„Wystawił mnie w walentynki, bo miał dużo pracy. Wieczorem zobaczyłam go w restauracji z inną”

Walentynki miały być cichym powrotem do tego, co było kiedyś. Do wszystkich tych chwil, za którymi tęskniłam. Zarezerwowałam stolik z wyprzedzeniem, sukienkę odłożyłam na krzesło już rano, jakby miała tam czekać na właściwy moment. Od miesięcy mówiłam sobie, że to tylko etap, że praca Daniela kiedyś zwolni. Ten wieczór miał być dowodem, że jeszcze potrafimy być blisko. Telefon zadzwonił, gdy właśnie zapinałam kolczyki.

Innym razem

Telefon zadzwonił dokładnie o siedemnastej czterdzieści pięć. Spojrzałam na ekran i przez sekundę poczułam ulgę, bo pomyślałam, że Daniel dzwoni tylko zapytać, czy zdążę na czas. Oparłam się o blat w kuchni, jeszcze w domowych kapciach, z marynarką przerzuconą przez oparcie krzesła.

— Iza, słuchaj… — zaczął bez wstępu. W tle słyszałam szelest papierów i czyjś przytłumiony głos. — Wyskoczył problem w projekcie. Duży. Nie wyrobię się dzisiaj.

Milczałam, licząc, że po tej pauzie padnie coś jeszcze. Że powie „przepraszam” albo „spróbujemy jutro”. Zamiast tego westchnął, jakby to jego ktoś zawiódł.

— Będę siedział do późna, może do północy. Nie dam rady wyskoczyć choćby na chwilę.

— Dzisiaj? — zapytałam cicho, choć dobrze wiedziałam, jaki jest dzień.

— No… dzisiaj. Wiesz, jak jest.

Wiedziałam. Zawsze wiedziałam. W mojej głowie natychmiast pojawiła się lista argumentów, które miały go obronić: odpowiedzialność, ambicja, dorosłość. Pomyślałam też o rezerwacji, o stoliku przy oknie, o tym, że kelner pewnie już rozkładał serwetki.

— Rozumiem — powiedziałam szybciej, niż zdążyłam to przemyśleć.

— Naprawdę? — zapytał z wyraźną ulgą. — Jesteś najlepsza. Ogarniemy to innym razem.

Innym razem. To sformułowanie miało u nas długą historię. Zawsze było bezpieczne, bo nie miało daty.

— Jasne — dodałam, czując, jak coś się we mnie kurczy. — Skup się na pracy.

– Oddzwonię później — rzucił jeszcze i rozmowa się urwała.

Patrzyłam przez chwilę na wygaszony ekran, jakby miał mi coś dopowiedzieć. W mieszkaniu było nienaturalnie cicho. Złapałam się na tym, że stoję bez ruchu, z telefonem w dłoni, i próbuję zrozumieć, dlaczego w jego głosie nie było ani odrobiny wahania. Jakby ta kolacja naprawdę była tylko formalnością. Pierwszy raz pomyślałam, że może wcale nią nie była. Tylko nie dla niego.

Jutro będzie łatwiej

Zdjęłam kolczyki i odłożyłam je na komodę zbyt gwałtownie, jakby były winne całej sytuacji. W kuchni stał talerz, który wyjęłam wcześniej „na potem”, serwetki nadal leżały równo ułożone, zupełnie niepotrzebne. Zaparzyłam herbatę, choć wcale nie miałam na nią ochoty — bardziej potrzebowałam pretekstu, żeby czymś zająć ręce.

Usiadłam przy stole i dopiero wtedy dotarło do mnie, jak bardzo liczyłam na ten wieczór. Nie na kolację samą w sobie, tylko na rozmowę bez pośpiechu, na jego uwagę, która od miesięcy była rozproszona między mailami i spotkaniami. Przypomniałam sobie, ile razy mówiłam sobie, że tak wygląda dojrzały związek. Że nie trzeba ciągle być razem, że każdy ma swoje sprawy.

— To normalne — powiedziałam na głos, jakbym musiała się upewnić.

Cisza nie zaprzeczyła, ale też nie potwierdziła. Telefon leżał obok, martwy. Daniel nie napisał nawet krótkiej wiadomości po rozmowie. Zaczęłam w myślach odtwarzać ostatnie miesiące: jego późne powroty, zdawkowe pytania, moje opowieści urywane w połowie, bo „zaraz oddzwoni”. Zawsze mówiłam, że rozumiem. Zawsze byłam tą, która dopasowuje się do terminarza. Poczułam coś, co nie było jeszcze gniewem, a raczej zmęczeniem. Takim cichym, lepkim uczuciem, które osiada w środku i nie chce zniknąć. Zdałam sobie sprawę, że Daniel rzadko pytał, czego ja potrzebuję. A ja rzadko o tym mówiłam, bo nie chciałam dokładać mu kolejnego problemu.

Wstałam i podeszłam do okna. Na ulicy mijały się pary, ktoś niósł kwiaty, ktoś śmiał się za głośno. Poczułam się, jakbym stała po niewłaściwej stronie szyby. Wtedy jeszcze wierzyłam, że to tylko jeden wieczór. Że jutro będzie łatwiej. Nie wiedziałam, że to „rozumiem” właśnie zaczęło mnie boleć najbardziej.

Nie zawróciłam

Nie planowałam wyjścia. To była decyzja podjęta w biegu, między jednym spojrzeniem na zegar a drugim. Założyłam płaszcz na sukienkę, jakby miała jeszcze jakieś znaczenie, i wyszłam, zanim zdążyłam się rozmyślić. Mieszkanie wydawało mi się za ciasne, pełne rzeczy, które przypominały o planach na ten wieczór. Miasto było głośniejsze niż zwykle. Światła w witrynach migały, a na chodnikach panował dziwny pośpiech, jakby wszyscy bali się spóźnić na coś ważnego. Mijałam pary trzymające się za ręce. Ich rozmowy urywały się, gdy przechodziłam obok. Czułam się niewidzialna i zbyt widoczna jednocześnie.

Szłam bez konkretnego celu, pozwalając, by ulice same mnie prowadziły. W głowie krążyły myśli o Danielu. O tym, jak ostatnio mówił o pracy z takim zaangażowaniem, jakiego nie słyszałam, gdy opowiadał o nas. Przypomniałam sobie drobne sygnały, które wcześniej ignorowałam: odwołane spotkania, nieodebrane połączenia, jego nieobecny wzrok.

— Przesadzasz — mruknęłam do siebie, mijając wystawę z czerwonymi dekoracjami.

Ale ten głos brzmiał coraz słabiej. Każdy krok oddalał mnie od mieszkania, a jednocześnie przybliżał do miejsca, którego nie chciałam widzieć. Zorientowałam się dopiero po chwili, że idę w stronę restauracji, do której mieliśmy iść razem. Zwolniłam, serce zaczęło bić szybciej, jakbym przeczuwała, że ten spacer nie skończy się tylko na świeżym powietrzu. Nie zawróciłam. Jakby coś kazało mi sprawdzić, czy naprawdę nie ma go tam, gdzie powiedział, że nie może być.

Cofnęłam się instynktownie

Zobaczyłam ją z daleka. Ta sama restauracja, to samo światło sączące się przez duże okna, które wcześniej wydawało mi się ciepłe i obiecujące. Teraz było zbyt jasne, bezlitosne. Zwolniłam krok, jakbym mogła w ten sposób opóźnić moment, w którym spojrzę do środka. Przez chwilę wpatrywałam się w odbicie własnej sylwetki w szybie, w sukienkę skrytą pod płaszczem, w twarz, której sama nie poznawałam.

Podniosłam wzrok i wtedy go zobaczyłam. Daniel siedział przy stoliku dokładnie tam, gdzie mieliśmy usiąść. Pochylony lekko do przodu, z dłońmi opartymi o blat, wyglądał inaczej niż w domu. Był uważny. Naprzeciwko niego siedziała kobieta o ciemnych włosach, ubrana swobodnie, jakby była tu częściej niż od święta. Śmiała się, a on odpowiedział uśmiechem, którego dawno u niego nie widziałam.

Nie dotknęli się, a jednak między nimi było coś oczywistego. Gesty, spojrzenia, naturalność, której u nas od dawna brakowało. Daniel powiedział coś, czego nie mogłam usłyszeć, a ona pochyliła głowę, słuchając go z uwagą. Poczułam się, jakby ktoś nagle odciął mi powietrze. Stałam nieruchomo, przyklejona do chodnika. Próbowałam znaleźć w tym obrazie logiczne wytłumaczenie. Spotkanie służbowe, klientka, przypadek. Każde z tych słów rozpadło się, gdy zobaczyłam, jak kelner stawia przed nimi dwa kieliszki wody i świecę. Walentynkową świecę.

Daniel na moment podniósł wzrok i rozejrzał się po sali. Cofnęłam się instynktownie, chowając za ramą okna, jak dziecko przyłapane na czymś, czego nie powinno widzieć. Serce biło mi tak głośno, że bałam się, iż usłyszą je przez szybę. Wiedziałam już, że to nie była praca. To była decyzja.

Wybierałam spokój zamiast prawdy

Odeszłam sprzed restauracji powoli, krok za krokiem. Nogi miałam ciężkie, ale umysł dziwnie jasny. Pierwszy raz od dawna przestałam szukać usprawiedliwień. Nie było już sensu układać w myślach wersji, w której wszystko da się wytłumaczyć rozsądkiem i dobrą wolą. Szłam przed siebie, nie oglądając się wstecz. Wiedziałam, że jeśli jeszcze raz spojrzę w tamtą stronę, coś we mnie pęknie na dobre. W środku czułam narastający wstyd, nie tylko z powodu tego, co zobaczyłam, ale tego, jak długo godziłam się na bycie tą drugą wobec jego spraw, planów, wygody.

Uświadomiłam sobie, że zdrada nie zaczęła się dziś. Zaczęła się dużo wcześniej, w tych wszystkich chwilach, gdy moje potrzeby były odkładane „na później”.

— Sama na to pozwoliłaś — powiedziałam cicho, choć to zdanie bolało najbardziej.

Przypomniałam sobie, ile razy tłumiłam własne rozczarowanie, żeby nie być kłopotliwa. Jak często wybierałam spokój zamiast prawdy. Zrozumiałam, że problemem nie była tylko kobieta przy jego stoliku. Problemem było to, że Daniel nauczył się, iż moje „rozumiem” zawsze załatwi sprawę. Dotarłam do domu później, niż planowałam. Zdjęłam płaszcz, sukienka znów zawisła na krześle, ale tym razem wyglądała jak kostium z innego życia. Telefon wciąż milczał. I po raz pierwszy poczułam, że nie muszę czekać na żadne wyjaśnienia. Ta prawda była zbyt wyraźna, by ją zagłuszyć.

Skończyły się ciszą

Zamknęłam za sobą drzwi od sypialni i oparłam się o nie plecami, jakbym dopiero teraz mogła przestać udawać, że wszystko jest w porządku. W mieszkaniu było dokładnie tak, jak wtedy, gdy je zostawiłam, a jednak czułam się w nim obco. Usiadłam na brzegu łóżka i pozwoliłam myślom płynąć bez poprawiania ich na bardziej rozsądne. Wiedziałam, że tej nocy nie zadzwonię do Daniela i nie stanę pod restauracją, żeby żądać wyjaśnień. Konfrontacja wydawała się nagle mniej ważna niż to, co zaczęło się we mnie układać. Po raz pierwszy zrozumiałam, że brak rozmowy z jego strony był również odpowiedzią.

Nie miałam planu. Nie wiedziałam, co zrobię jutro ani czy będę potrafiła spojrzeć mu w oczy. Nie chciałam już jednak być osobą, która ciągle czeka i tłumaczy cudze wybory własnym kosztem. Moje „rozumiem” przez długi czas zastępowało wszystko to, czego nie chciał mi dać — uwagę, szczerość, obecność. Te walentynki nie skończyły się rozmową ani decyzją. Skończyły się ciszą, w której po raz pierwszy usłyszałam samą siebie. I choć bolało, wiedziałam, że coś się naprawdę skończyło. A coś innego, jeszcze niepewne, właśnie zaczęło.

Iza, 31 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: