„Zazdrościłam sąsiadce roślin i dekoracji na balkonie. Tak bardzo chciałam jej dorównać, że aż wpadłam w długi”

Wprowadziliśmy się do naszego wymarzonego mieszkania wczesną wiosną. Osiedle było nowoczesne, pełne szkła i jasnego drewna, a naszym największym powodem do dumy był ogromny, piętnastometrowy balkon. Oddzielała nas od sąsiadów jedynie matowa, szklana płyta, przez którą przenikały dźwięki i zarysy sylwetek. Początkowo nasz duży balkon świecił pustkami. Postawiliśmy tam tylko dwa proste, składane krzesła i niewielki stolik, przy którym z mężem, Tomaszem, piliśmy poranną kawę.

Poznałam sąsiadkę

Wszystko zmieniło się w pierwszy ciepły weekend maja. Wyszłam rano z kubkiem gorącego napoju i usłyszałam szelest ziemi przesypywanej do donic. Zza przepierzenia wychyliła się uśmiechnięta twarz młodej kobiety.

– Dzień dobry, sąsiadko! – zawołała wesoło. – Wiosna w pełni, czas obudzić to miejsce do życia. Jestem Sylwia.

Porozmawiałyśmy chwilę o pogodzie i urokach nowego osiedla. Kiedy po południu wyszłam powiesić pranie, zerknęłam w stronę jej części. Zamarłam z podziwem. Sylwia zawiesiła przepiękne, kaskadowe donice pełne surfinii w odcieniach głębokiego fioletu i różu. W rogu stanął zgrabny regał z ziołami, a na środku elegancki, metalowy stolik z mozaikowym blatem. Mój pusty balkon z plastikowymi krzesłami nagle wydał mi się smutny i zaniedbany.

Tego samego wieczoru pojechałam do centrum ogrodniczego. Wydałam pierwsze trzysta złotych na wielkie donice i sadzonki pelargonii. Kiedy Tomasz wrócił z pracy, spojrzał na moje dzieło z łagodnym uśmiechem.

– Widzę, że wpadłaś w szał wiosennych zakupów – stwierdził, obejmując mnie ramieniem.

– Balkon musi jakoś wyglądać, przecież to przedłużenie salonu – odpowiedziałam, czując dziwną, wewnętrzną satysfakcję.

Poczułam zazdrość

Moja radość nie trwała długo. Zaledwie dwa tygodnie później usłyszałam za ścianą odgłosy montażu. Kiedy pojechałam na zakupy i wróciłam, na balkonie Sylwii wisiał niesamowity, wyplatany fotel w kształcie kokonu, osadzony na solidnym stelażu. Do tego na podłodze pojawiły się drewniane płytki, układające się w geometryczny wzór, oraz duży, tkany dywan przystosowany do warunków zewnętrznych. Całość wyglądała jak kadr z luksusowego czasopisma o projektowaniu wnętrz.

Poczułam ukłucie zazdrości. Wieczorem, zamiast oglądać z Tomaszem film, przeglądałam w telefonie oferty sklepów z wyposażeniem ogrodowym. Szybko zorientowałam się, że takie fotele kosztują krocie, nie mówiąc już o dywanach i podłogach.

W tajemnicy przed mężem zamówiłam nowoczesny zestaw wypoczynkowy z kremowymi poduchami. Kosztował tyle, co nasza miesięczna rata za mieszkanie, ale zapłaciłam kartą kredytową, tłumacząc sobie, że to inwestycja na lata. Kiedy kurier przywiózł ogromne pudła, musiałam prosić sąsiada z dołu o pomoc we wniesieniu ich na piętro, żeby zdążyć przed powrotem Tomasza.

Gdy mąż zobaczył nowe meble, jego uśmiech zniknął.

– Skąd to wzięłaś? – zapytał, marszcząc czoło. – Przecież nie planowaliśmy takich wydatków w tym miesiącu. Mieliśmy oszczędzać na remont łazienki.

– Kupiłam na świetnej wyprzedaży – skłamałam gładko, czując, jak serce bije mi szybciej. – To naprawdę była okazja, a nasze stare krzesła były już niestabilne.

Tomasz pokręcił głową, ale w końcu usiadł na miękkiej kanapie. Ja jednak nie potrafiłam się zrelaksować. Zamiast cieszyć się wieczorem, nasłuchiwałam, czy Sylwia wyjdzie na swój balkon i zauważy moją nową aranżację.

Straciłam umiar

Rywalizacja, o której Sylwia prawdopodobnie nawet nie wiedziała, stała się moją obsesją. Każdego ranka pierwszą rzeczą, jaką robiłam, było dyskretne wyglądanie przez okno w sypialni, by sprawdzić, czy u sąsiadki pojawiło się coś nowego.

Zaczęłam kupować coraz droższe rośliny – egzotyczne trawy pampasowe i miniaturowe drzewka cytrusowe. Moja matka, która przyjechała do nas w odwiedziny na początku lipca, od razu zauważyła zmianę.

– Dziecko, wy tu żyjecie jak na wystawie w ogrodzie botanicznym – powiedziała, rozglądając się po zarośniętym tarasie. – Po co ci te palmy? Przecież to polski klimat, zaraz przyjdą chłody i to wszystko zmarnieje.

– Mamo, ty nie rozumiesz współczesnych trendów – odpowiedziałam z irytacją, podlewając moje najdroższe nabytki. – Teraz tak się urządza przestrzenie. To oaza spokoju.

Prawda była jednak taka, że nie czułam żadnego spokoju. Karta kredytowa osiągnęła swój limit. Zaczęłam podbierać pieniądze z naszego wspólnego konta oszczędnościowego. Tłumaczyłam sobie, że uzupełnię te braki po otrzymaniu premii w pracy, ale premia w całości poszła designerskie lampy solarne, które miały przyćmić delikatne lampiony Sylwii.

Każdy nowy element na balkonie sąsiadki traktowałam jak osobistą zniewagę. Kiedy powiesiła makramy, ja zamówiłam ręcznie robioną rzeźbę. Kiedy kupiła elegancki pled, ja sprowadziłam jedwabne poduszki, które trzeba było chować przy najmniejszym podmuchu wiatru. Żyłam w ciągłym napięciu, sprawdzając prognozy pogody i martwiąc się o moje kosztowne inwestycje.

Zaprosiłam sąsiadkę

Pod koniec lata mój balkon był skończony. Wyglądał oszałamiająco. Tona egzotycznej zieleni, luksusowe meble, nastrojowe oświetlenie, które zapalało się automatycznie po zmroku. Czułam, że wreszcie wygrałam. Sylwia od kilku tygodni nie dołożyła niczego nowego do swojej aranżacji.

Postanowiłam uczcić swój triumf i zaprosiłam sąsiadkę. Chciałam, żeby usiadła na mojej drogiej kanapie, spojrzała na perfekcyjnie skomponowane rośliny i przyznała, że mój balkon jest piękniejszy.

Sylwia przyszła punktualnie, przynosząc domowe ciasto. Usiadła z zachwytem rozglądając się dookoła.

– Wow, masz tu naprawdę niesamowicie – powiedziała szczerze, a moje serce urosło z dumy. – Te meble są wspaniałe, a rośliny wyglądają jak z katalogu. Musiałaś włożyć w to mnóstwo pracy i pieniędzy.

Uśmiechnęłam się z wyższością, nalewając herbatę do porcelanowych filiżanek.

– Cóż, lubię otaczać się pięknymi przedmiotami – odparłam, starając się brzmieć naturalnie. – Twój balkon też jest bardzo przytulny.

Sylwia machnęła ręką z lekkim rozbawieniem.

– Mój to tylko zbiór przypadkowych rzeczy. Wiesz, powinnam ci o czymś powiedzieć, bo czuję się trochę nieswojo, widząc, jak wspaniale to wszystko urządziłaś.

– O czym? – zapytałam, marszcząc brwi.

– Pracuję w dziale marketingu dużej sieci z wyposażeniem wnętrz i ogrodów. Wszystko, co widzisz na moim balkonie, to rzeczy z defektami wyłączone ze sprzedaży. Nigdy w życiu nie wydałabym własnych pieniędzy na te wszystkie dywany czy fotele, to przecież strasznie drogie rzeczy.

Słowa sąsiadki zawisły w powietrzu, a ja poczułam, jak ziemia usuwa mi się spod nóg. Moja duma wyparowała w ułamku sekundy, zastąpiona przez palący wstyd i przerażenie. Siedziałam tam, otoczona luksusem, za który zapłaciłam naszymi oszczędnościami i długami na karcie kredytowej, rywalizując z uszkodzonymi rzeczami.

Reszta wieczoru minęła mi jak we mgle. Odpowiadałam na pytania mechanicznie, marząc tylko o tym, by Sylwia już poszła. Kiedy za sąsiadką zamknęły się drzwi, usiadłam na podłodze mojego idealnego balkonu i ukryłam twarz w dłoniach.

Przyznałam się mężowi

Następnego dnia, w sobotni poranek, Tomasz zauważył, że jestem dziwnie cicha. Usiedliśmy na kanapie w salonie. Przez szybę widzieliśmy nasz tonący w roślinach i drogich dodatkach balkon.

– Muszę ci coś powiedzieć – zaczęłam, czując ogromną gulę w gardle. – Kłamałam. Te meble nie były z wyprzedaży. Rośliny też nie.

Wyrzuciłam z siebie wszystko. Opowiedziałam o rosnącej obsesji, o ukrytej karcie kredytowej, o wyczyszczonym koncie oszczędnościowym, z którego zniknęły pieniądze na nasz wymarzony remont łazienki. Mówiłam i płakałam, a Tomasz milczał. Jego milczenie było gorsze niż krzyk.

– Dlaczego mi to zrobiłaś? – zapytał w końcu cichym, matowym głosem. – Dlaczego nam to zrobiłaś? Przez głupi kawałek podłogi na zewnątrz? Przez to, co pomyśli sobie obca dziewczyna zza ściany?

Nie miałam na to logicznej odpowiedzi. Dałam się wciągnąć w pułapkę własnej próżności i chęci zaimponowania komuś, kogo nawet dobrze nie znałam.

Ewa, 38 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: