus. — A pan... pan ureguluje swoją część we własnym zakresie. Skoro jest pan architektem i człowiekiem sukcesu, na pewno znajdzie pan rozwiązanie. Może telefon do przyjaciela? Albo zostawienie zegarka w zastaw? O ile jest prawdziwy.

— Ty... ty obrzydliwa babo — syknął cicho, ale ja już tego nie słuchałam.

Może miłość przyjdzie sama

Odwróciłam się na pięcie i ruszyłam w stronę wyjścia. Czułam na sobie wzrok wszystkich gości. Słyszałam za plecami nerwowe tłumaczenia Roberta skierowane do kelnera: To jakieś nieporozumienie, ja zaraz to wyjaśnię, muszę tylko zadzwonić...

Wyszłam na chłodne, wieczorne powietrze i wzięłam głęboki oddech. Deszcz przestał padać, a chodniki błyszczały w świetle latarni. Czułam się dziwnie lekko. Jakby z moich ramion spadł ciężar, którego istnienia nawet nie byłam świadoma. Przez lata starałam się być miła, ugodowa, nie robić kłopotów. Bałam się odrzucenia, więc godziłam się na kompromisy. Ale dzisiaj, w obliczu tak rażącego braku szacunku, coś we mnie pękło. I to pęknięcie okazało się wyzwoleniem.

Wyciągnęłam telefon. Aneta dzwoniła.

— Daria, i jak? Długo nie odpisujesz, martwię się! — krzyczała do słuchawki.

— Aneta — powiedziałam, idąc szybkim krokiem w stronę postoju taksówek. — Miałaś rację. To była katastrofa.

— O Boże, co zrobił? Był niski?

— Gorzej. Był starszy ode mnie jakieś dziesięć lat, kłamał i próbował naciągnąć mnie na rachunek metodą na zapomniany portfel.

— Co?! I co zrobiłaś? Zapłaciłaś? Daria, powiedz, że nie zapłaciłaś!

— Zapłaciłam za siebie. A jego zostawiłam ze stekiem i kelnerem — powiedziałam, czując, jak uśmiech sam wypływa mi na usta.

W słuchawce zapadła cisza, a potem usłyszałam radosny pisk.

— Jestem z ciebie taka dumna! Moja siostra! Brawo! Wracaj do domu, otwieram ciastka. Opowiesz mi każdy szczegół.

Wsiadłam do taksówki i podałam adres. Patrząc na mijane miasto, wyjęłam telefon i otworzyłam aplikację randkową. Weszłam w ustawienia i bez wahania nacisnęłam przycisk Usuń konto. Nie potrzebowałam cyfrowych iluzji. Może miłość przyjdzie sama, może nie. Ale jedno wiedziałam na pewno — nigdy więcej nie pozwolę, by ktoś traktował mnie jak opcję zapasową lub bankomat. Gdy wchodziłam do klatki schodowej, czułam się silniejsza niż kiedykolwiek. To był stracony wieczór, ale zyskana godność. Czasami trzeba spotkać niewłaściwą osobę, żeby w końcu docenić samą siebie.

Daria, 34 lata

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: