„Zakochałam się w rozwodniku starszym o 20 lat. Gdy zapragnęłam dziecka, wyznał mi brutalną prawdę”

Poznałam Tomasza w momencie, w którym byłam zmęczona niedojrzałością mężczyzn w moim wieku. Miałam 26 lat i ogromną potrzebę stabilizacji. On był starszy o 20 lat, spokojny, pewny siebie, mówił tak, jakby każda decyzja była przemyślana. Uwierzyłam, że przy nim wreszcie przestanę się bać przyszłości. Nie wiedziałam jeszcze, że największy lęk dopiero przede mną.

Od początku mi imponował

Spotkaliśmy się na warsztatach fotograficznych. Siedziałam z tyłu sali, próbując ustawić parametry aparatu, kiedy usłyszałam obok spokojny głos.

– Jeśli skrócisz czas naświetlania, złapiesz więcej detali – powiedział, nachylając się lekko w moją stronę.

Spojrzałam na niego z wdzięcznością.

– Dopiero się uczę. Wszystko wydaje mi się skomplikowane.

– Fotografia jest jak życie – odparł z uśmiechem. – Najpierw uczysz się zasad, a potem i tak decyduje wyczucie.

Rozmawialiśmy podczas przerwy, potem po zajęciach. Okazało się, że czytamy tych samych autorów, że lubimy długie spacery i ciche poranki. Był rozwiedziony, bez dzieci. Mówił o przeszłości bez goryczy. Imponowało mi to.

Przy nim czułam się wysłuchana. Kiedy opowiadałam o swoich planach zawodowych, nie przewracał oczami jak moi rówieśnicy.

– Masz w sobie determinację – powiedział kiedyś, gdy siedzieliśmy w kawiarni. – To rzadkie.

Związek rozwijał się spokojnie. Bez dramatów, bez niedomówień – tak przynajmniej wtedy myślałam. Wspólne wyjazdy, planowanie kolejnych projektów, rozmowy do późna. Lubiłam jego opanowanie. Wydawało mi się, że skoro ma 46 lat, to wie dokładnie, czego chce.

To mnie zaskoczyło

Pierwszy zgrzyt pojawił się niepozornie. Podczas kolacji u jego znajomych ktoś zapytał:

– A wy? Myślicie o dzieciach?

Tomasz uśmiechnął się półżartem.

– Ja już swoje lata mam. Pieluchy zostawiam młodszym.

Wszyscy się roześmiali. Ja też, choć przez ułamek sekundy poczułam ukłucie niepokoju. W drodze do domu próbowałam wrócić do tematu.

– To był tylko żart, prawda? – zapytałam lekko.

– Oczywiście – odpowiedział bez wahania. – Nie analizuj wszystkiego.

Chciałam mu wierzyć. W mojej głowie przyszłość była czymś naturalnym: wspólne mieszkanie, może ślub, dziecko. Nie zapytałam wprost, czy tego chce. Uznałam, że dojrzały mężczyzna nie buduje relacji bez podobnej wizji. Dziś widzę, że to było moje założenie, nie jego deklaracja. A między jednym a drugim jest ogromna różnica.

Chciałam być mamą

Wszystko zmieniło się pewnego popołudnia u Karoliny. Otworzyła mi drzwi z rozczochranymi włosami i dzieckiem na ręku.

– Wejdź szybko, bo zaraz będzie protest – zaśmiała się, poprawiając synka na biodrze.

Mały Staś patrzył na mnie poważnie, a potem nagle wyciągnął ręce w moją stronę. Serce zabiło mi szybciej, gdy wzięłam go na ręce. Pachniał pudrem i czymś nieuchwytnym, co sprawiało, że chciało się go tulić bez końca.

– Widzisz? Już cię polubił – powiedziała Karolina, obserwując mnie uważnie.

Siedziałyśmy przy kuchennym stole, a Staś zasnął mi na ramieniu. Bałam się poruszyć.

– Lena… – zaczęła ostrożnie. – Myślałaś kiedyś o dziecku? Tak serio?

Nie odpowiedziałam od razu. Patrzyłam na spokojną twarz chłopca i czułam, jak coś we mnie mięknie.

– Coraz częściej – przyznałam w końcu.

Karolina westchnęła.

– A Tomasz? On jest… na tym samym etapie?

Zawahałam się.

– Nie rozmawialiśmy o tym wprost.

Spojrzała na mnie z niedowierzaniem.

– Lena, on ma 46 lat. To nie jest temat, który sam się rozwiąże.

W drodze do domu jej słowa brzmiały mi w głowie. Wieczorem, gdy Tomasz czytał w salonie, usiadłam obok.

– Byłam dziś u Karoliny – zaczęłam.

– I jak Staś? – uśmiechnął się.

– Cudowny. Wiesz… zaczęłam się zastanawiać, jak to by było mieć własne dziecko.

Odłożył książkę powoli.

– Lena, mamy teraz tak dużo planów. Chcemy jechać do Portugalii, rozkręcić twój projekt… Dziecko wszystko zmienia.

– Wiem, że zmienia – odpowiedziałam spokojnie. – Ale może właśnie tego chcę.

Przesunął dłonią po twarzy, jakby szukał właściwych słów.

– Nie spieszmy się z takimi decyzjami. Cieszmy się tym, co mamy.

Nie przepadał za dziećmi

Temat wracał coraz częściej. Kiedy podczas spotkania u jego siostry dzieci biegały wokół stołu, zauważyłam, że Tomasz robi się spięty. Jedno z nich pociągnęło go za rękaw.

– Wujku, zbudujesz z nami wieżę?

– Może później – odpowiedział szybko i wyszedł na balkon.

Podążyłam za nim.

– Dlaczego tak reagujesz? – zapytałam cicho.

– Bo to nie dla mnie – odparł krótko.

– Co nie jest dla ciebie?

– Ten chaos. Ta odpowiedzialność.

Spojrzałam na niego uważnie.

– Tomasz… czy ty w ogóle chcesz mieć dzieci?

Zamilkł. Patrzył w dal, jakby odpowiedź była zapisana gdzieś na horyzoncie.

– Nigdy nie czułem takiej potrzeby – powiedział w końcu.

Te słowa nie brzmiały jak żart. Były spokojne, stanowcze. Tamtej nocy długo leżałam bez snu. Po raz pierwszy dopuściłam do siebie myśl, że nasze wizje przyszłości mogą być inne.

Byłam rozczarowana

Przez kilka dni Tomasz zachowywał się tak samo jak zawsze – parzył poranną kawę, pytał o moje plany, proponował wspólny wyjazd na weekend. Tylko ja nie byłam już taka sama. W głowie wciąż słyszałam jego słowa: „Nigdy nie czułem takiej potrzeby”. W końcu nie wytrzymałam.

– Musimy wrócić do tej rozmowy – powiedziałam wieczorem, kiedy siedzieliśmy naprzeciw siebie przy stole. – Nie umiem udawać, że to mnie nie dotyczy.

Westchnął ciężko.

– Wiedziałem, że tak będzie.

– Co wiedziałeś? – zapytałam.

Przez chwilę milczał, jakby ważył każde słowo.

– Lena, ja od lat wiem, że nie chcę mieć dzieci. W poprzednim małżeństwie to był główny powód rozstania. Moja była żona bardzo tego pragnęła.

Poczułam, jak robi mi się zimno.

– Czyli to nie jest kwestia czasu ani etapu życia? – upewniłam się.

– Nie. To świadoma decyzja.

Patrzyłam na niego w milczeniu. W głowie kłębiły się pytania, ale jedno było najważniejsze.

– Dlaczego mi nie powiedziałeś na początku?

Odwrócił wzrok.

– Bo czułem, że jesteś inna. Bałem się, że jeśli powiem to wprost, odejdziesz. A ja nie chciałem cię stracić. Myślałem, że może z czasem… zmienisz zdanie. Albo że to nie jest dla ciebie aż tak ważne.

– Czyli liczyłeś, że zrezygnuję z czegoś, o czym nawet nie wiedziałeś, jak bardzo jest dla mnie istotne? – mój głos drżał.

– Nie chciałem cię oszukiwać – próbował się bronić. – Po prostu odkładałem tę rozmowę.

– Odkładałeś prawdę – poprawiłam go cicho. – A ja w tym czasie robiłam plany.

Wstałam i podeszłam do okna. Ulica była cicha, światła w mieszkaniach naprzeciwko powoli gasły. Pomyślałam o sobie sprzed roku – tej zachwyconej dojrzałością Tomasza, pewnej, że różnica wieku oznacza większą odpowiedzialność.

– Wiesz, co jest najtrudniejsze? – odwróciłam się do niego. – Nie to, że nie chcesz mieć dzieci. Tylko to, że pozwoliłeś mi wierzyć, że możemy chcieć tego samego.

Podszedł bliżej.

– Kochałem cię. Kocham. Myślałem, że miłość wystarczy.

– Miłość nie zastąpi wszystkiego – odpowiedziałam. – Jeśli zostanę, będę czekać, aż zmienisz zdanie. A jeśli go nie zmienisz, zacznę mieć do ciebie żal. Nie chcę tak żyć.

Usiadł ciężko na krześle.

– Czyli to koniec? – zapytał cicho.

Nie odpowiedziałam od razu. Serce podpowiadało jedno, rozsądek drugie. Wiedziałam jednak, że odkładanie decyzji niczego nie zmieni. Różnica między nami nie dotyczyła wieku, tylko przyszłości.

– Potrzebuję mężczyzny, który chce tego samego co ja – powiedziałam w końcu. – A nie takiego, który liczy, że zmienię swoje marzenia.

W jego oczach zobaczyłam smutek, ale nie było w nich wahania. On naprawdę wiedział, czego chce. I właśnie dlatego ja musiałam zdecydować, czego chcę bardziej – jego czy siebie.

Odeszłam od niego

Decyzję podjęłam następnego ranka. Pakowałam swoje rzeczy powoli, jakbym chciała odwlec moment wyjścia. Tomasz stał w drzwiach sypialni i patrzył.

– Nie musisz się spieszyć – powiedział spokojnie.

– Wiem – odpowiedziałam. – Ale jeśli zostanę choćby jeden dzień dłużej, zacznę się wahać.

Złożyłam ostatni sweter i zamknęłam walizkę. Serce bolało, bo mimo wszystko go kochałam. Kochałam nasze poranki, wspólne gotowanie, rozmowy o książkach. Kochałam to, jak potrafił słuchać. Ale wiedziałam też, że za kilka lat mogłabym patrzeć na niego z żalem.

Usiedliśmy jeszcze przy stole, przy którym kilka dni wcześniej usłyszałam prawdę.

– Moglibyśmy być szczęśliwi – powiedział cicho. – Tylko we dwoje.

– Może tak – przyznałam. – Ale ja nie byłabym cała. Zawsze brakowałoby mi czegoś, co jest dla mnie ważne.

Milczał. Nie próbował już mnie przekonywać. Myślę, że zrozumiał, że to nie kaprys ani chwilowa tęsknota.

Przy drzwiach zatrzymałam się na moment.

– Gdybyś powiedział mi to na początku, być może oszczędzilibyśmy sobie bólu – powiedziałam spokojnie.

– Bałem się – odpowiedział bez wahania. – I zapłaciliśmy za to oboje.

Wyszłam z mieszkania z walizką w ręku i łzami w oczach. Czułam, jakby kończył się ważny rozdział mojego życia. Przez kilka tygodni mieszkałam u Karoliny. Patrzyłam, jak usypia Stasia, jak narzeka na zmęczenie, a jednocześnie promienieje, gdy mały się do niej uśmiecha.

Pewnego wieczoru zapytała:

– Żałujesz?

Zastanowiłam się chwilę.

– Tęsknię, ale nie żałuję.

Zrozumiałam, że dojrzałość nie polega na tym, by trwać za wszelką cenę. Polega na tym, by mieć odwagę odejść, gdy wizje przyszłości są nie do pogodzenia. Tomasz wiedział, czego nie chce. Ja wreszcie odważyłam się powiedzieć głośno, czego chcę.

Lena, 26 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: