„Znalazłam mojej przyjaciółce faceta, ale musiałam go przetestować. Zdał celująco, jednak pojawił się inny problem”

Patrzyłam na dym unoszący się nad spalonym garnkiem i słuchałam w słuchawce głosu mojej wieloletniej przyjaciółki, która uświadomiła mi coś, czego sama nie chciałam przed sobą przyznać. Miałam być tylko zwiadowcą i sprawdzić dla niej grunt, a wpadłam po uszy w najmniej oczekiwanym momencie mojego poukładanego życia.

Naprawdę jej współczułam

Kawiarnia pachniała cynamonem i kawą, ale atmosfera przy naszym stoliku była wyjątkowo ponura. Deszcz bębnił o szyby, a moja przyjaciółka Wiola po raz kolejny opowiadała mi o swoim nieudanym życiu uczuciowym. Słuchałam jej z rosnącym współczuciem, widząc, jak w jej oczach gasną resztki nadziei na znalezienie prawdziwej miłości.

– Ja już naprawdę nie mam siły – westchnęła ciężko, opierając brodę na dłoni. – Wszyscy mężczyźni, których poznaję, są albo do bólu zapatrzeni w siebie, albo nie mają absolutnie żadnego pomysłu na życie. Chciałabym kogoś normalnego. Kogoś, kto dba o siebie, potrafi ugotować obiad, ma pasje i z kim można porozmawiać o czymś więcej niż tylko o samochodach i grach.

– Znajdziesz kogoś takiego, zobaczysz – próbowałam ją pocieszyć, choć moje słowa brzmiały dość banalnie. – Może po prostu szukasz w niewłaściwych miejscach?

– A gdzie mam szukać? – zapytała z goryczą w głosie. – W bibliotece? W sklepie ze zdrową żywnością? Przecież to nie są filmy romantyczne. Ja już tracę wiarę, że spotkam kogoś, kogo naprawdę pokocham z wzajemnością.

Jej słowa zapadły mi głęboko w pamięć. Kiedy wracałam tego wieczoru do domu, cały czas myślałam o tym, jak bardzo chciałabym jej pomóc. Byłyśmy przyjaciółkami od czasów liceum i jej szczęście było dla mnie równie ważne, co moje własne. Postanowiłam, że wezmę sprawy w swoje ręce. Skoro ona nie miała szczęścia, ja musiałam przejąć inicjatywę i znaleźć jej kandydata idealnego.

Pojawił się nowy obiekt na radarze

Następnego dnia w biurze miałam mnóstwo pracy. Stosy dokumentów piętrzyły się na moim biurku, a ekran monitora przypominał mi o zbliżających się terminach. Wstałam, żeby zrobić sobie przerwę i poszłam do firmowej kuchni. Właśnie wtedy go zobaczyłam. Sławek pracował w naszym dziale od kilku miesięcy, ale do tej pory jakoś nie zwracałam na niego większej uwagi. Był cichy, spokojny, zawsze uprzejmy. Kiedyś pomógł mi z zaciętą drukarką.

Tym razem jednak spojrzałam na niego zupełnie inaczej. Patrzyłam, jak starannie myje po sobie kubek, jak układa pojemnik po domowym, zdrowym lunchu. Miał miły uśmiech, delikatne rysy twarzy i bił z niego niesamowity spokój. W mojej głowie natychmiast zapaliła się lampka. Odpowiedzialny? Tak. Dba o siebie? Przyniósł pojemnik z sałatką z komosy ryżowej, więc na pewno. Spokojny i normalny? Jak najbardziej. To był wypisz wymaluj typ Wioli!

Postanowiłam działać. Podeszłam do ekspresu z zamiarem nawiązania niezobowiązującej konwersacji.

– Cześć Sławek, straszne urwanie głowy dzisiaj mamy, prawda? – zagaiłam, uśmiechając się szeroko.

– Cześć – odpowiedział, odkładając czysty kubek na suszarkę. – Faktycznie, sporo się dzieje. Ale powoli do przodu. Trzeba zachować spokój.

Zaczęłam drążyć dalej, wcielając się w rolę nieformalnego detektywa. Pytałam go o to, jak spędza wolny czas, czy lubi gotować, jakie filmy ogląda. Moje pytania były starannie ukryte w luźnej biurowej pogawędce. Dowiedziałam się, że w weekendy biega w parku, uwielbia górskie wędrówki i faktycznie sam gotuje, unikając przetworzonej żywności. Byłam zachwycona. Sławek rósł w moich oczach na kandydata idealnego dla mojej przyjaciółki. Z każdym dniem zagadywałam go coraz częściej, sprawdzając jego poglądy na różne sprawy. Zdał wszystkie moje testy celująco.

W teorii plan był idealny

Kiedy kilka dni później znów spotkałam się z Wiolą, nie mogłam się doczekać, żeby przedstawić jej mój plan. Czekałam, aż kelnerka postawi przed nami filiżanki z herbatą, i od razu przeszłam do rzeczy.

– Mam dla ciebie kogoś idealnego – wypaliłam z entuzjazmem, nachylając się nad stołem. – Pracuje ze mną. Nazywa się Sławek. Jest spokojny, biega, dba o dietę, sam gotuje i jest po prostu niesamowicie miłym facetem. Idealnie pasuje do twojego opisu!

Wiola spojrzała na mnie sceptycznie, marszcząc brwi.

– Naprawdę? Znowu próbujesz mnie swatać? – zapytała z rezerwą. – Ostatnim razem, kiedy kogoś mi poleciłaś, okazało się, że facet potrafił mówić tylko o swoim kocie.

– Tym razem jest inaczej, przysięgam! – broniłam swojego odkrycia. – Zrobiłam dokładny wywiad. Wypytałam go o wszystko. To naprawdę porządny człowiek. Zobaczycie się, wypijecie kawę, nic nie tracisz.

– Sama nie wiem... – przyjaciółka bawiła się rąbkiem serwetki. – Boję się kolejnego rozczarowania. Co jeśli on ma jakieś ukryte wady? Co, jeśli tylko udaje takiego idealnego w pracy?

– Obiecuję ci, że będę trzymać rękę na pulsie – zapewniłam ją z pełnym przekonaniem. – Będę go dalej obserwować. Zanim was ze sobą umówię, sprawdzę go w stu procentach. Zgoda?

Wiola w końcu niechętnie skinęła głową, choć widziałam, że nadal nie jest przekonana. Ja jednak czułam, że tym razem misja zakończy się pełnym sukcesem.

Notowałam kolejne jego zalety

Los bywa przewrotny i lubi krzyżować nasze plany w najmniej spodziewanym momencie. Następnego dnia obudziłam się z bólem gardła i ciężką głową. Złapało mnie przeziębienie. Niestety, miałam do skończenia ważny projekt, więc naładowana witaminami pojechałam do biura, licząc, że jakoś przetrwam te osiem godzin.

Siedziałam przy biurku, pociągając nosem i próbując skupić wzrok na rozmazujących się literkach na monitorze. Nagle obok mnie pojawił się Sławek. Postawił na moim biurku duży, parujący kubek.

– Co to jest? – zapytałam ochrypłym głosem, patrząc na ciemny napar.

– Moja tajna broń na przeziębienie – uśmiechnął się ciepło. – Napar z lipy z domowym sokiem malinowym i imbirem. Widzę, że cię rozkłada. Musisz o siebie zadbać.

Byłam zaskoczona jego troską. Wzięłam łyk – napar był gorący, aromatyczny i natychmiast przyniósł ulgę mojemu zdrapanemu gardłu. Sławek przysunął sobie krzesło i przez chwilę opowiadał mi o tym, jak sam buduje odporność. Mówił o zdrowych zielonych koktajlach, które dodają energii, o znaczeniu zbilansowanej diety i o tym, jak regularne bieganie wzmacnia organizm. Słuchałam go z fascynacją, notując w myślach kolejne plusy dla Wioli.

– Wiesz co? – zaczął nagle, trochę nieśmiało. – Robię dzisiaj po pracy rewelacyjny koktajl ze szpinakiem, jarmużem i mango. Działa cuda na obniżoną odporność. Mieszkam niedaleko biura. Może wpadniesz po pracy na szklankę zdrowia? Przy okazji pożyczę ci fajną książkę z przepisami na dania wspierające układ immunologiczny. Mówiłaś, że szukasz kulinarnych inspiracji.

Zamarłam. Moja pierwsza myśl brzmiała: to nie wypada, przecież to kandydat dla mojej przyjaciółki. Ale zaraz potem odezwał się we mnie głos wewnętrznego zwiadowcy. Przecież to idealna okazja, żeby zobaczyć, jak Sławek mieszka! Ocenić porządek w jego domu, zobaczyć, jakim jest gospodarzem. Zrobię to dla Wioli.

– Chętnie – odpowiedziałam z uśmiechem, choć czułam lekkie zdenerwowanie.

Sprawdzałam go od podszewki

Mieszkanie Sławka okazało się dokładnie takie, jak on sam: poukładane, przytulne i pełne ciepła. Wszędzie stały doniczki z zielonymi roślinami, na półkach równo ustawione były książki, a w powietrzu unosił się zapach jakichś suszonych ziół. Skanowałam przestrzeń wzrokiem, zaznaczając w głowie wirtualne punkty dla mojej przyjaciółki.

Sławek po chwili podał mi obiecany koktajl, który rzeczywiście smakował wybornie, a potem zaczął krzątać się po kuchni.

– Skoro już tu jesteś, pomyślałem, że zrobię nam wczesną kolację – powiedział, wyciągając z szafki patelnię. – Mam świetny przepis na wegetariańskie kotleciki z ciecierzycy i pieczonych warzyw.

Usiadłam na wysokim stołku przy kuchennej wyspie i obserwowałam go z podziwem. Facet, który sam z siebie gotuje zdrowy posiłek. Wiola będzie w siódmym niebie. Sławek zagadywał mnie, opowiadając o swojej ostatniej wycieczce w góry. Atmosfera była tak luźna i naturalna, że zupełnie zapomniałam o swoim przeziębieniu.

Nagle rozmowę przerwał nam dziwny dźwięk syczenia, a chwilę później kuchnię wypełnił gryzący dym. Sławek rzucił się w stronę kuchenki, kaszląc i machając ścierką.

– O nie! – krzyknął, zdejmując patelnię z ognia. – Spaliły się na węgiel! Zagadałem się i zupełnie zapomniałem o temperaturze.

Spojrzałam na czarne skorupki, które jeszcze chwilę temu miały być zdrową kolacją. Sławek stał zrezygnowany, a jego uszy zrobiły się czerwone ze wstydu. Wyglądał tak bezradnie i uroczo, że nie mogłam powstrzymać cichego śmiechu.

– Nic się nie stało – powiedziałam, zeskakując ze stołka. – Uratujemy sytuację. Masz makaron?

– Mam – odpowiedział, nadal wpatrując się w spaloną patelnię.

– Świetnie. Zrobimy zwykłe spaghetti z pomidorami. Szybko, prosto i bez ryzyka pożaru. Brakuje nam tylko świeżych pomidorów albo chociaż puszki. Sklep jest na dole, prawda?

– Tak, jasne. Pobiegnę po nie – ożywił się natychmiast, zdejmując fartuch. – Przepraszam cię za to zamieszanie. Zaraz wracam!

Postanowiłam się jej pochwalić

Kiedy tylko za Sławkiem zamknęły się drzwi, wyciągnęłam z torebki telefon i wybrałam numer Wioli. Czułam ogromną potrzebę podzielenia się z nią najnowszymi raportami z pola walki.

– Wiola, nie uwierzysz! – zaczęłam entuzjastycznie, gdy tylko odebrała. – Jestem u niego. Ten facet to skarb! Ma w domu mnóstwo roślin, dba o nie, robi pyszne zdrowe koktajle. Chciał zrobić wegetariańską kolację, ale spalił kotlety. I wiesz co? Był przy tym taki uroczy i zakłopotany, że aż serce rośnie. Teraz pobiegł do sklepu po pomidory. Musisz się z nim spotkać!

Spodziewałam się pisku radości, albo chociaż cienia zainteresowania. Tymczasem w słuchawce zapadła długa, niepokojąca cisza.

– Wiola? Jesteś tam? – zapytałam, marszcząc brwi.

– Jestem – jej głos brzmiał dziwnie chłodno i dystansująco. – Słuchaj, zapomniałam ci powiedzieć... Dwa dni temu poznałam kogoś na zajęciach z ceramiki. Zaczęliśmy rozmawiać, umówiliśmy się na kawę i chyba coś z tego będzie. Jest świetny. Więc dziękuję ci za twoje śledztwo, ale już nie potrzebuję, żebyś mi kogoś szukała.

Zatkało mnie. Moja misja nagle straciła rację bytu.

– Och... to wspaniale – wykrztusiłam po chwili, próbując brzmieć radośnie. – Bardzo się cieszę.

– I wiesz co jeszcze? – dodała Wiola, a jej ton stał się bardzo poważny. – Słucham cię teraz i myślę, że chyba dobrze się złożyło. Sposób, w jaki o nim mówisz... Iza, ty wcale nie brzmisz, jakbyś opowiadała o facecie dla koleżanki. Ty brzmisz, jakbyś opowiadała o kimś, kto bardzo wpadł ci w oko. Zastanów się nad tym. Muszę kończyć, pa!

Rozłączyła się, a ja stałam na środku obcej kuchni z telefonem w dłoni, czując, jak po moich plecach przebiega dziwny dreszcz. Słowa przyjaciółki uderzyły mnie z niesamowitą siłą. Przeanalizowałam ostatnie dni. Moje ciągłe przesiadywanie w firmowej kuchni, szukanie pretekstów do rozmowy, to niesamowite ciepło, które poczułam, gdy przyniósł mi rano napar... Ja wcale nie sprawdzałam go dla Wioli. Może ja po prostu od samego początku byłam nim zauroczona, tylko zbudowałam sobie bezpieczną wymówkę, żeby móc się do niego zbliżyć bez strachu przed odrzuceniem.

Spojrzałam na niego zupełnie inaczej

Usłyszałam zgrzyt klucza w zamku. Sławek wszedł do mieszkania z papierową torbą, z której wystawały piękne, czerwone pomidory. Miał zarumienione od chłodnego wiatru policzki i uśmiechał się od ucha do ucha.

– Mam wszystko! – ogłosił z dumą, stawiając zakupy na blacie. – Kupiłem też świeżą bazylię i trochę czosnku. Mam nadzieję, że lubisz.

Spojrzałam na niego. Tym razem nie oceniałam, czy będzie odpowiednim kandydatem do wysłuchiwania opowieści o trudnych dniach mojej przyjaciółki. Nie zastanawiałam się, czy jego styl życia dopasuje się do jej oczekiwań. Patrzyłam na mężczyznę, który stał w swojej kuchni, z którym właśnie miałam ugotować najprostszą kolację pod słońcem i z którym czułam się tak dobrze i bezpiecznie, jak nigdy dotąd.

– Uwielbiam – odpowiedziałam cicho, podchodząc bliżej i stając tuż obok niego.

Reszta wieczoru upłynęła nam na krojeniu pomidorów, śmiechu i długich rozmowach, które przeciągnęły się do późnych godzin nocnych. Z każdym wypowiedzianym słowem utwierdzałam się w przekonaniu, że to, co wzięłam za koleżeńską przysługę, było tak naprawdę początkiem najważniejszej historii w moim życiu.

Kolejne tygodnie potoczyły się lawinowo. Wspólne powroty z pracy, weekendowe wyjazdy za miasto, bieganie po parku, którego wcześniej tak unikałam. Sławek okazał się nie tylko wspaniałym materiałem na partnera na papierze, ale przede wszystkim cudownym, wspierającym człowiekiem, który każdego dnia dodawał mojemu życiu barw.

Wiola rzeczywiście ułożyła sobie życie z chłopakiem z zajęć z ceramiki, a nasza przyjaźń przetrwała to drobne zawirowanie bez szwanku. Często śmiejemy się, wspominając tamten czas, gdy próbowałam być swatką. Czasem trzeba spojrzeć prawdzie w oczy: niektóre poszukiwania kończą się sukcesem w zupełnie innym miejscu, niż początkowo zakładaliśmy. Ja szukałam szczęścia dla kogoś innego, a znalazłam je dla siebie.

Iza, 29 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: