„Zakończyłam sekretny romans, żeby uratować moje małżeństwo. Nie sądziłam, że przeszłość zapuka do sąsiednich drzwi”

Przez długi czas byłam przekonana, że moje życie wreszcie toczy się po właściwym torze. Dom, praca, rodzina – wszystko miało swoje miejsce i porządek. Nauczyłam się nie zadawać pytań, na które nie chciałam znać odpowiedzi. Gdy uznałam, że pewne sprawy zostały za mną, los zadrwił ze mnie w najbardziej prozaiczny sposób – zatrzymał się tuż pod moim domem i kazał patrzeć.

To było jak inny wymiar

Pierwszy raz zwróciłam na Krzyśka uwagę w pociągu do Poznania. Siedział naprzeciwko mnie z laptopem opartym o kolana i tym specyficznym skupieniem, które zdradzało kogoś, kto zawsze jest w pół drogi między jednym a drugim miastem. Kiedy konduktor sprawdzał bilety, podniósł wzrok i uśmiechnął się krótko, jakbyśmy znali się od dawna.

– Agnieszka, prawda? – zapytał po chwili, zerkając na plakietkę z konferencji przypiętą do mojego żakietu.

– Tak. A ty Krzysiek? – odpowiedziałam, patrząc na podobna plakietkę u niego.

Potem wszystko potoczyło się samo. Najpierw rozmowy. Potem te same hotele, te same poranki zaczynające się od kawy wypitej w pośpiechu. W drodze łatwiej było być kimś innym. Albo może wreszcie sobą.

– W domu mam wrażenie, że ciągle jestem spóźniony – powiedział kiedyś, stojąc ze mną na peronie w Katowicach. – A tu… tu czas jakoś inaczej płynie.

– Bo tu nikt niczego od nas nie chce – odpowiedziałam, zanim zdążyłam ugryźć się w język.

Z każdym kolejnym wyjazdem czekałam na te chwile coraz bardziej. Na to, że ktoś zapyta, jak minął mi dzień. Że spojrzy uważnie, jakby odpowiedź naprawdę miała znaczenie. W domu Paweł jadł kolację w ciszy, przeglądając wiadomości na telefonie. Ja opowiadałam mu o spotkaniach i prezentacjach, a on kiwał głową we właściwych momentach.

Z Krzyśkiem rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym. O miastach, w których gubiliśmy się specjalnie, żeby przejść jeszcze jedną ulicę. O zmęczeniu, które dziwnie znikało, gdy walizka stała już przy łóżku w hotelu. O tym, że to tylko praca, tylko delegacje, tylko rozmowy.

– To nie jest prawdziwe życie – powtarzałam sobie wieczorami, zamykając drzwi pokoju. – To tylko przerwa między jednym a drugim powrotem.

Coraz częściej łapałam się na tym, że liczę dni do następnego wyjazdu. Że pakując walizkę, czuję lekkość, jakiej nie pamiętałam od lat. Usprawiedliwiałam się w myślach, mówiąc, że każdy ma prawo do oddechu. Nic złego się nie dzieje, dopóki wszystko zostaje „w drodze”. Nie wiedziałam jeszcze, jak bardzo się mylę.

Czułam się, jakby miała dwa życia

Zorientowałam się, że coś się we mnie zmieniło, kiedy mąż zapytał, czy mogę w przyszłym tygodniu odebrać samochód z przeglądu, a ja odruchowo sięgnęłam po kalendarz służbowy. Ten sam, w którym delegacje były zaznaczone grubą kreską, a spotkania z Krzyśkiem wpisane między wierszami, w mojej głowie.

– Nie wiem, muszę sprawdzić – odpowiedziałam, choć doskonale wiedziałam, że akurat wtedy będę w Gdańsku.

Paweł wzruszył ramionami.

– Jak zawsze.

Nie powiedział tego z wyrzutem. Bardziej z rezygnacją, która bolała mnie mniej, niż powinna. Wieczorami siedzieliśmy obok siebie na kanapie, każde w swoim świecie. Ja z myślami uciekającymi do hoteli, on do spraw, o które nigdy nie pytałam. Czasem próbowałam zaczynać rozmowy, ale gasły po kilku zdaniach, jakby brakowało im powietrza.

Z Krzyśkiem było odwrotnie. Każda chwila wydawała się gęsta od znaczeń. Wystarczyło krótkie spotkanie przy windzie w biurowcu.

– Też masz wrażenie, że tydzień ciągnie się w nieskończoność? – rzucił kiedyś.

– Bo żyjemy od wyjazdu do wyjazdu – odpowiedziałam cicho.

Delegacje stały się nie tylko ucieczką, ale i alibi. Kiedy Paweł pytał, czemu jestem nieobecna, odpowiadałam zgodnie z prawdą, choć nie do końca. Pracą dało się wytłumaczyć wszystko: zmęczenie, rozkojarzenie, spóźnione powroty. Kłamstwa były małe, codzienne, wślizgiwały się między zdania tak naturalnie, że przestałam je zauważać.

A jednak coś zaczęło ciążyć. Zamiast radości pojawił się niepokój. Czułam go zwłaszcza wtedy, gdy Krzysiek opowiadał o domu.

– Jola planuje wakacje z dużym wyprzedzeniem – mówił z uśmiechem. – Zawsze musi mieć wszystko poukładane.

Słuchałam i analizowałam każde słowo, jakby mogło zdradzić coś więcej. Porównywałam się do niej, choć jej nie znałam. Do kobiety, która miała miejsce, do którego Krzysiek wracał naprawdę.

Wracając z kolejnej delegacji, siedziałam w pociągu i patrzyłam na swoje odbicie w szybie. Dwa życia mieściły się w jednym kalendarzu, ale coraz trudniej było je rozdzielić. Jedno było stabilne i ciche, drugie intensywne i niebezpiecznie prawdziwe. Zaczynałam rozumieć, że żadne z nich nie wyjdzie z tego bez śladu.

Musiałam to zakończyć

Myśl o odejściu z pracy pojawiła się nagle, choć dojrzewała we mnie od dawna. Złapałam ją pewnego poranka, gdy siedziałam przy kuchennym stole, a Paweł nerwowo szukał kluczy.

– Znowu delegacja? – zapytał, nawet na mnie nie patrząc.

– Tak – skłamałam odruchowo, po czym poczułam zmęczenie tym jednym słowem.

Tego dnia po raz pierwszy pomyślałam, że jeśli naprawdę chcę coś uratować, muszę wysiąść. Z pociągu, z rytmu ciągłych wyjazdów, z życia, w którym zawsze byłam w drodze do czegoś innego. Złożyłam wypowiedzenie szybciej, niż ktokolwiek się spodziewał. Szef był zaskoczony.

– Jesteś pewna? Przecież wszystko się dopiero rozkręca – mówił, a ja kiwałam głową, jakby decyzja zapadła lata temu.

Najtrudniejsza była rozmowa z Krzyśkiem. Spotkaliśmy się w biurze, w sali, która nagle wydała mi się zbyt jasna i zbyt oficjalna.

– To nie ma sensu, jeśli nie zmieniam nic poza słowami – powiedziałam, patrząc na stół. – Muszę to zamknąć.

– Agnieszka… – zaczął, ale uniosłam dłoń.

– Proszę. Nie utrudniajmy tego.

Po raz pierwszy nie próbował mnie przekonywać. Jego milczenie było ciężkie, pełne niedopowiedzianych zdań. Kiedy wyszłam, miałam wrażenie, że zostawiam za sobą część siebie.

W domu próbowałam być bliżej Pawła. Gotowałam kolacje, pytałam o sprawy, które wcześniej mnie nie interesowały. On patrzył na mnie z ostrożnością, jakby bał się, że to tylko chwilowe.

– Coś się zmieniło? – zapytał pewnego wieczoru.

– Chcę, żeby było normalnie – odpowiedziałam.

Normalność okazała się jednak cicha i krucha. Bez delegacji dni zaczęły się rozciągać, a cisza między nami nie znikała. Brakowało mi intensywności, choć wstydziłam się tego przyznać nawet przed sobą. Najgorsze były poranki, kiedy odruchowo sięgałam po telefon, a potem przypominałam sobie, że nie ma już do kogo napisać. Wydawało mi się, że zerwanie kontaktu wystarczy. Że przeszłość zostanie tam, gdzie ją zostawiłam. Nie wiedziałam jeszcze, jak złudne było to poczucie kontroli.

Nowy sąsiad był znajomy

To był zwyczajny, spokojny dzień. Taki, jakie zaczęły się powtarzać odkąd przestałam wyjeżdżać. Stałam przy oknie z kubkiem herbaty, obserwując, jak na pustej dotąd posesji obok ktoś rozładowuje kartony z dostawczaka. Pomyślałam, że wreszcie będziemy mieli sąsiadów. Nic więcej.

Wyszłam na taras, kiedy usłyszałam dziecięcy śmiech. Chciałam tylko zerknąć, z czystej ciekawości. Wtedy zobaczyłam jego sylwetkę. Charakterystyczny sposób chodzenia, lekko pochylona głowa, jakby zawsze był myślami krok przed resztą ciała. Serce uderzyło mi nierówno.

– To niemożliwe – powiedziałam na głos, choć nikt mnie nie słyszał.

Krzysiek odwrócił się w moją stronę dokładnie w tej samej chwili. Przez sekundę patrzyliśmy na siebie bez ruchu, jakby ktoś zatrzymał obraz. Jego twarz pobladła. Wiedziałam, że on też to rozumie. To nie jest przypadek, który da się zignorować.

– Dzień dobry! – usłyszałam wesoły głos kobiety, która podeszła bliżej dzielącego nas płotu. – My się właśnie wprowadzamy. Jestem Jola.

Uśmiechnęłam się automatycznie, czując, jak ziemia usuwa mi się spod nóg.

– Agnieszka. Mieszkamy obok z mężem.

Jola mówiła szybko, z entuzjazmem kogoś, kto zaczyna nowy etap. Opowiadała o remoncie, o tym, jak długo szukali tego miejsca, o spokoju, który ich tu przyciągnął. Obok niej kręcił się kilkuletni chłopiec, ciągnąc Krzyśka za rękaw.

– Michałku, nie biegaj – upomniała go łagodnie.

Patrzyłam na nich jak na scenę z filmu, w którym nie powinnam brać udziału. Krzysiek milczał, a kiedy nasze spojrzenia się spotkały, zobaczyłam w jego oczach to samo napięcie, które czułam w sobie. Strach pomieszany z niedowierzaniem.

– Miło będzie mieć sąsiadów – powiedział Paweł, który właśnie wyszedł z domu i stanął obok mnie. – Jeśli będziecie czegoś potrzebować, proszę śmiało mówić.

Jola rozpromieniła się jeszcze bardziej.

– To wspaniale, dziękuję. Już czuję, że dobrze tu trafiliśmy.

Dobrze. To słowo dudniło mi w głowie, gdy wracaliśmy do domu. Paweł mówił coś o wspólnych grillach i dzieciach bawiących się razem, a ja ledwo go słyszałam. Przeszłość, którą tak starannie próbowałam zamknąć, rozpakowywała się właśnie w kartonach za płotem. I miała zostać na dłużej.

Czułam się obserwowana

Od dnia wprowadzenia się Krzyśka i Joli przestrzeń między naszymi domami przestała być neutralna. Każdy dźwięk zza płotu wydawał mi się zbyt bliski. Trzask drzwi samochodu, śmiech Michała, nawoływania Joli – wszystko docierało do mnie wyraźniej, jakby ściany naprawdę miały uszy, a ja nie mogła się przed nimi ukryć. Spotykaliśmy się często, choć żadne z nas tego nie planowało. Przy śmietnikach, przy skrzynkach na listy, na chodniku. Rozmowy były krótkie, grzeczne, pozbawione sensu.

– Jak się urządzacie? – pytałam Jolę, a ona z zapałem opowiadała o zasłonach i kolorach ścian.

– Jeszcze dużo przed nami, ale to dobry dom – odpowiadała z przekonaniem.

Krzysiek zwykle stał z boku. Unikał mojego wzroku, jakby bał się, że jedno spojrzenie zdradzi zbyt wiele. A ja, wbrew sobie, obserwowałam go bez przerwy. To, jak rozmawiał z żoną. Jak nachylał się do syna. Jak wracał wieczorami, niosąc zakupy, dokładnie tak, jak opowiadał mi kiedyś w hotelowych pokojach.

Zaczęłam porównywać się do Joli. Do jej swobody, do naturalnej pewności, z jaką zajmowała miejsce w życiu Krzyśka. Była serdeczna, otwarta, nieświadoma napięcia, które gęstniało za każdym razem, gdy byliśmy wszyscy razem. To potęgowało mój wstyd bardziej niż jakiekolwiek oskarżenie.

– Ta Jola jest naprawdę miła – powiedział Paweł pewnego wieczoru. – Dobrze, że trafili nam się tacy sąsiedzi.

Przytaknęłam, czując ukłucie zazdrości, którego nie umiałam nazwać. Zazdrość mieszała się z poczuciem winy i z dziwnym pragnieniem, żeby ktoś wreszcie nazwał rzeczy po imieniu. Żeby napięcie znalazło ujście.

Najtrudniejsze były spojrzenia. Krótkie, urwane, pełne wspomnień, które nie miały prawa istnieć. Czułam, że każde takie spotkanie cofa mnie o krok. Nie było już pociągów ani hoteli, za którymi można się schować. Była codzienność, zbyt bliska i zbyt realna. Zaczynałam rozumieć, że nie da się zapomnieć, kiedy przeszłość parkuje tuż za płotem. I że to dopiero początek rozpadu, którego nie potrafiłam zatrzymać.

Nie było już drogi ucieczki

Doszło do tego wieczorem, kiedy najmniej się tego spodziewałam. Paweł wyjechał służbowo na dwa dni, a ja zostałam sama z myślami, które od tygodni krążyły w zamkniętym obiegu. Kiedy usłyszałam pukanie do drzwi, przez moment udawałam, że go nie słyszę. Wiedziałam jednak, kto stoi po drugiej stronie.

Otworzyłam drzwi. Krzysiek wszedł bez słowa. Stał w przedpokoju, jakby nie był pewien, czy ma prawo zrobić kolejny krok.

– Nie możemy tak funkcjonować – powiedział w końcu. – To nas wykańcza.

Skinęłam głową. Głos ugrzązł mi w gardle. Przeszliśmy do kuchni, tej samej, w której planowałam nowe życie, spokojne i uporządkowane. Teraz wydawała się zbyt ciasna.

– Myślałam, że jeśli odejdę z pracy, wszystko się skończy – zaczęłam. – Że wystarczy zmienić trasę.

– A ja myślałem, że dam radę udawać, że to był tylko epizod – odpowiedział. – Ale kiedy widzę cię codziennie… to wraca.

Patrzyliśmy na siebie bez dawnych złudzeń. Nie było już tej lekkości, którą mieliśmy w drodze. Zamiast niej pojawiło się ciężkie zrozumienie.

– Nie możemy nic z tym zrobić – powiedziałam w końcu. – Każda decyzja kogoś zrani.

– Już zraniła – odparł cicho.

Te słowa rozłożyły mnie na części. Zrozumiałam, że romans nie był ucieczką, tylko efektem. Czymś, co obnażyło nasze braki, ale nie dało gotowych odpowiedzi. Krzysiek wyszedł po kilku minutach, zostawiając mnie samą z ciszą gęstą od niewypowiedzianych żalów. Usiadłam przy stole i po raz pierwszy dopuściłam myśl, że nie da się wrócić do miejsca sprzed tego wszystkiego. Wysiadłam, ale pociąg wcale się nie zatrzymał.

Zostało mi tylko jedno

Po tamtym wieczorze nic się nie wydarzyło. Właśnie to było najtrudniejsze. Nie było awantur, wyznań ani gwałtownych decyzji. Była codzienność, która uparcie toczyła się dalej, jakby nic się nie stało. A jednak wszystko było inne.

Z Pawłem funkcjonowaliśmy poprawnie. Rozmawialiśmy o sprawach bieżących, o rachunkach, planach na weekend, o drobiazgach. Coraz częściej łapałam się na tym, że obserwuję go uważniej, jakby próbując odnaleźć w nim kogoś sprzed lat. On też był bardziej obecny, jakby wyczuwał, że balansujemy na granicy czegoś, czego nie potrafimy nazwać. Nie zapytał wprost, czy coś się wydarzyło. Ja też nie zdobyłam się na odwagę, by cokolwiek wyznać. Milczenie stało się naszym wspólnym kompromisem.

Za płotem życie Krzyśka i Joli układało się w zwykły, rodzinny rytm. Michał jeździł rowerem po podjeździe, Jola machała mi z uśmiechem, czasem zagadywała o pogodę albo okoliczne sklepy. Krzysiek ograniczał się do krótkiego „dzień dobry”. Wiedziałam, że to świadome. Granica, którą oboje uznaliśmy za konieczną.

Z czasem przestałam analizować każdy ich gest. Zmęczyło mnie to czuwanie, porównywanie, rozdrapywanie. Zrozumiałam, że to nie oni są moim największym problemem, tylko ja sama i decyzje, których nie umiałam unieść. Romans nie zniknął, ale stracił swoją moc. Stał się doświadczeniem, które pokazało mi, jak bardzo byłam nieobecna we własnym życiu.

Myśl o przeprowadzce wracała coraz częściej. Nie jako ucieczka, ale jako szansa na zamknięcie pewnego etapu. Wiedziałam, że nawet jeśli zmienię adres, pamięć zostanie. Ale może dystans pomoże mi wreszcie przestać żyć między stacjami. Nie da się cofnąć drogi ani udawać, że nie wysiadło się tam, gdzie się wysiadło. Można tylko zdecydować, w którą stronę pójść dalej. Ja jeszcze nie ruszyłam, ale po raz pierwszy miałam poczucie, że to naprawdę będzie mój wybór.

Agnieszka, 38 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: