Czubajka kania (kania, parasolnik, sowa, cyganka, indor) Macrolepiota procera

Grzyb dopuszczony do obrotu handlowego w Polsce. Występuje od lata do jesieni, pojedynczo lub w grupach. Spotkać go można od lipca do października na brzegach lasów liściastych i iglastych, na polanach leśnych i zrębach. Dorasta do wysokości 20- 40 cm. Kapelusz pokryty koncentrycznie rozłożonymi brunatnymi łuskami i popękaną skórką. Za młodu ma kształt kulisty lub jajowaty – w tym stadium łatwo pomylić kanię z muchomorem, dlatego zaleca się zbieranie kań dojrzałych, o kapeluszach wypukłych lub rozpostartych, w kształcie parasola, z garbem w środku. Brzeg kapelusza biały, lub kremowy, postrzępiony, środek ciemniejszy, niepopękany. Blaszki białe, z wiekiem brązowiejące, wolne, nie przytwierdzone do trzonu. Trzon u dołu bulwiasty. U młodych osobników brunatny, z wiekiem spękany, w poprzeczne prążki. Pierścień wyraźny, gruby, podwójny. Na górze bały, na dole brązowy, daje się przesuwać. Miąższ w kapeluszu miękki i biały, w trzonie włóknisty, zdrewniały. Nie przebarwia się pod wpływem nacisku. Łagodny, lekko orzechowy w smaku, zapach przyjemny, dobrze wyczuwalny, słodkawy. Od muchomorów (sromotników) czubajka kania różni się strukturą i fakturą powierzchni kapelusza. Trujące czubajeczki odróżniają się mniejszym rozmiarem i słabszym, nieprzesuwalnym pierścieniem.Na południu Europy występuje trujący grzyb Chlorophyllum molybdites, który jest łudząco podobny do naszej kani, dlatego należy powstrzymać się w tym rejonie od zbierania tego grzyba.

molecules.inlineGallery.imageCount

Czubajka kania (kania, parasolnik, sowa, cyganka, indor) Macrolepiota procera

Młoda Czubajka kania

molecules.inlineGallery.imageCount

Czubajka kania (kania, parasolnik, sowa, cyganka, indor) Macrolepiota procera

Kapelusze dorosłych Czubajek kań