Farba kapała mi na nos, a w krzyżu czułam każdy z tych dwudziestu dziewięciu lat, które do tej pory przeżyłam na tym świecie. Spojrzałam na Pawła. Stał na drabinie, z pędzlem w ręku, próbując wyrównać krawędź przy suficie. Przez chwilę patrzyłam, jak się pochyla, jak marszczy brwi, i pomyślałam, że w innym życiu pewnie zrobiłby to z uśmiechem. Ale nie dziś. To była nasza pierwsza rocznica ślubu. Mieliśmy być w Paryżu, albo przynajmniej w jakiejś miłej restauracji w centrum. Zamiast tego, tkwiliśmy w pustym, pachnącym gipsem mieszkaniu, na czwartym piętrze bez windy. Nasza rzeczywistość była daleka od bajki. Każda ściana krzyczała o wykończenie, kafelki w łazience czekały na montaż, a my wyglądaliśmy jak para robotników po dwunastogodzinnej zmianie.
WIDEO…
– Mówiłam ci, żebyśmy wzięli ekipę – rzuciłam, odkładając wałek do kuwety. Moje dłonie były już tak poplamione, że ledwo mogłam odkręcić butelkę z wodą.
– Jasne i zapłacili im krocie. Sami damy radę. Zobaczysz, jeszcze będziemy się z tego śmiać.
Nie brzmiało to przekonująco. Paweł zjechał z drabiny i otarł czoło brudnym przedramieniem. Zostawił sobie na skórze białą smugę, co w innej sytuacji mogłoby być urocze. Teraz jednak byłam zbyt zmęczona na zachwyty nad moim mężem, za bardzo bolały mnie ręce i kręgosłup. Czułam się wyczerpana fizycznie i psychicznie.
– Chciałabym w to wierzyć, ale na razie marzę tylko o tym, żeby wziąć prysznic. Którego nie mamy, bo w łazience są tylko gołe rury.
– Przesadzasz. Mamy zlew w kuchni, a ciepła woda leci, jeśli poczekasz pięć minut.
Zignorowałam tę uwagę. Usiadłam na odwróconym wiadrze po farbie i oparłam głowę o dłonie. Całe to mieszkanie, nasz wymarzony kąt, stawało się koszmarem. Od trzech tygodni nie robiliśmy nic innego, tylko szpachlowaliśmy, malowaliśmy i sprzątaliśmy. Zamiast cieszyć się pierwszym rokiem po ślubie, kłóciliśmy się o odcień szarości w salonie.
Licytacja, kto robi więcej
– Wiesz, ja też bym wolał siedzieć teraz z tobą w jakiejś restauracji – powiedział Paweł, podchodząc bliżej. – Ale ktoś musi to skończyć.
– Ja też to robię, Paweł. Pracuję tu tak samo ciężko jak ty.
– Tak, ale to ja wziąłem na siebie załatwianie materiałów, jeżdżenie po sklepach po godzinach...
Westchnęłam głęboko. Zaczynało się. Znowu ta licytacja.
– Ja za to ogarniam całą papierologię, płacę rachunki i zajmuję się logistyką z dostawami. Myślisz, że to samo się robi?
– Nie mówię, że nic nie robisz. Tylko że ja... no wiesz, fizycznie daję z siebie więcej.
Spojrzałam na niego z niedowierzaniem. Podeszłam do ściany, wzięłam wałek i zanurzyłam go w farbie z taką siłą, że aż chlapnęło.
– Fizycznie? – prychnęłam. – A kto wczoraj nosił paczki z panelami, kiedy ty byłeś na spotkaniu w pracy?
– Przecież to były tylko dwie paczki!
– Dwie paczki, które ważyły po piętnaście kilo każda!
Atmosfera gęstniała. Z każdym pociągnięciem wałka czułam narastającą złość. To miał być nasz wspólny projekt, nasza duma, a zamieniał się w pole bitwy, na którym udowadnialiśmy sobie nawzajem, kto jest lepszym partnerem. Cisza ciążyła między nami. Po kilku minutach Paweł odłożył pędzel i wyszedł na balkon, zamykając za sobą drzwi. Pewnie liczył do dziesięciu, albo do stu. Poczułam mieszankę irytacji i współczucia – dla niego, dla siebie, dla nas. Chciałam wyjść, po prostu wyjść na ulicę i zapomnieć na chwilę o tym wszystkim.
Rocznica w cieniu kurzu
Kiedy wrócił, próbował być milszy.
– Może zrobimy sobie dzisiaj wieczorem jakąś małą kolację? – zaproponował, jakby próbował przykryć całą frustrację cienką warstwą normalności.
– A gdzie? Przy kartonach czy na podłodze? – zapytałam, nie ukrywając sarkazmu.
– Może być pizza, jak chcesz. Przynajmniej nie trzeba będzie zmywać.
Wzruszyłam ramionami. Miałam ochotę na coś więcej – nie chodziło o jedzenie, tylko o odrobinę bliskości, rozmowę, zapewnienie, że mimo wszystko nie zatraciliśmy siebie w tej całej gonitwie. Ale Paweł nie był dziś w nastroju do głębszych rozmów. Włączył radio, puścił jakąś smętną balladę i wrócił do malowania. Ja zajęłam się fugowaniem płytek w kuchni, bo przynajmniej tam byłam sama. Z czasem przestałam liczyć, kto z nas ile zrobił. Liczyłam godziny do końca dnia. Kolana bolały mnie od klęczenia przy podłodze, dłonie miałam popękane od chemii budowlanej. Gdyby ktoś mnie wtedy zapytał, dlaczego zdecydowałam się na taki sposób spędzania rocznicy, nie umiałabym odpowiedzieć.
Zamiast kwiatów – paragon
W ciszy malowaliśmy dalej, dopóki Paweł nie musiał zejść po nową puszkę farby. Wtedy, zmęczona, postanowiłam sprawdzić na telefonie, o której zamykają naszą ulubioną pizzerię – w brzuchu już burczało mi niemiłosiernie. Sięgnęłam do jego kurtki, bo mój telefon leżał rozładowany w kartonie. I wtedy z kieszeni wypadł zmięty paragon. Zwykle nie zwracam na to uwagi, ale ten był z marketu budowlanego, a na dole widniała kwota, która mnie zamurowała.
– Paweł? – zawołałam, podnosząc wzrok.
Wszedł do pokoju z nową puszką, zadowolony z siebie.
– Co jest, kochanie?
– Co to jest? – Pokazałam mu świstek papieru.
Jego twarz stężała.
– Paragon za farby.
– Za farby? Pięćset złotych? Kupiłeś tu farby za dwieście. Reszta to co?
Zaczął się plątać w zeznaniach. Najpierw wspomniał o pędzlach, potem o taśmie malarskiej, ale to wciąż nie sumowało się do tej kwoty. W końcu westchnął ciężko i opuścił wzrok.
– Kupiłem... kupiłem wiertarkę.
– Wiertarkę? Przecież pożyczyliśmy wiertarkę od twojego ojca!
– Tak, ale ta była na promocji. Lepsza. Udarowa.
– I zapłaciłeś za nią z naszych wspólnych oszczędności na wykończenie?
Milczał. To było jak koszmarny sen. Od miesięcy odmawialiśmy sobie wyjść, nowych ubrań, wszystkiego, żeby tylko uzbierać na to mieszkanie. A on po prostu wziął i kupił sobie nową zabawkę. Kompletnie niepotrzebną, bo mieliśmy już pożyczoną.
Kłamstwo ma krótkie nogi
– Dlaczego mi nie powiedziałeś? – Głos mi drżał, bardziej z żalu niż ze złości.
– Bo wiedziałem, że będziesz zła! Że zaczniesz mówić o budżecie, o płytkach do łazienki...
– A jak miałam nie mówić? Przecież my ledwo spinamy koniec z końcem! Zgodziłam się na ten remont we dwoje, bo mówiłeś, że nie stać nas na nic innego. A ty po prostu wydajesz pieniądze za moimi plecami?
– To inwestycja w to mieszkanie! – próbował się bronić, ale brzmiał żałośnie.
– Nie, to kłamstwo. Zwyczajne kłamstwo, Paweł.
Usiadłam z powrotem na wiadrze. Czułam się oszukana. Nie chodziło o samą wiertarkę, ale o to, że on uważał, że ma prawo decydować o naszych wspólnych pieniądzach bez konsultacji ze mną. Że jego praca, jego wkład był na tyle ważniejszy, że usprawiedliwiał drobne oszustwa.
– Przepraszam... – zaczął cicho, ale podniosłam rękę, ucinając jego słowa.
– Nie chcę tego słuchać. Jesteśmy tu w naszą rocznicę, wykończeni, brudni, a ty mnie oszukujesz.
Samotność w pustych ścianach
Resztę wieczoru spędziliśmy w milczeniu. Malowałam swoją część ściany, on swoją. Nawet nie zamówiliśmy tej pizzy. O dziesiątej wieczorem spakowaliśmy rzeczy. W samochodzie panowała grobowa cisza. Kiedy weszliśmy do naszego wynajmowanego jeszcze przez tydzień mieszkania, poszłam prosto pod prysznic. Gorąca woda zmywała ze mnie farbę, ale nie potrafiła zmyć tego ciężaru z klatki piersiowej. Położyłam się do łóżka, odwracając się plecami do Pawła. Czułam, że on też nie śpi, że patrzy w sufit.
Może żałował, a może był zły na mnie, że zareagowałam tak emocjonalnie. Nie wiedziałam. Wiedziałam tylko, że ta pierwsza rocznica, ten remont, to wszystko pokazało rysy na naszym związku, o których istnieniu nie miałam pojęcia. Zastanawiałam się, ile jeszcze takich małych kłamstw kryje się w naszej przyszłości. Następne dni były trudne. Pracowaliśmy razem, ale już bez śmiechów, bez drobnych żartów przy śniadaniu. Każde z nas robiło swoje, a atmosfera była gęsta jak pył, który unosił się podczas szlifowania ścian.
Czasem łapałam się na tym, że szukam jego wzroku, ale on unikał mojego. Przedłużające się milczenie było gorsze niż najgorsza kłótnia. Zamiast rozmawiać, udawaliśmy, że nic się nie stało. Każde z nas zamknęło się w sobie. Wieczorami zasypialiśmy w osobnych światach. Ja wciąż myślałam o tym, ile razy przymknęłam oko na jego drobne decyzje podejmowane bez konsultacji – a to narzędzia, a to kawa z kolegą, a to niespodziewany wydatek na samochód. Zawsze tłumaczył, że „to dla nas”, „to się przyda”, ale tym razem puściły mi nerwy.
W jego oczach nie było złości
W końcu, po tygodniu życia na autopilocie, nie wytrzymałam. Siedziałam na podłodze w świeżo wykończonym salonie, próbując złożyć regał, kiedy Paweł wszedł do pokoju. Chciał coś powiedzieć, ale zawahał się.
– Musimy pogadać – zaczęłam pierwsza, zanim zdążył się wycofać.
Usiadł naprzeciwko mnie, na dywanie, który dopiero co rozpakowaliśmy. Przez chwilę milczał.
– Ja... nie chciałem cię zranić. Naprawdę. Myślałem, że ogarnę to wszystko sam, że nie będziesz musiała się martwić kolejnym problemem, ale nie pomyślałem, jak to na ciebie wpłynie.
Patrzyłam na niego długo. W jego oczach nie było już złości, tylko zmęczenie i żal.
– Chciałam, żebyśmy to robili razem, wiesz? Nawet jeśli czasem się pokłócimy. Nie chcę czuć się jak księgowa, która sprawdza każdy rachunek. Po prostu... chcę mieć pewność, że jesteśmy w tym razem.
Paweł przytaknął powoli.
– Masz rację. To była głupota. Obiecuję, że więcej tak nie zrobię. I... może powinniśmy trochę odpuścić. Może w przyszłym tygodniu pójdziemy gdzieś razem? Nawet jeśli mieszkanie będzie jeszcze w rozsypce.
Pojawił się cień uśmiechu na mojej twarzy. Może nie rozwiązało to wszystkich problemów, ale przynajmniej zaczęliśmy ze sobą rozmawiać. Słowa wydawały się nieporadne, ale były prawdziwe.
Nadal nie było idealnie
Od tego dnia zaczęliśmy inaczej dzielić się obowiązkami. Ustaliliśmy budżet, spisaliśmy listę priorytetów, zdecydowaliśmy, że każdy większy wydatek konsultujemy. To nie były wielkie zmiany, ale od czegoś trzeba było zacząć. Remont trwał jeszcze kilka tygodni, a nasze kłótnie o kolor ścian zamieniły się w przekomarzania. Nadal nie było idealnie – czasem ktoś powiedział coś za ostro, czasem ktoś się obraził o byle co – ale przynajmniej rozumieliśmy, że to wszystko jest etapem, przez który musimy przejść razem.
Rocznica minęła bez wielkich fajerwerków, ale kilka tygodni później, gdy dom był już posprzątany, a kuchnia w końcu działała, Paweł przyniósł do domu tiramisu i zamówił pizzę. Zjedliśmy ją na podłodze, śmiejąc się z własnych nieporadnych prób montowania półek. Było zwyczajnie – i w tej zwyczajności poczułam coś, co przypomniało mi, dlaczego w ogóle zaczęliśmy wspólne życie. Może nie wszystko się udało. Może długo jeszcze będę pamiętać ten paragon i to uczucie rozczarowania. Ale wiem jedno – nawet jeśli czasem budujemy coś na krzywych ścianach, to wciąż budujemy razem.
Joanna, 29 lat
Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.
Czytaj także:
- „Zakochałam się w bogaczu, a kumpele kręciły głowami. Ciekawe, czy będą takie cwane, gdy podeślę fotki z jachtu”
- „Rzuciłam prestiżowy staż, bo ukochany obiecywał mi złote góry. Po latach zostałam bez pieniędzy, faceta i wykształcenia”
- „W aucie męża znalazłam wyperfumowaną jedwabną apaszkę. Pękałam ze śmiechu, gdy słuchałam bajeczek, które mi wciskał”
