„W walentynki czekałam na pierścionek, a dostałam kredyt do podpisu. Od teraz obchodzić będę Dzień Singla”

Walentynki miały być tylko symbolem, ale w mojej głowie urosły do rangi granicy. Od tygodni łapałam się na tym, że każdy gest Kuby ważyłam pod kątem zobowiązania, jakby między codziennością a przyszłością brakowało już tylko jednego pytania. Byłam zmęczona domysłami, a jednocześnie bałam się, że jeśli zapytam wprost, wszystko się rozsypie.

Myślałam, że zmierza ku jednemu

Na początku to była tylko myśl. Taka, która pojawiała się znienacka, kiedy myłam zęby albo stałam w korku. „A jeśli to już?”. Kuba od kilku tygodni zachowywał się inaczej. Nie spektakularnie, raczej subtelnie. Częściej zerkał na mnie, kiedy coś mówiłam, jakby chciał zapamiętać więcej niż zwykle. Raz odwołał spotkanie ze znajomymi, tłumacząc się zmęczeniem, choć wcześniej to ja musiałam się dopasować.

W kalendarzu walentynki były zakreślone grubą kreską. Sama się na tym przyłapałam. Przecież nigdy nie przywiązywałam do nich wielkiej wagi. A jednak tym razem wyobrażałam sobie wszystko aż za dokładnie. Restaurację, światło świec, moment, w którym Kuba nagle milknie. Analizowałam nawet to, jak powinnam mieć zrobione paznokcie, choć udawałam przed sobą, że to tylko zwykła kolacja.

– Nie nakręcaj się – powiedziała Anka, kiedy siedziałyśmy u niej w kuchni. – Faceci rzadko robią takie rzeczy w oczywisty sposób.

– Wiem – odpowiedziałam za szybko. – Po prostu… czuję, że coś się zmienia.

Nie dodałam, jak bardzo potrzebowałam, żeby to była prawda. Od dawna unikaliśmy rozmów o przyszłości. Każda próba kończyła się żartem albo zdaniem rzuconym w biegu. „Jeszcze zdążymy”, „nie komplikuj”, „jest nam przecież dobrze”. Było dobrze, ale coraz częściej miałam wrażenie, że stoję w miejscu, podczas gdy Kuba już gdzieś idzie, tylko nie mówi mi dokąd.

Wieczorami, gdy siedzieliśmy obok siebie na kanapie, obserwowałam go ukradkiem. Zastanawiałam się, czy on też to czuje. Czy dla niego to oznaczało to samo co dla mnie. Bałam się zapytać, bo odpowiedź mogła zniszczyć ten delikatny balans, w którym trwałam.

Im bliżej było walentynek, tym bardziej wszystko nabierało znaczenia. Każde opóźnione wyjście z pracy, każdy telefon odebrany w innym pokoju. Wmawiałam sobie spokój, ale serce biło szybciej. Czekałam. Na znak, na słowo, na decyzję, która miała mnie uspokoić albo zaboleć bardziej, niż byłam gotowa przyznać.

Wszędzie widziałam znaki

Restauracja była dokładnie taka, jaką sobie wyobrażałam, choć nigdy wcześniej w niej nie byliśmy. Ciepłe światło, małe stoliki ustawione blisko siebie, cichy szmer rozmów w tle. Kuba zarezerwował miejsce przy oknie. To był pierwszy znak. Zawsze powtarzał, że nie znosi rezerwacji, że lubi spontaniczność. A jednak siedzieliśmy tam, naprzeciwko siebie, jak para z katalogu.

– Ładnie tu – powiedział, rozglądając się z uśmiechem.

Skinęłam głową, próbując nie zdradzić, jak bardzo drżą mi dłonie. Każdy szczegół zdawał się potwierdzać to, co budowałam w myślach od tygodni. Kuba był bardziej skupiony niż zwykle. Słuchał uważnie, dopytywał, nie zerkał co chwilę w telefon. Kiedy kelner przyniósł wino, Kuba poprawił się na krześle i odchrząknął, a ja poczułam ukłucie pod żebrami.

Zaczęłam analizować jego ruchy. To, jak odłożył sztućce równo obok talerza. Jak przez moment ściskał coś w kieszeni marynarki, albo tak mi się tylko wydawało. Serce biło mi coraz szybciej, a jednocześnie wstydziłam się własnych oczekiwań. Przecież nic nie powiedział. Przecież to mogła być po prostu kolacja.

– Fajnie, że jesteśmy tu razem – rzucił w pewnym momencie.

To zdanie wystarczyło, żebym poczuła, jak oczy zachodzą mi łzami. Uśmiechnęłam się, bo nie chciałam, żeby zauważył. W mojej głowie już dopisywałam ciąg dalszy. Że za chwilę zapadnie ta niezręczna cisza. Że on wstanie, albo sięgnie po coś do kieszeni. Każda minuta przeciągała się w nieskończoność.

Jednocześnie coś mnie uwierało. Kuba mówił o pracy, o planach, o tym, że „ten rok będzie przełomowy”. Unikał słów, które dotyczyły nas. Kiedy zapytałam półżartem, czy ma jakieś marzenia na najbliższy czas, odpowiedział wymijająco.

– Wszystko po kolei – rzucił, jakby to była odpowiedź na każde pytanie świata.

Patrzyłam na niego, czując jednocześnie wzruszenie i niepokój. Intuicja szeptała, że coś jest nie tak, ale nadzieja była głośniejsza. Chciałam wierzyć, że ta kolacja naprawdę ma znaczyć wszystko. Że to napięcie w powietrzu nie jest tylko w mojej głowie.

Dostałam kopertę zamiast pierścionka

Deser stał prawie nietknięty, a ja już dawno przestałam czuć jego smak. Kuba był wyraźnie spięty. Przesuwał palcem po brzegu talerza, unikał mojego spojrzenia. W końcu westchnął głęboko i sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki. Serce podeszło mi do gardła tak gwałtownie, że przez moment zabrakło mi tchu.

– Patrycja… – zaczął i przerwał, jakby układał w głowie właściwą kolejność słów.

Z kieszeni wyciągnął białą kopertę. Położył ją między nami, ostrożnie, jakby była czymś kruchym. Patrzyłam na nią, nie do końca rozumiejąc, co widzę. Czekałam. Na żart. Na drugą część tego gestu. Na coś, co przywróci mi sens sytuacji.

– To ważne – powiedział. – Dla nas.

Poczułam, jak robi mi się gorąco. Otworzyłam kopertę powoli, wciąż wierząc, że w środku znajdę coś innego. Kartkę, list, cokolwiek. Zamiast tego zobaczyłam wydrukowane strony, drobne pismo, tabelki, liczby. Nazwa banku była pierwszym słowem, które do mnie dotarło.

– Kuba… co to jest? – zapytałam cicho, choć odpowiedź zaczynała boleśnie klarować się w mojej głowie.

– Umowa – odpowiedział bez wahania. – Kredyt. Potrzebuję twojego podpisu jako współkredytobiorcy.

Zrobiło mi się słabo. Świat na moment zwęził się do tych kartek i jego spokojnego głosu. Mówił dalej, jakby czytał prezentację. O zdolności, o lepszych warunkach, o tym, że „razem łatwiej” kupić mieszkanie. Słuchałam, ale każde kolejne zdanie oddalało mnie od niego o krok.

– To przecież przyszłość – dodał, widząc moją minę. – Nasza wspólna.

Czułam, jak dłonie mi drżą. W głowie miałam chaos. Jeszcze przed chwilą zastanawiałam się, czy będę płakać ze wzruszenia. Teraz walczyłam, żeby nie rozpłakać się z upokorzenia. Nie zapytał mnie wcześniej. Nie uprzedził. Po prostu postawił przede mną decyzję, która miała zmienić wszystko.

– Myślałam… – zaczęłam, ale głos mi się załamał.

Kuba patrzył na mnie z niezrozumieniem, jakby naprawdę nie widział problemu. A ja po raz pierwszy poczułam, że nie siedzę przy stole z partnerem, tylko z kimś, kto przyszedł załatwić sprawę.

Mieliśmy różne oczekiwania

– Dlaczego nic mi nie powiedziałeś wcześniej? – zapytałam w końcu, starając się, żeby mój głos brzmiał spokojnie.

Kuba oparł się wygodniej na krześle, jakby właśnie tego pytania się spodziewał.

– Bo wiedziałem, że zaczniesz wszystko analizować – odpowiedział. – A tu chodzi o konkret. O decyzję.

Słowo „konkret” zawisło między nami ciężkie i obce. Spojrzałam jeszcze raz na dokumenty, jakby mogły same się wytłumaczyć. Moje nazwisko było już wpisane w kilku miejscach, drobnym drukiem, bez mojego udziału.

– To nie jest decyzja, Kuba. To jest postawienie mnie pod ścianą – powiedziałam ciszej, niż czułam. – I to w walentynki.

– Myślałem, że to znaczący gest. Romantyczny – westchnął. – To dowód, że traktuję nas poważnie. Przecież nie prosiłbym cię o coś takiego, gdybyś nie była dla mnie ważna.

Słuchałam go i coraz wyraźniej czułam, że mówimy różnymi językami. Dla niego zaufanie miało formę podpisu. Dla mnie zaczynało się od rozmowy. Od pytania. Od dania mi wyboru.

– Wiesz, co jest najgorsze? – podniosłam na niego wzrok. – Że nawet nie zapytałeś, czy ja tego chcę. Czy jestem gotowa.

Kuba zmarszczył brwi, wyraźnie zirytowany.

– Zawsze mówisz, że chcesz stabilizacji. No to ją masz. Myślałem, że się ucieszysz.

Ucieszysz się. Jakby chodziło o nową pralkę, a nie o związanie mnie z jego długami. Poczułam, jak coś we mnie gaśnie, ale zamiast krzyku przyszło zmęczenie. Ogromne, oblepiające każdy argument.

– Chciałam rozmowy o przyszłości – powiedziałam w końcu. – O nas. Nie o tabelkach.

– To właśnie jest rozmowa o przyszłości – uciął. – Dojrzała.

Wtedy dotarło do mnie, że w jego wizji byłam elementem planu, nie jego źródłem. Bezpieczną opcją. Kimś, kto ma porządkować konsekwencje, a nie współtworzyć decyzje. Siedziałam naprzeciwko mężczyzny, którego znałam od lat, i po raz pierwszy miałam wrażenie, że wcale mnie nie widzi.

Nie umiałam się z tym pogodzić

Wyszliśmy z restauracji bez kłótni, co było najdziwniejsze. Miasto żyło walentynkami, pary mijały nas, trzymając się za ręce, śmiejąc się zbyt głośno. Szłam obok Kuby, ale czułam się, jakbym szła sama. Powietrze było chłodne, a ja wciąż miałam wrażenie, że brakuje mi tchu.

– Daj znać, jak się zdecydujesz – powiedział w końcu, zatrzymując się przy mojej klatce. – Nie chcę cię naciskać.

Skinęłam głową. To zdanie brzmiało jak kiepski żart po całym wieczorze. Wjechałam windą na górę, patrząc na swoje odbicie w lustrze. Wyglądałam tak samo jak kilka godzin wcześniej, a jednak miałam poczucie, że coś się nieodwracalnie przesunęło.

W mieszkaniu było cicho. Zdjęłam płaszcz, usiadłam na kanapie i pozwoliłam myślom w końcu popłynąć swobodnie. Przypominałam sobie sytuacje, które wcześniej ignorowałam. Jego niechęć do rozmów, uniki, żarty zmieniające temat. Moment, w którym powinnam była zapytać, ale bałam się odpowiedzi. Łatwiej było wierzyć, że wszystko „samo się ułoży”.

Zrozumiałam, że ta koperta nie była przypadkiem. Była konsekwencją lat milczenia i zgody na bycie w zawieszeniu. Kuba nie zrobił tego z dnia na dzień. On po prostu od dawna widział przyszłość inaczej, a ja udawałam, że tego nie zauważam. Siedziałam w ciszy, która bolała bardziej niż kłótnia. Wiedziałam już, że to nie była rozmowa o pieniądzach. To była rozmowa o granicach. O tym, czy chcę być partnerką, czy wygodnym rozwiązaniem cudzych planów.

Nie było we mnie zgody

Noc minęła mi niemal bez snu. Leżałam w łóżku, patrząc w sufit, a w głowie wciąż wracał obraz koperty leżącej między talerzami. Rano zaparzyłam kawę i usiadłam przy stole, dokładnie w tym samym miejscu, gdzie zwykle planowaliśmy weekendy. Tym razem plan był tylko jeden.

Wzięłam dokumenty, które Kuba odłożył do przeczytania „na spokojnie”, i zaczęłam je czytać uważnie. Każda strona była jak kolejny kubeł zimnej wody. Zobowiązania, odpowiedzialność, lata podpisane drobnym drukiem. Nigdzie nie było miejsca na pytanie, czy chcę takiej przyszłości. Była tylko rola, którą ktoś mi wyznaczył.

Po południu zadzwoniłam do Kuby.

– Nie podpiszę tego – powiedziałam, zanim zdążył zapytać, co słychać.

Zapadła cisza. Długa, ciężka.

– Czyli co, przekreślasz wszystko przez jeden papier? – zapytał w końcu.

– Nie przez papier – odpowiedziałam spokojnie. – Przez to, że nawet nie zapytałeś od początku, czy chcę być częścią twoich decyzji.

Próbował jeszcze tłumaczyć, przekonywać, mówić o rozsądku i odpowiedzialności. Słuchałam, ale już bez tej nerwowej nadziei, która wcześniej kazała mi doszukiwać się znaków. Zrozumiałam, że nie chcę takiej przyszłości, w której muszę dopasowywać się do czyjegoś planu, zamiast tworzyć własny.

Rozstaliśmy się bez dramatów. Bez wielkich słów. Odłożyłam telefon i poczułam strach, ale pod nim było coś jeszcze. Ulgę. Walentynki, które miały być początkiem nowego etapu, stały się końcem złudzeń. Nie dostałam pierścionka. Dostałam jasność.

Patrycja, 30 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: