Remont mieszkania miał być dla nas wielkim krokiem w przyszłość. Kupiliśmy wymarzone M3, a przynajmniej takie, na jakie było nas stać, i postanowiliśmy większość prac wykonać sami, żeby zaoszczędzić. Ja zrywałam tapety, Paweł miał kłaść gładzie i panele. Początkowo wszystko szło gładko, spędzaliśmy tam każdy weekend. Byliśmy wykończeni, ale szczęśliwi, bo każde odmalowane pomieszczenie przybliżało nas do wspólnego życia pod jednym dachem. Wierzyłam, że ten wysiłek nas zbliży. Że potem będziemy wspominać ze śmiechem, jak farba kapała mi na włosy, a Paweł zalał pół kuchni, próbując naprawić kran.
WIDEO…
Nowa sąsiadka przyniosła nam ciasto
Potem pojawiła się Daria. Nasza nowa sąsiadka z parteru. Wprowadziła się miesiąc po tym, jak zaczęliśmy remont. Pamiętam dzień, w którym przyszła się przywitać. Była ubrana w dresy, które jakoś dziwnie dobrze na niej leżały, i przyniosła nam ciasto. Uśmiechała się szeroko, jej jasne włosy były spięte w niedbały kok. Była śliczna.
– Cześć, jestem Daria – powiedziała, opierając się o framugę. – Słyszałam, że ostro walczycie. Pomyślałam, że przyda wam się trochę cukru. Ja też się właśnie urządzam.
Wpuściłam ją do środka, trochę zakłopotana bałaganem, jaki panował w każdym kącie. Paweł od razu podchwycił temat. Zaczął dopytywać, jak jej idzie, czy potrzebuje pomocy. Daria zaśmiała się i stwierdziła, że sama sobie świetnie radzi, ale jakby co, to będzie wiedziała, do kogo zapukać. Wtedy nie widziałam w tym nic złego. Ot, miła sąsiadka.
Parę razy wspominałam Pawłowi, że ciasto było naprawdę dobre. On tylko wzruszył ramionami, jakby nie przywiązywał do tego wagi. Zajęliśmy się pracą. Ale Daria szybko zaczęła być obecna w naszych rozmowach częściej niż tapety czy panele.
Narzeczony pomagał sąsiadce
Zaczęło się niewinnie. Któregoś popołudnia Paweł zszedł na dół, bo Daria prosiła o pomoc ze złożeniem szafki. Nie było go pół godziny. Kiedy wrócił, był jakiś taki ożywiony.
– Wiesz, ona tam kompletnie nie ogarnia – powiedział, łapiąc za wałek do malowania. – Najprostsza szafka to dla niej czarna magia.
– Pomogłeś jej? – zapytałam, nie odrywając wzroku od ściany, z którą walczyłam od dwóch godzin.
– No jasne, przecież nie zostawię dziewczyny samej z tymi śrubkami.
Z czasem te pół godziny zamieniło się w godzinę, potem w dwie. Daria potrzebowała pomocy przy wierceniu dziur pod karnisze, potem przy podłączeniu pralki, a jeszcze później przy montażu żyrandola. Zawsze znajdował się jakiś powód. Paweł schodził na dół z uśmiechem na twarzy, a ja zostawałam sama z puszką farby i wałkiem.
Na początku nie zwracałam na to uwagi. Przecież pomaga ludziom, jest uprzejmy, zawsze taki był. Ale potem zaczęła we mnie narastać irytacja. Każde jego „zaraz wrócę” kończyło się tym, że nasz remont stał w miejscu, bo partner udzielał się przy innym.
– Znowu do niej idziesz? – zapytałam pewnego sobotniego poranka, widząc, jak zbiera swoje narzędzia.
– Obiecałem, że pomogę jej z tymi listwami przypodłogowymi – odparł, unikając mojego wzroku. – My i tak musimy poczekać, aż farba wyschnie.
– Farba wyschła wczoraj, Paweł. Dzisiaj mieliśmy zacząć skręcać szafki.
– Zacznij sama, ja zaraz wrócę i ci pomogę. To zajmie tylko chwilę.
Zaczęłam coś podejrzewać
Ale ta chwila przeciągnęła się do obiadu. Kiedy zeszłam na dół, żeby go zawołać, przez drzwi ułyszałam ich śmiech. Zajrzałam do środka i zobaczyłam, jak siedzą na podłodze, pijąc kawę. Paweł opowiadał jakąś anegdotę, a Daria patrzyła na niego z takim podziwem, że aż mnie zemdliło.
– Przepraszam, że przeszkadzam – powiedziałam chłodno, wchodząc do środka. – Ale obiad stygnie.
Paweł zerwał się na równe nogi, jakby go przyłapano na gorącym uczynku. Daria tylko uśmiechnęła się słodko.
– Ojej, Karolina, przepraszam! Zagadaliśmy się. Twój narzeczony to prawdziwy skarb, bez niego bym zginęła.
Zacisnęłam zęby i wyszłam, nie czekając na Pawła.
Wieczorem chciałam z nim porozmawiać, ale Paweł obrócił wszystko w żart.
– Przecież to tylko sąsiedzka pomoc, co ci strzeliło do głowy? – zapytał, patrząc na mnie z niedowierzaniem.
– Sąsiedzka pomoc nie polega na spędzaniu z kimś połowy weekendu, kiedy my mamy własne mieszkanie do wykończenia! – podniosłam głos.
– Dobra, dobra. Już nie będę tam chodził. Zadowolona?
Miałam nadzieję, że to koniec. I przez kilka dni rzeczywiście Paweł skupił się na robocie w naszym salonie. Ale czułam, że coś jest nie tak. Był nieobecny, często sprawdzał telefon i uśmiechał się sam do siebie. Znikał na chwilę pod pretekstem wyrzucenia śmieci albo wyjścia do sklepu. Każda taka sytuacja sprawiała, że robiłam się coraz bardziej podejrzliwa.
Między nami coś się zmieniło
Coraz częściej łapałam się na tym, że zerkam na telefon Pawła, gdy zostawia go na stole. Nie zobaczyłam na ekranie niczego konkretnego, ale intuicja nie dawała mi spokoju. Któregoś wieczoru usłyszałam, jak rozmawia z kimś przez telefon w kuchni. Szeptał, śmiał się, a potem wrócił do salonu z miną, jakby nic się nie stało. Zapytałam, kto dzwonił, odpowiedział, że to kolega z pracy. Ale miałam wrażenie, że kłamie.
Zauważyłam też, że Daria coraz rzadziej do nas zaglądała. Nie przynosiła już ciasta, nie zapraszała na kawę. Za to Paweł wydawał się jeszcze bardziej rozkojarzony. Pewnego dnia, gdy wpadłam do mieszkania wcześniej niż zwykle, zastałam go na korytarzu, rozmawiającego z Darią. Uśmiechali się do siebie, a kiedy mnie zobaczyli, oboje nagle spoważnieli.
– O, Karolina, właśnie rozmawialiśmy o panelach, Daria pytała, jakie wybrać do sypialni – rzucił Paweł.
– Jasne – odpowiedziałam z chłodem.
W pewną środę wieczorem Paweł poszedł pod prysznic, a ja szukałam śrubokręta, żeby dokręcić rączkę od szafki w kuchni. Podeszłam do jego skrzynki z narzędziami. Była tam wielka, ciężka torba, w której trzymał wszystko, od młotków po poziomice. Zaczęłam w niej grzebać, przesuwając klucze francuskie i wiertła. I wtedy to poczułam.
Na samym dnie, pod stertą śrubek, leżał pęk kluczy. Nie były to nasze klucze. Znałam nasze na pamięć. Te miały charakterystyczny, różowy breloczek w kształcie serca. Taki sam, jaki widziałam u Darii, kiedy otwierała drzwi, żeby wnieść zakupy.
Znalazłam klucze do sąsiadki
Zamarłam. Moje serce zaczęło bić tak mocno, że myślałam, iż wyskoczy mi z piersi. Dlaczego Paweł miał klucze do mieszkania Darii? I dlaczego schował je na samym dnie skrzynki z narzędziami?
Wzięłam klucze do ręki i poczułam, jak łzy napływają mi do oczu. Próbowałam znaleźć jakieś logiczne wytłumaczenie. Może dała mu je, żeby mógł wejść, kiedy jej nie będzie, żeby dokończyć te nieszczęsne listwy? Ale dlaczego mi o tym nie powiedział? Dlaczego je ukrywał?
Kiedy Paweł wyszedł z łazienki, zastał mnie w przedpokoju z kluczami w dłoni.
– Co to jest? – zapytałam, starając się, żeby mój głos nie drżał.
Paweł spojrzał na klucze i jego twarz zbladła. Przez chwilę milczał, szukając odpowiednich słów.
– To... to klucze Darii – wydusił w końcu.
– Dlaczego masz je w swojej skrzynce z narzędziami?
– Dała mi je, żebym mógł... żebym mógł podlać jej kwiatki, kiedy wyjechała na weekend – zaczął plątać się w zeznaniach.
– Kwiatki? Paweł, myślisz, że jestem idiotką? Schowałeś je pod śrubami, żeby ich nie znalazła. Kiedy ona wyjechała na weekend? Cały czas ją spotykamy!
Paweł opuścił wzrok. Zapadła cisza, która ciążyła mi jak ołów. Czułam, jak cały mój świat, to nasze wymarzone mieszkanie, nasze plany, zaczyna się walić.
Prawda była bolesna
– Nie spałem z nią, Karolina. Przysięgam – powiedział, siadając na kanapie, która wciąż była ofoliowana.
– Więc co? Po prostu spędzaliście czas, trzymając się za ręce przy montowaniu szafek?
– Nie, to nie tak. Po prostu... fajnie nam się gadało. Rozumiała mnie. Nie marudziła ciągle o tym, co jest niezrobione. Było miło poczuć, że ktoś mnie docenia.
Te słowa uderzyły mnie. „Docenia”. Czy ja go nie doceniałam? Pracowaliśmy oboje, oboje wkładaliśmy w ten remont całe nasze oszczędności i czas. Ale dla niego ważniejsze było to, że jakaś obca dziewczyna trzepotała rzęsami, gdy wkręcał śrubkę.
– Skoro nic się nie wydarzyło między wami, to czemu ukryłeś te klucze? – zapytałam.
– Bo wiedziałem, że się wściekniesz. Wiedziałem, jak to wygląda.
– Wygląda to tak, że okłamywałeś mnie i wolałeś spędzać czas z nią niż ze mną. U niej niż w naszym własnym mieszkaniu.
Rzuciłam klucze na stolik i poszłam do sypialni. Zamknęłam drzwi i usiadłam na łóżku. Nie płakałam. Czułam tylko pustkę. Remont, który miał nas do siebie zbliżyć, obnażył to, jak bardzo się od siebie oddaliliśmy.
Następnego dnia rano spakowałam torbę. Powiedziałam Pawłowi, że jadę do siostry na kilka dni, żeby przemyśleć wszystko. Nie zatrzymywał mnie. Wyglądał jak zbity pies, ale nie miał odwagi spojrzeć mi w oczy.
Muszę się pozbierać
W drodze do siostry nie mogłam przestać myśleć o tym, co się wydarzyło. W głowie dudniły mi jego słowa o tym, że potrzebował docenienia. Zaczęłam analizować nasze ostatnie miesiące. Czy naprawdę byłam dla niego aż tak surowa? Czy przez zmęczenie i stres zapomniałam, dlaczego w ogóle postanowiliśmy zrobić ten remont?
U siostry czułam się bezpieczniej, ale nie potrafiłam się na niczym skupić. Każda wiadomość od Pawła wywoływała we mnie lawinę emocji – gniew, żal, smutek i tęsknotę. Dzwonił codziennie, błagał o spotkanie, mówił, że oddał klucze Darii i że ona już go nie obchodzi. Ale ja nie potrafiłam wrócić. Myśl o tym, że miałabym wejść do tego salonu, patrzeć na te ściany, które miały być naszym wspólnym domem, napawała mnie lękiem.
Mijają dwa tygodnie, a ja wciąż jestem u siostry. Każdego ranka budzę się z nadzieją, że wszystko było tylko złym snem, że zaraz wrócę do mieszkania, a Paweł czeka tam na mnie z kubkiem kawy i uśmiechem. Ale potem przypominam sobie klucze z różowym serduszkiem i wszystko wraca z podwójną siłą.
Paweł dzwoni coraz rzadziej. W jednej z ostatnich rozmów powiedział, że nie wie, jak ma mnie przekonać, że nic się między nimi nie wydarzyło. Usłyszałam w jego głosie rezygnację. Zapytał, czy wrócę. Nie umiałam odpowiedzieć. Odpowiedziałam tylko, że potrzebuję jeszcze czasu.
Karolina, 33 lata
Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.
Czytaj także:
- „Zrobiłam karierę, zarabiałam krocie, ale czułam pustkę. Dopiero teczka ze strychu przypomniała mi, czym jest szczęście”
- „Chciałam pomóc finansowo sąsiadom w potrzebie. Zamiast docenić hojny gest, poczuli się urażeni”
- „Teściowa zrobiła ze mnie pośmiewisko na swoich imieninach. Wyszłam głodna i upokorzona, a wszystko przez smalec z gęsi”
