„Teściowa mówiła, żeby nie prać po świętach. Nie posłuchałam jej i nowy rok zaczął się pechowo”

Zawsze uważałam, że przesądy to bzdury, a rady teściowej – coś, co można zignorować bez większych konsekwencji. Zwłaszcza te dotyczące prania. No bo jak to: nie robić prania przed sylwestrem, żeby „nie wyprać szczęścia z domu”? Przecież to brzmi jak tekst z taniego horoskopu.

Był 30 grudnia, sterta brudnych ubrań sięgała niemal sufitu, więc wrzuciłam wszystko do pralki bez mrugnięcia okiem. Włączyłam program, ułożyłam się na kanapie i zaśmiałam się pod nosem, myśląc, że chyba naprawdę nigdy nie dorosnę do „mądrości starszych kobiet”. I wtedy – dosłownie – wszystko zaczęło się sypać. Od jednej, małej rzeczy wyjętej z bębna.

Stanęłam jak wryta

Kuchnia po świętach w końcu zaczynała jakoś wyglądać. Właśnie robiłam sobie herbatę z miodem i cytryną, a za oknem wisiało ciężkie, szare niebo, jakby cały świat miał za chwilę zasnąć w zimowym letargu. W takich chwilach lubiłam rutynę. Włączyć pranie, rozwiesić, posprzątać kuchnię. Zająć czymś ręce, żeby nie słyszeć głosu w głowie, który podpowiadał, że coś wisi w powietrzu.

Z pralki wyjęłam pierwsze ubrania – wilgotne, pachnące proszkiem, jeszcze ciepłe od wirowania. Lubiłam ten zapach. Kojarzył mi się z domem, porządkiem, przywoływał miłe wspomnienia. Do czasu.

Zanim wyjęłam jego spodnie, coś mnie tknęło. Znałam ten materiał na pamięć. Sztruks lekko sprany przy kieszeniach. Już miałam go rozwiesić, ale zauważyłam, że coś jest w środku. Jakieś zgrubienie. Wsunęłam palce. Było miękkie, ale wciąż lekko szeleszczące.

Najpierw paragon ze sklepu. Rozmazany, wilgotny. Napisy były już ledwo widoczne, ale nadal dało się je odczytać. A potem... coś więcej. Zwitek papieru, kolejny rachunek. Tym razem elegancka restauracja. Dwie osoby, deser, napoje. Data: 18 grudnia. Pamiętam dobrze ten dzień, bo byłam wtedy u mamy w szpitalu, od rana do nocy.

Wszystko się zatrzymało. Stałam w łazience z parującym praniem wokół siebie, jak w jakimś absurdalnym teatrze. Tylko ta kartka była prawdziwa. Rachunek za wieczór, którego nie spędził ze mną. Musiał być z kimś innym. Albo... z inną.

Wszystko już wiedziałam

Łazienka wydawała się nagle zbyt ciasna, ściany jakby przybliżyły się do siebie. Serce waliło mi w piersi jak szalone, a głowa pulsowała. Niby nic – tylko kawałek papieru. A jednak czułam, że trzymam w dłoni całą prawdę, na którą nie byłam gotowa.

Wróciłam do salonu, roztrzęsiona. Kamil jeszcze nie wrócił. Zostawił wiadomość, że „będzie później”, jak zawsze. Rachunek złożyłam i wsunęłam do kieszeni. Potem nie mogłam usiedzieć w miejscu. Przeglądałam jego inne rzeczy, ale wszystko wyglądało zwyczajnie. Jak zawsze. I tylko to „zwyczajnie” zaczęło mnie drażnić. Kiedy wszedł do domu, pachniał chłodem i wodą po goleniu. Uśmiechnął się, rzucił torbę przy drzwiach.

– Coś się stało? – spytał.

– Byłeś może ostatnio w tej modnej restauracji na Pradze? Taka z wymyślnymi deserami?

Spojrzał na mnie, jakbym mówiła w obcym języku.

– Nie, czemu?

– 18 grudnia?

– Byłem w domu. Przecież wiesz, że miałem odpisywać na maile – odpowiedział szybko, zbyt szybko.

Wtedy wyciągnęłam paragon. Położyłam go na stole, pomarszczony, wilgotny jeszcze w rogach. Milczał przez chwilę. A potem tylko powiedział:

– To nie tak, jak myślisz...

Nie spytałam już, jak było naprawdę. Bo wiedziałam.

Robiłam dobrą minę do złej gry

W naszym mieszkaniu było cicho. Zbyt cicho jak na koniec grudnia. W innych domach trwały przygotowania do zabaw sylwestrowych, ale u nas – tylko martwa cisza i grobowa atmosfera, aż ciężka od niewypowiedzianych słów. W lodówce chłodził się szampan, na stole czekały jednorazowe kieliszki. A ja siedziałam w piżamie do południa, patrząc w okno.

Kamil chodził wokół mnie, jakby nie wiedział, jak się zachować. I chyba rzeczywiście nie wiedział. Jego uśmiech był sztuczny – niby słodki, ale fałszywy.

– Anka, zróbmy coś. Zacznijmy ten nowy rok dobrze.

– Wystarczy, że już zrobiłam pranie – odpowiedziałam chłodno. – Chociaż nie wiem, czy to był dobry początek.

Wieczorem próbowaliśmy udawać, że wszystko gra. Włączyliśmy muzykę, zjedliśmy pizzę. Nawet zapalił świeczki. O północy złożyliśmy sobie życzenia. Bez pocałunku. Tylko jego ramiona na chwilę mnie objęły – bez ciepła, bez przekonania.

– Zacznijmy od nowa – powiedział cicho.

Spojrzałam mu w oczy. I pomyślałam: od nowa z kim? Ze mną, czy z nią?

W Nowy Rok obudziłam się z bólem głowy, jednak wcale nie z powodu hucznej zabawy. O szóstej rano obudził mnie głośny hałas – coś walnęło w śmietniku za oknem. Gdy wstałam, za oknem był mroźny poranek, niebo stalowoszare, zupełnie pozbawione światła. W kuchni czekał na mnie zapach zimnej kawy, niedopitego szampana i niedomytego szkła po sylwestrze. Kamil już nie spał – siedział w salonie z laptopem na kolanach i udawał, że coś pisze.

Nie odezwał się. Ja też nie. Tliło się między nami coś nieznośnego, jakby cisza była gorsza niż największa kłótnia. Coś wisiało w powietrzu.

Nie chciałam już udawać

Zaparzyłam kawę i usiadłam przy stole. Nagle zadzwonił telefon. Kasia, moja przyjaciółka z pracy, która miała wyjątkową zdolność wyczuwać, kiedy u mnie dzieje się źle.

– Anka... Wiem, że może to nie moja sprawa – zaczęła niepewnie – ale chyba powinnaś wiedzieć.

– Mów – powiedziałam cicho, z duszą na ramieniu.

– Koleżanka z księgowości widziała Kamila w centrum handlowym z jakąś blondynką. Trzymali się za ręce. Mówi, że wyglądali jak para. To było tydzień temu. Wiesz coś o tym?

Słowa Kasi uderzyły mnie jak cios w serce. Wiedziałam. Wiedziałam, że coś się działo. Ten rachunek, jego spojrzenia, dziwna czułość pomieszana z dystansem. Wiedziałam, tylko nie chciałam nazwać tego zdradą. Rozłączyłam się bez słowa. W kuchni zapanowała gęsta cisza. W powietrzu wisiały wszystkie te rozmowy, których nie odbyliśmy. Gdy weszłam do salonu, spojrzał na mnie z lekkim zdziwieniem.

– Gdzie idziesz?

– Do mamy – odpowiedziałam spokojnie, choć czułam, że zaraz się rozpadnę. – Muszę się przewietrzyć. Na dłużej.

Nie odpowiedział. Patrzył na mnie chwilę, jakby chciał coś powiedzieć, ale się rozmyślił. Poszłam do sypialni i włożyłam do walizki kilka ubrań, piżamę, kosmetyczkę. I ten paragon, chociaż nie wiem, po co. Może to był dowód. Na co? Na to, że byłam naiwna? Czy że ufałam?

U mamy w mieszkaniu pachniało zupą ogórkową. Tą samą, którą gotowała, kiedy byłam mała. Gdy otworzyła mi drzwi i zobaczyła moją twarz, nie zapytała o nic. Tylko przytuliła mnie mocno i długo. Po raz pierwszy od dawna poczułam, że nie muszę udawać. Że nie muszę być silna.

Wieczorem przyszedł SMS od Kamila. „Wiedziałem, że to się wyda. Może to i lepiej. I tak to nie miało sensu. Życzę ci szczęścia. Serio”. Serio? Leżałam wtedy na kanapie w starym dresie, przykryta kocem z dzieciństwa, i patrzyłam w sufit. Próbowałam zrozumieć, co tak naprawdę się skończyło. Małżeństwo? Czy moja wiara, że dobrze znałam człowieka, z którym dzieliłam życie?

Pechowy nowy rok

U mamy dni płynęły inaczej. Były ciche, przeplatane herbatą z imbirem, starymi serialami i drzemkami w ciągu dnia. Czułam się, jakbym znowu miała dziesięć lat i uciekła ze szkoły przed sprawdzianem, chowając się w ciepłej kuchni pachnącej jabłkami i goździkami. Ale nie byłam już dzieckiem. I nie dało się uciec od myśli. Teściowa zadzwoniła sama, zanim zdążyłam się zebrać, żeby do niej napisać. Odbierając, nie wiedziałam, co usłyszę.

– Ania? Jesteś tam?

– Jestem. Dobrze, że dzwonisz – powiedziałam cicho, patrząc w śnieg za oknem, który padał delikatnie, jakby nie chciał nikogo przestraszyć.

– Bo tak czuję... coś się stało?

– Znalazłam coś w praniu – powiedziałam. – Pamiętasz, jak mówiłaś, że nie wolno prać przed sylwestrem?

– Mówiłam – westchnęła. – Ale nie sądziłam, że to... aż tak.

Opowiedziałam jej wszystko. Bez ozdobników. Tylko fakty. Rachunek, kłamstwa, wiadomość od Kasi. Wyjazd do mamy. Słuchała długo, nic nie przerywała.

– Widzisz – powiedziała w końcu – tu nie chodzi o pranie. Tu chodzi o ludzi. Pranie to tylko symbol, że pewnych rzeczy nie da się wymazać.

– Miałam mieć spokojnego sylwestra, a nowy rok zaczął się pechowo.

– Ale to nie twój pech. To jego decyzje.

Popłakałam się. Cicho, bezgłośnie. Nie miałam już siły być dzielna. Wstałam i poszłam do łazienki. Mama właśnie rozwiesiła pranie – moje bluzy, spodnie, piżamę. Powoli zaczęłam je układać na półce. Jedno po drugim. Tak, jak chciałam układać życie. Na nowo, po swojemu. Już nie z nim.

Zaczęłam żyć po swojemu

Nowy rok nie wszedł do mojego życia z hukiem. Nie był głośny, radosny ani nawet optymistyczny. Przyszedł cicho, jak rachunek w kieszeni – wilgotny, zgięty, niepozorny. I właśnie dlatego miał tak wielką moc. Nie przyniósł ze sobą postanowień, listy celów ani wizji lepszej wersji siebie. Przyniósł tylko jedno: konfrontację z prawdą.

Ten paragon, który znalazłam w praniu, był nie tylko dowodem zdrady. Był też lustrem, w którym zobaczyłam siebie – kobietę, która zbyt długo zamiatała własne przeczucia pod dywan. Która tłumaczyła milczenie zmęczeniem, a nieobecność – pracą. Która śmiała się z przesądów, zamiast zauważyć, że czasem to właśnie w detalach kryją się odpowiedzi.

Od tamtej pory nie śmieję się już z rad teściowej. Może nie dlatego, że wierzę w magię. Ale dlatego, że wiem, jak niewiele trzeba, by szczęście prysło jak bańka mydlana – przez nieuwagę, przez błąd, przez jedną złą decyzję.

Zaczęłam od nowa. Jeszcze nie wiem, co będzie dalej. Ale jedno wiem na pewno: w tym roku to ja przejmuję stery nad swoim życiem. Teraz już nie żałuję tego, co się stało. Dzięki temu znalazłam w sobie siłę, być żyć po swojemu.

Anna, 36 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: