Siedziałam na swoim miejscu, w trzecim rzędzie skrzypiec, wpatrując się w nuty, jakbym mogła siłą woli sprawić, że zapisane na nich dźwięki wybrzmią same. Dyrygent, maestro K., właśnie przerwał próbę po raz czwarty, tym razem tylko po to, by rzucić zgryźliwą uwagę pod adresem sekcji dętej, zupełnie ignorując fakt, że my, smyczki, znów zagrałyśmy ten trudny pasaż z pełnym zaangażowaniem.
WIDEO…
To była moja oaza spokoju
— Może byście tak raczyli nie brzmieć jak stado słoni w składzie porcelany? — warknął, przeczesując dłonią rzednące włosy.
Westchnęłam cicho. W orkiestrze symfonicznej trzeci rząd to nie wyrok, ale też nie zaszczyt. To takie miejsce, gdzie grasz, żeby cię nie usłyszeli, ale też na tyle blisko, żeby cię widzieli. Byłam tam od trzech lat i zaczynałam tracić nadzieję, że kiedykolwiek awansuję, zwłaszcza że maestro K. wydawał się nie zauważać mojego istnienia. Kiedy grałam solówki na przesłuchaniach, po prostu patrzył w okno.
Po próbie poszłam prosto do kawiarni „Pod Kasztanami”, małego, klimatycznego miejsca niedaleko filharmonii. To była moja oaza spokoju, jedyne miejsce, gdzie nikt nie pytał, kiedy wreszcie zostanę koncertmistrzem. Przynajmniej nikt z obsługi. Telefon zawibrował w mojej kieszeni. Zobaczyłam imię matki na ekranie i poczułam, jak żołądek kurczy mi się ze stresu.
— Halo? — odebrałam, starając się brzmieć naturalnie.
— Laura, córeczko, dzwonię zapytać, jak tam próby. K. wreszcie dostrzegł twój talent? Przecież nie po to posyłałam cię na prywatne lekcje od piątego roku życia, żebyś teraz siedziała w cieniu innych. — Głos matki był jak zwykle pełen wyczekiwania i lekkiego rozczarowania.
— Mamo, to nie takie proste. Orkiestra to hierarchia, muszę poczekać na swoją kolej.
— Twoja siostra w twoim wieku już prowadziła własną kancelarię, a ty ciągle grasz drugie skrzypce. Dosłownie i w przenośni. — Westchnęła dramatycznie. — Zastanów się, czy nie marnujesz życia.
Rozłączyłam się, czując znajomy ciężar w piersi. Siostra, idealna Karolina. Prawniczka, mężatka, z pięknym domem pod miastem. Ja — niespełniona skrzypaczka w wynajmowanym mieszkaniu, wciąż szukająca swojego miejsca w świecie.
Jego słowa były proste
Podniosłam wzrok znad telefonu i zauważyłam Gabriela. Siedział przy stoliku w rogu, jak zawsze z nosem w jakiejś grubej, zniszczonej książce. Znaliśmy się z widzenia, czasem zamieniliśmy kilka słów przy barze. Był cichy, spokojny, ubrany w wyciągnięty sweter i jeansy. Zawsze zamawiał czarną kawę bez cukru i siedział tu godzinami. Karolina, która kiedyś przyszła tu ze mną, stwierdziła bez ogródek: „Typowy nieudacznik bez perspektyw. Unikaj takich, bo cię wciągną w swoje lenistwo”. Zignorowałam jej słowa, bo w obecności Gabriela czułam się po prostu swobodnie. Nie oceniał mnie, nie pytał o plany na przyszłość, nie oczekiwał niczego. Podszedł do mojego stolika z filiżanką w dłoni.
— Można? — zapytał z lekkim uśmiechem.
— Jasne, siadaj — odpowiedziałam, ciesząc się z jego towarzystwa.
— Znowu ciężki dzień w fabryce dźwięków? — zagaił, wskazując na mój zmęczony wyraz twarzy.
— Nawet nie wiesz jak. Dyrygent traktuje nas jak meble, a moja matka uważa, że powinnam już grać w Carnegie Hall. Czasem mam ochotę to wszystko rzucić.
Gabriel pokiwał głową ze zrozumieniem.
— Wiesz, Laura, czasami trzeba poczekać, aż ktoś po prostu usłyszy twoją prawdziwą melodię. Nie wszyscy potrafią słuchać z uwagą.
Jego słowa były proste, ale przyniosły mi dziwną ulgę. Spędziliśmy razem kolejną godzinę, rozmawiając o książkach, pogodzie i małych, nieważnych rzeczach, które pozwalały mi zapomnieć o presji. Nie wiedziałam o nim zbyt wiele — mówił, że zajmuje się „organizacją i doradztwem”, cokolwiek to znaczyło. Nie wnikałam, po prostu lubiłam z nim być.
Uśmiechnął się nieznacznie
Kilka dni później w filharmonii zawrzało. Dyrekcja zwołała nadzwyczajne zebranie wszystkich muzyków i pracowników. Plotki krążyły od rana: podobno dotychczasowy dyrektor artystyczny przechodzi na emeryturę, a jego miejsce ma zająć ktoś nowy, z zewnątrz. K. był wyraźnie zdenerwowany, co tylko dodawało pikanterii sytuacji. Zebrałyśmy się z dziewczynami z sekcji w głównym hallu, czekając na oficjalne ogłoszenie. Dyrektor naczelny stanął na podwyższeniu, odchrząknął i zaczął swoją mowę o zmianach, nowej energii i wyzwaniach.
— ...i z wielką przyjemnością chciałbym państwu przedstawić naszego nowego dyrektora artystycznego, osobę o niezwykłym talencie i wizji, która poprowadzi naszą filharmonię w nową erę — powiedział z patosem.
Drzwi otworzyły się i do hallu wszedł mężczyzna w eleganckim, świetnie skrojonym garniturze. Zrobiło mi się gorąco, a serce zabiło mocniej. To był Gabriel. Zatkało mnie. Mój spokojny znajomy z kawiarni, w wyciągniętym swetrze, ten „nieudacznik bez perspektyw”, jak nazwała go Karolina, stał teraz przed nami, witając się z dyrekcją i uśmiechając się z pewnością siebie, której u niego wcześniej nie widziałam.
K. wyglądał, jakby miał zemdleć. Gabriel zaczął mówić o nowym repertuarze, o przesłuchaniach, o potrzebie świeżego spojrzenia na orkiestrę. Jego głos był spokojny, ale pełen autorytetu.
— Moim priorytetem będzie danie szansy każdemu muzykowi. Nie interesują mnie wasze dotychczasowe pozycje, interesuje mnie to, jak gracie. W przyszłym tygodniu odbędą się przesłuchania do pierwszych pulpitów. Każdy ma równe szanse — zakończył, a jego wzrok przez ułamek sekundy zatrzymał się na mnie. Uśmiechnął się nieznacznie, tylko kącikiem ust.
Dwa dni później ogłoszono wyniki
Przez resztę dnia czułam się jak w transie. Nie mogłam uwierzyć w to, co się stało. Kiedy po południu poszłam do kawiarni, Gabriela tam nie było. Zamiast tego, wieczorem dostałam od niego krótką wiadomość na komunikatorze, chociaż nigdy wcześniej do mnie nie pisał.
„Szykuj się na przesłuchania, Laura. Pora zagrać swoją prawdziwą melodię. G.”.
Zadzwoniłam do matki.
— Mamo, w przyszłym tygodniu mam przesłuchania na pierwsze skrzypce. Nowy dyrektor artystyczny zarządził rotacje.
— O, wreszcie! — usłyszałam jej entuzjazm. — Widzisz? Mówiłam, że musisz być cierpliwa. Kim jest ten nowy dyrektor?
— Kimś, kto potrafi słuchać — odpowiedziałam i po raz pierwszy od dawna poczułam, że uśmiecham się szczerze.
Przesłuchania były trudne, ale zagrałam tak, jakbym nie miała nic do stracenia. Zagrałam dla siebie, nie dla matki, nie dla K. A kiedy spojrzałam na komisję, widziałam tylko Gabriela, który kiwał głową ze skupieniem. Dwa dni później ogłoszono wyniki. Zostałam przeniesiona do pierwszego rzędu.
Laura, 28 lat
Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.
Czytaj także:
- „Na wakacjach we włoskiej willi poznałam przyszłych teściów. Ukochany zamiast luksusu zafundował mi wstyd i upokorzenie”
- „Gdy pasierbica wprowadziła się do nas czułam, że to koniec sielanki. Humory nastolatki są gorsze niż złośliwa teściowa”
- „Przez chorwackie wakacje straciłam czas, pieniądze i nerwy. Wolę gnić na Bałtykiem, niż zgrzytać zębami w Splicie”
