Od śmierci mamy minęło już pięć lat. Zostałyśmy z siostrą we dwie, żeby zająć się tatą. Właściwie to ja zostałam. Basia wyjechała z mężem do Anglii, dzwoni raz w tygodniu i pyta, jak się trzymamy. Trzymamy się nieźle. W każdym razie tak mi się wydawało do tamtego wtorku.
WIDEO…
Ojciec zachowywał się podejrzanie
Tata ma siedemdziesiąt osiem lat i od jakiegoś czasu trochę podupadł na zdrowiu. Zaczęłam codziennie do niego zaglądać. Robiłam mu pranie i zakupy, układałam leki w tym specjalnym pudełeczku z dniami tygodnia, gotowałam zupy, żeby miał coś ciepłego do zjedzenia. Pilnowałam też wizyt u kardiologa i ortopedy. Było mi z tym całkiem dobrze. Czułam, że robię to, co powinnam.
Tamtego dnia przyszłam do niego po pracy z zamiarem zrobienia porządku w szafie na korytarzu. Od dłuższego czasu prosił, żebym pomogła mu przeorganizować rzeczy.
– Tato, przyniosłam ci te nowe krople do oczu – zawołałam od progu, zdejmując buty. – Kupiłam też schab, jutro zrobię pieczeń.
Z salonu dobiegł mnie dźwięk włączonego telewizora, ale tata nie odpowiedział. Podeszłam bliżej i zobaczyłam, że siedzi w fotelu, a na stoliku przed nim leży rozłożona szkatułka mamy. Ta sama, w której trzymała swoje najcenniejsze rzeczy. Pierścionek zaręczynowy, kolczyki po babci, złoty zegarek z dedykacją od dziadka.
– Co ty robisz? – zapytałam, czując dziwny ucisk w żołądku.
Czułam, że za jego zachowanie kryje się coś złego.
W końcu wyznał mi prawdę
Ojciec spojrzał na mnie, jakbym przyłapała go na czymś niewłaściwym.
– Przeglądam – odpowiedział wymijająco, zamykając wieczko. – Przecież to tylko leży i się kurzy.
– Mamo by nie chciała, żebyś to wyrzucił – powiedziałam ostrożnie, podchodząc bliżej.
– Kto mówi o wyrzucaniu? – mruknął, odwracając wzrok. – Pomyślałem, że może... no wiesz, że to ma jakąś wartość. Materialną.
Zmarszczyłam brwi.
– Brakuje ci pieniędzy? Tato, dlaczego mi nie powiedziałeś? Przecież płacę za twoje leki i jedzenie, ale jeśli potrzebujesz czegoś jeszcze...
– Nie, nie brakuje mi – przerwał mi szybko. – Po prostu... wiesz, Renatko, poznałem kogoś.
Zamarłam. Słowa taty zawisły w powietrzu, a ja nie wiedziałam, co powiedzieć.
– Kogoś? – powtórzyłam głupio.
– Tak. Panią Teresę. Spotykamy się na spacerach w parku od kilku tygodni. Bardzo miła kobieta. Młodsza ode mnie, bardzo energiczna.
Usiadłam na brzegu sofy, próbując przetrawić tę informację. Pięć lat po śmierci mamy mój ojciec postanowił wrócić na rynek matrymonialny. To było... dziwne. Zaskakujące. Ale w głębi duszy wiedziałam, że miał do tego prawo. Był samotny, potrzebował towarzystwa.
Nie mogłam na niego patrzeć
– To... to chyba dobrze, tato – powiedziałam powoli, starając się uśmiechnąć. – Powinieneś wychodzić do ludzi.
– Właśnie! – ożywił się. – Teresa też tak uważa. Wiesz, ona bardzo dba o siebie. Chodzi do kosmetyczki, do fryzjera. Często jeździ na wycieczki. Ostatnio wspominała, że chciałaby pojechać na weekend do spa.
Zrobiło mi się gorąco.
– I co to ma wspólnego z biżuterią mamy? – zapytałam cicho, chociaż w głowie już miałam gotową odpowiedź.
Tata zaczerwienił się i zaczął nerwowo pocierać dłonie.
– No wiesz... chciałbym zrobić jej prezent. Zbliżają się jej imieniny. Taki wyjazd to świetny pomysł. A z emerytury nie dam rady tego sfinansować.
Spojrzałam na szkatułkę. To były pamiątki. Rzeczy, które mama dostała od najważniejszych osób w swoim życiu. Miały trafić do mnie i do Basi, a później do naszych córek.
– Chcesz sprzedać pamiątki rodzinne, żeby zapłacić za wyjazd do spa dla kobiety, którą znasz od kilku tygodni? – Mój głos brzmiał, jakbym mówiła do kogoś obcego.
– Renatko, nie przesadzaj. To tylko rzeczy. A ja w końcu poczułem, że żyję.
Wstałam gwałtownie. Nie mogłam na niego patrzeć.
– Nie pozwolę ci na to – powiedziałam przez zaciśnięte gardło. – To rzeczy mamy.
– To są moje rzeczy! – podniósł głos, co rzadko mu się zdarzało. – Odziedziczyłem je. Mogę z nimi zrobić, co mi się podoba.
Wyszłam z jego mieszkania bez pożegnania. Całą drogę do domu płakałam.
Chciałam go powstrzymać
Przez kolejne dni unikałam taty. Oczywiście, wciąż robiłam mu zakupy, ale zostawiałam je pod drzwiami albo wchodziłam tylko na chwilę, kiedy wiedziałam, że jest w łazience. Nie byłam gotowa na konfrontację. Zadzwoniłam do Basi.
– Oszalał – powiedziała siostra, kiedy zrelacjonowałam jej sytuację. – Kompletnie oszalał. Musisz go powstrzymać.
– Jak mam to zrobić? – westchnęłam, masując skronie. – Ma rację, prawnie to wszystko należy do niego.
– Ale moralnie nie! To jest nasze dziedzictwo. Przecież ta Teresa to pewnie jakaś oszustka, która wyciągnie od niego wszystko, a potem go rzuci.
Też się tego bałam. Zaczęłam wypytywać sąsiadów, czy widzieli tę całą Teresę. Pani Zofia z parteru potwierdziła, że kilka razy widziała ich razem w parku.
– Taka zadbana, w futerku chodzi – powiedziała, kiwając głową. – Młodsza o dobre dziesięć lat od pana Janka. Uśmiecha się, pod ramię go bierze.
To mi wcale nie pomogło. W sobotę postanowiłam pojechać do taty i porozmawiać z nim na spokojnie. Przygotowałam sobie argumenty. Chciałam mu zaproponować, że ja sfinansuję ten wyjazd do spa, pod warunkiem, że zostawi biżuterię mamy w spokoju. Kiedy otworzył mi drzwi, od razu zauważyłam, że jest jakiś inny. Pachniał wodą po goleniu, miał na sobie czystą koszulę i wyprasowane spodnie.
– O, Renata. Dobrze, że jesteś – powiedział, wpuszczając mnie do środka. – Właśnie miałem do ciebie dzwonić.
W salonie na stole stały dwie filiżanki i talerzyk z kruchymi ciasteczkami.
– Czekasz na kogoś? – zapytałam, czując, jak moje serce zaczyna bić szybciej.
– Tak, Teresa zaraz przyjdzie. Chciałem was poznać.
Zrobiło mi się niedobrze.
Wtedy to zauważyłam
– Nie jestem na to gotowa – powiedziałam, odwracając się w stronę przedpokoju. – Przyjdę kiedy indziej.
– Zostań – poprosił, łapiąc mnie za ramię. – Proszę cię. To dla mnie ważne.
Zostałam. Siedziałam sztywno na fotelu, a po kilku minutach rozległ się dzwonek do drzwi. Tata pobiegł otworzyć, a ja usłyszałam radosny, kobiecy śmiech. Do salonu weszła kobieta. Faktycznie wyglądała na młodszą, była szczupła, miała starannie ułożone włosy i wyrazisty makijaż.
– Dzień dobry, to ty musisz być Renatka – powiedziała, wyciągając do mnie rękę. – Janek tyle o tobie opowiadał.
– Dzień dobry – odpowiedziałam, zmuszając się do uśmiechu.
Usiadła obok taty na kanapie i od razu chwyciła go za rękę. Patrzyłam na to z niesmakiem.
– Janek mówił, że bardzo o niego dbasz – kontynuowała, upijając łyk herbaty. – To takie ważne w dzisiejszych czasach. Ale teraz ja też się nim zaopiekuję.
Tata promieniał. Wyglądał jak zakochany nastolatek.
– Teresa jest wspaniała – powiedział, patrząc na nią z uwielbieniem. – Wyobraź sobie, że wczoraj zabrała mnie do teatru. Pierwszy raz od lat.
– To cudownie – mruknęłam, patrząc na jej dłonie.
Miała na palcu pierścionek. Złoty, z małym szafirem. Taki sam, jaki mama dostała od dziadka na osiemnaste urodziny.
Zrobiło mi się słabo. Nie mogłam uwierzyć własnym oczom.
– Piękny pierścionek – powiedziałam, wskazując na jej dłoń. Mój głos drżał.
Teresa uśmiechnęła się szeroko i spojrzała na tatę.
– Prawda? To prezent od Janka. Jest taki hojny. Powiedział, że to pamiątka po jego żonie, ale że chciałby, żebym ja go nosiła.
Poczułam, jak łzy napływają mi do oczu.
Ogarnął mnie gniew
Wstałam gwałtownie z fotela.
– Muszę iść – wykrztusiłam, chwytając torebkę.
– Renatko, co się stało? – zapytał tata, podnosząc się z kanapy.
– Co się stało? – krzyknęłam, nie panując już nad sobą. – Oddałeś jej pierścionek mamy! Miałeś go sprzedać na ten nieszczęsny wyjazd, a ty jej go po prostu oddałeś!
Teresa spoważniała, a tata spuścił wzrok.
– Uspokój się, proszę cię – powiedział cicho. – To była moja decyzja.
– To nie są tylko twoje rzeczy! – wrzasnęłam. – To była nasza matka! Te rzeczy należały do nas!
– Wyjdź – powiedział nagle ostro tata. – Nie pozwolę, żebyś tak się zachowywała w moim domu.
Spojrzałam na niego, jakbym widziała go po raz pierwszy. Był obcy. Obcy człowiek, który wolał obcą kobietę od własnej córki i pamięci o żonie.
– Dobrze – powiedziałam, odwracając się na pięcie. – Skoro tak, to niech ta pani ci teraz kupuje leki i gotuje zupy. Ja mam dość.
Wyszłam, trzaskając drzwiami. Minęły dwa tygodnie. Nie odezwałam się do niego, a on do mnie. Basia dzwoniła i próbowała mnie namówić, żebym spróbowała z nim porozmawiać, ale ja nie potrafię. Boli mnie to, że z taką łatwością oddał coś, co miało dla nas tak ogromną wartość sentymentalną.
Codziennie po pracy mijam jego blok i zastanawiam się, czy w ogóle je obiady, czy wziął leki. Ale kiedy przypominam sobie ten szafirowy pierścionek na dłoni Teresy, czuję tylko gniew. Nie wiem, jak to się skończy. Na razie siedzę w swoim mieszkaniu, patrzę w telefon i czekam, aż on pierwszy wyciągnie rękę. Choć z każdym dniem tracę nadzieję, że to w ogóle nastąpi.
Renata, 50 lat
Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.
Czytaj także:
- „Wychwalałem żonę pod niebiosa, gdy zrobiła obiad dla mojego szefa. Dopiero zawartość śmietnika otworzyła mi oczy”
- „Zięć był pewien, że gdy przyjdą pierwsze mrozy, stanę w ich progu. Wolę grzać się termoforem, niż być na jego łasce”
- „Przyłapałam męża na mieście, jak wręcza biżuterię młodej kobiecie. Podejrzewałam romans, ale bardzo się pomyliłam”
