„Zamknęłam drzwi przed mamą, gdy przyszła do wnuka w Dzień Babci. Nie zasługuje na 2 szansę”

Nigdy nie lubiłam tych momentów, gdy robi się cicho. Niby nic się nie dzieje, a jednak w głowie zaczynają brzęczeć nieproszone myśli. Tak było i teraz. Młody spał w swoim pokoiku, wtulony w miśka, a ja siedziałam na kanapie z kubkiem letniej herbaty. Nie mogłam jej wypić. Przewracałam w dłoniach pilota od telewizora, ale żadnego programu nawet nie włączyłam. Za oknem szarówka, w mieszkaniu ciepło, ale jakoś tak... obco. Może dlatego, że od kilku godzin nie mogłam wyrzucić z głowy tego dźwięku. Pukanie do drzwi. Ani natarczywe, ani łagodne. Takie… znajome. Jakby czas się cofnął. Tylko ja już nie byłam tą samą osobą co wtedy. Nie po tym wszystkim.

Nie czułam ulgi

Mama zadzwoniła dzień wcześniej. Głos miała cichy, jakby mówiła przez zaciśnięte zęby.

– Chciałabym jutro wpaść. Zobaczyć się z wnukiem.

Nie odpowiedziałam od razu. Gapiłam się w ekran telefonu, słuchając, jak oddycha.

– Nie wiem, czy to dobry pomysł – powiedziałam w końcu chłodno.

– Minęło już tyle czasu… – zaczęła, ale przerwałam jej.

– Nie, nie minęło. Ty może liczysz to w miesiącach. Ja w bezsennych nocach.

Zamilkła. A ja znowu usłyszałam to jej oddychanie. Głębokie, ciężkie, prawie teatralne.

– Dobrze – powiedziała. – I tak przyjadę. Zostawię mu prezent pod drzwiami, jeśli nie chcesz mnie wpuścić.

– Nie przyjeżdżaj – syknęłam. – Nie chcę awantur na klatce.

A jednak przyszła. Przez wizjer zobaczyłam ją w płaszczu, z torebką przewieszoną przez ramię. W ręce trzymała torbę – pewnie z jakąś maskotką albo klockami. Jakby cokolwiek dało się nadrobić pluszowym miśkiem. Złapałam za klamkę, ale jej nie nacisnęłam.

– Wiem, że tam jesteś – usłyszałam zza drzwi. – Proszę, tylko na chwilę. Chcę go zobaczyć.

– Odsuń się od drzwi – rzuciłam, twardo.

– On jest moim wnukiem!

– A ja byłam twoją córką – warknęłam. – I co z tego?

Przez chwilę była cisza. Potem usłyszałam kroki na schodach. Nie płakałam. Nawet nie czułam ulgi. Tylko pustkę.

Nie zamierzałam się tłumaczyć

Następnego dnia sąsiadka z naprzeciwka zatrzymała mnie na klatce.

– Twoja mama była wczoraj. Widziałam ją na klatce. Czekała chyba z godzinę, nie wiem, może liczyła, że zmienisz zdanie? – zagadnęła z tym swoim tonem pełnym zatroskania.

– Wiem, że była – ucięłam krótko. – Nie zapraszałam jej.

– No tak, ale… wnuk to wnuk. Dziecko nie powinno cierpieć za błędy dorosłych.

– A dorośli też nie powinni cierpieć za błędy swoich rodziców, prawda? – spojrzałam na nią tak, że się speszyła.

– No ja… ja nie wiem, co się między wami wydarzyło – zaczęła się tłumaczyć, ale już jej nie słuchałam.

Wróciłam do mieszkania. Mały siedział na dywanie, układał klocki, a w telewizji leciała jakaś bajka. Spojrzał na mnie i uśmiechnął się szeroko.

– Mamo, zobacz! Zbudowałem garaż!

– Piękny – pochwaliłam i usiadłam obok. – A chcesz dzisiaj iść na plac zabaw?

– Z tobą? Jasne! – klasnął w dłonie.

Tak właśnie wyglądała nasza codzienność. Prosta, przewidywalna, bezpieczna. I nagle ona postanowiła w nią wjechać z torbą pełną wyrzutów sumienia. Nie powiedziałam mu, że ta pani, która wczoraj stała za drzwiami, to jego babcia. Nie pytał. A ja nie zamierzałam się tłumaczyć. Jeszcze nie teraz. Nie po tym, co zrobiła.

Nie chciałam jej znać

Tydzień później przyszła paczka. Włożona do środka koperta była zaadresowana do mojego syna, nie do mnie. A w środku książeczka z wierszykami, resorak i mały, dziecięcy szalik. Pomyślałam, że może sama go wydziergała – taki był nierówny, z pętelkami. Nigdy wcześniej niczego dla mnie nie zrobiła na drutach. Wzięłam to wszystko i położyłam na stole. Syn podszedł.

– A co to?

– Ktoś przysłał ci prezent – odpowiedziałam, odwracając się do zlewu.

– Od kogo?

– Nie wiem – skłamałam.

– Mogę to wziąć? – zapytał, podnosząc resoraka.

– Jak chcesz – wzruszyłam ramionami. – Ale nie musisz.

– Fajny! – ucieszył się. – Czerwony jak w bajce!

Przez resztę dnia kręcił się z tą zabawką, a ja patrzyłam, jak niewiele potrzeba dziecku do szczęścia. Mama zadzwoniła wieczorem.

– Przysłałam mu drobiazgi – powiedziała bez przywitania. – Tylko tyle mogłam.

– Nikt cię o to nie prosił – odparłam chłodno.

– Wiem. Chciałam, żeby wiedział, że istnieję.

– On nie potrzebuje kolejnego rozczarowania. Zostaw go w spokoju.

– Nie jestem potworem. Byłam głupia, tak, ale...

– Ale za późno to zrozumiałaś. Już nie masz wpływu na to, jak wygląda nasze życie – powiedziałam i się rozłączyłam.

Przez chwilę stałam jeszcze chwilę z telefonem w dłoni. Wróciły do mnie wszystkie wspomnienia.

Miałam do niej żal

Kilka dni później otrzymałam list – ręcznie pisany, na papierze w drobne kwiatki. Przeczytałam dwa zdania i odłożyłam go do szuflady. Potem wyjęłam. Znów schowałam. I tak przez dwa dni. Potem umówiłam się z przyjaciółką. Musiałam się komuś wygadać. Pokazałam jej list.

– Co czujesz, czytając to? – Karolina zapytała spokojnie.

– Że mam ochotę to spalić – odpowiedziałam bez namysłu. – Ale czuję też… że ona się stara. I że to mnie wkurza jeszcze bardziej.

– Bo stara się dopiero teraz?

– Dokładnie. Gdzie była, gdy miałam trzynaście lat i płakałam w łazience, bo ojciec znowu wykrzykiwał, że jestem zerem? Gdzie była, gdy miałam siedemnaście i uciekłam z domu, bo nie mogłam już tego znieść?

Przyjaciółka skinęła głową, jakby to wszystko znała aż za dobrze.

– Ma prawo jej nie wybaczyć. I masz prawo chronić swoje dziecko przed nią. Zwłaszcza jeśli nie ufasz jej intencjom.

Wieczorem, gdy syn zasnął, wyjęłam list jeszcze raz. Przeczytałam go do końca. Przeprosiny, wspomnienia, zapewnienia, że „teraz już rozumie”.

– Teraz? – prychnęłam sama do siebie. – Teraz to sobie możesz rozumieć, jak chcesz.

Wzięłam kopertę i razem z listem wyrzuciłam do kosza na śmieci. Tym razem bez wahania. W moim domu nie było miejsca na kogoś, kto przez całe życie udawał, że nie widzi.

Nie potrzebowałam litości

W sobotę zadzwoniła moja ciotka – siostra mamy. Niezbyt często się odzywała, więc od razu coś mnie tknęło.

– Widziałam się z twoją mamą – zaczęła bez wstępów. – Jest rozbita. Mówiła, że nie chcesz jej znać.

– Bo nie chcę – odpowiedziałam sucho, wyciągając pranie z pralki.

– Słuchaj, ja nie zamierzam się mieszać, ale... ona się zmieniła. Zaczęła rozmawiać o tym, co było. Wreszcie nazwała rzeczy po imieniu.

– Cieszę się, że wreszcie zorientowała się, jak bardzo nawaliła. Lepiej późno niż wcale, prawda?

– Wiem, że było źle – powiedziała łagodnie ciotka. – Ale może nie zamykaj przed nią drzwi na zawsze.

– Już zamknęłam – odparłam. – I nie zamierzam otwierać. Nie chcę, żeby mój syn patrzył, jak ja znów wchodzę w układ, który niszczy. Tyle lat mi zajęło, żeby się z tego podnieść.

– On kiedyś sam o nią zapyta.

– To wtedy mu powiem prawdę. Nie muszę mówić wszystkiego naraz, ale nie będę go też karmić bajkami o „babci, która kocha z daleka”. Nie zasłużyła.

Ciotka westchnęła.

– Może i masz rację. Po prostu... szkoda mi jej. I ciebie też.

– Nie potrzebuję litości. Potrzebuję spokoju. A on się zaczyna wtedy, kiedy przestajesz się tłumaczyć, że nie chcesz mieć kontaktu z ludźmi, którzy cię zawodzili przez całe życie.

Rozłączyłam się. Może nie byłam łagodna, jednak to była moja decyzja.

Nie umiałam jej wybaczyć

Kilka tygodni później znów zapukała. Tym razem cicho. Długo nie otwierałam, choć wiedziałam, że to ona. Przez wizjer zobaczyłam ją w tej samej kurtce co zawsze, ale jakby mniejszą. Starszą. Zmęczoną. Trzymała w rękach jakieś pudełko. Znowu coś dla mojego syna? Nie otworzyłam. Usiadłam przy drzwiach i słuchałam.

– Wiem, że jesteś w środku – powiedziała. – I wiem, że mnie nienawidzisz. Może masz do tego prawo. Jednak chciałam ci tylko powiedzieć jedno.

Zamilkła na chwilę. Słychać było, jak ociera nos.

– Nie oczekuję wybaczenia. Naprawdę. Chciałam, żebyś wiedziała, że widzę. Już widzę, co zrobiłam. I że teraz nie chcę się wybielać, tylko… być, jeśli kiedyś pozwolisz.

Nie odpowiedziałam. Nie poruszyłam się nawet o milimetr. A ona po kilku minutach odeszła. Pudełko zostawiła pod drzwiami. Wzięłam je, ale nie otworzyłam go od razu. Przez kilka dni leżało w przedpokoju. W końcu zajrzałam. W środku była ramka na zdjęcie – pusta. I krótka notatka: „Chciałabym zawiesić w niej jego zdjęcie”. Może kiedyś. Teraz byłam tylko mamą dla mojego dziecka. I to mi wystarczało.

Magda, 34 lata

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: