Zawsze chciałem mieć syna. Może dlatego, że wychowałem się wśród samych sióstr, a potem w życiu jakoś nie było mi dane. Kiedy więc poznałem Magdę – wdowę z nastolatkiem – poczułem, że los daje mi drugą szansę. Adrian miał wtedy czternaście lat, był nieśmiały i zamknięty w sobie, ale gdy pierwszy raz usłyszałem, jak gra na pianinie, zrozumiałem, że drzemie w nim coś niezwykłego. Od tamtej pory starałem się być dla niego kimś więcej niż tylko mężem jego matki. Chciałem być ojcem, mentorem, przyjacielem.
WIDEO…
Traktowałem go jak własnego syna
Początki nie były łatwe. Adrian nie od razu mnie zaakceptował, a Magda często stała pomiędzy nami, próbując łagodzić napięcia. Z czasem jednak chłopak zaczął się otwierać. Pomagałem mu w lekcjach, chodziliśmy razem na koncerty, a gdy poprosił mnie, żebym podarował mu książkę o Chopinie, czułem się tak, jakby mi zaufał. To było dla mnie ważne. Czułem, że budujemy coś prawdziwego.
Z biegiem lat relacja między nami się zacieśniała. Adrian coraz częściej pytał mnie o radę, zwierzał się z problemów w szkole. Kiedy zaczął wygrywać szkolne konkursy muzyczne, pękałem z dumy. Magda śmiała się, że zachowuję się, jakbym to ja był jego ojcem. Może trochę tak było. Chciałem dać mu wszystko, czego sam nie miałem w jego wieku: poczucie bezpieczeństwa, wsparcie, pewność, że zawsze może na mnie liczyć.
Kiedy Adrian kończył liceum, rzucił pomysł, który z początku wydawał mi się szalony: studia w wiedeńskim konserwatorium.
– To najlepsza szkoła muzyczna w tej części Europy – tłumaczył z pasją. – Tam uczą mistrzowie, u których chciałbym się kształcić.
Magda była sceptyczna, martwiła się, że nie udźwigniemy kosztów, ale ja… Ja byłem zachwycony. Przez lata rozkręciłem firmę budowlaną, nie brakowało nam pieniędzy, a perspektywa, że mogę pomóc chłopakowi spełnić jego marzenia, dodawała mi skrzydeł.
– Zrobimy wszystko, żebyś tam się dostał – zapewniłem go. – Pieniądze to nie problem.
Zaczął więc przygotowania. Długie godziny ćwiczeń, lekcje u najlepszych nauczycieli, wyjazdy na warsztaty. Wszystko finansowałem bez mrugnięcia okiem. Widziałem, jak bardzo mu zależy. Wierzyłem w jego talent, w to, że czeka go wielka przyszłość.
Adrian zaczął studia w Wiedniu
Dzień, w którym Adrian wyjechał do Wiednia, pamiętam jak dziś. Magda płakała, pakując mu ostatnie rzeczy, a ja udawałem twardziela, choć w środku mnie ściskało. Pomogłem mu znaleźć mieszkanie – nie byle jakie, w samym centrum, żeby miał blisko na uczelnię. Kupiłem mu nowy garnitur, porządny laptop i, oczywiście, pianino cyfrowe, bo „każdy student muzyki powinien mieć własny instrument”.
Obiecał, że będzie dzwonił i pisał. W pierwszych miesiącach rzeczywiście kontakt był częsty. Przesyłał zdjęcia z miasta, opowiadał o wykładach, przesyłał krótkie nagrania z ćwiczeń. Słuchałem ich po nocach, z dumą pokazywałem znajomym.
– Mój pasierb – mówiłem z podniesioną głową. – Studiuje w Wiedniu, gra jak anioł.
Z czasem jednak rozmowy stały się coraz rzadsze. Chłopak tłumaczył się natłokiem obowiązków, koncertami, próbami. Za to coraz częściej prosił o pieniądze. Raz na nowe nuty, raz na dodatkowe lekcje, innym razem na naprawę instrumentu albo wyjazd do Włoch na kurs mistrzowski. Wysyłałem, nie pytając o szczegóły. Chciałem, żeby miał wszystko, czego potrzebuje.
Magda zaczęła się niepokoić.
– Janusz, czy on naprawdę tyle wydaje na naukę? – pytała, widząc kolejne przelewy. – Może powinniśmy pojechać i zobaczyć, jak sobie radzi?
– Jest dorosły – uspokajałem ją. – Poza tym, to inwestycja w jego przyszłość.
Nawet przez chwilę nie przyszło mi do głowy, żeby sprawdzić, na co naprawdę idą nasze pieniądze.
Pasierb przyjeżdżał coraz rzadziej
Minęło kilka lat. Firma szła dobrze, ale coraz częściej łapałem się na tym, że żyję od przelewu do przelewu. Adrian nieustannie zgłaszał nowe potrzeby. Nowy kurs, nowy instrument, opłaty za mieszkanie, wyjazdy na konkursy. Magda była coraz bardziej zaniepokojona, ale ja nie chciałem jej słuchać.
– Jeszcze trochę, potem wszystko się zwróci – powtarzałem sobie.
W końcu przyszedł moment, w którym zaczęło mnie to przerastać. Pewnego dnia, przeglądając stare zdjęcia, uświadomiłem sobie, że ostatni raz widzieliśmy Adriana ponad rok temu. Obiecał, że przyjedzie na święta, ale w ostatniej chwili odwołał wizytę, tłumacząc się egzaminami.
Pewnego popołudnia, podczas powrotu z pracy, spotkałem Marka – starego znajomego ze studiów. Marek prowadził agencję nieruchomości, zawsze był w centrum wydarzeń.
– Janusz! Stary, ile lat! – zawołał, ściskając mnie mocno. – Co u ciebie?
– W porządku. Firma się kręci, Magda zdrowa, Adrian w Wiedniu.
– W Wiedniu? Mój bratanek też tam studiuje, w konserwatorium. Może się znają?
Serce zabiło mi mocniej. Powiedziałem, jak pasierb ma na nazwisko i na którym jest wydziale. Marek zmarszczył brwi, mówiąc, że nie słyszał o chłopaku z Polski o takim nazwisku, ale to duża uczelnia i że dopyta bratanka. Wymieniliśmy numery i rozeszliśmy się. Nie przeczuwałem jeszcze, co mnie czeka.
Wreszcie przejrzałem na oczy
Kilka dni później Marek zadzwonił:
– Janusz, rozmawiałem z bratem. Sprawdził w dziekanacie, nie ma tam chłopaka o takim imieniu i nazwisku. Ani na fortepianie, ani na żadnym innym wydziale. Mówię, bo pewnie chciałbyś wiedzieć...
Przemknęła mi przez głowę myśl, że to jakaś pomyłka. Może jest zapisany pod drugim imieniem? Może literówka w nazwisku? Chwyciłem za telefon i zadzwoniłem do Adriana, ale nie odebrał. Wysłałem mu kilka wiadomości, odpisał dopiero po dwóch dniach, że „wszystko w porządku” i że jest zawalony nauką.
Od tego momentu zacząłem podejrzewać, że coś jest nie tak. Poprosiłem znajomego informatyka, żeby przyjrzał się profilom Adriana w mediach społecznościowych. Sam nigdy nie byłem w tym dobry.
To, co zobaczyłem, było jak kubeł zimnej wody. Adrian nie zamieszczał żadnych zdjęć z uczelni, nie miał kontaktu z muzykami, nie udostępniał nagrań z koncertów. Zamiast tego: zdjęcia z luksusowych wakacji, drogie restauracje, zakupy w ekskluzywnych butikach. Towarzyszyła mu dziewczyna – młoda, piękna, obwieszona biżuterią. Z podpisami: „Moje słoneczko z nową torebką od Prady”, „Weekend w Paryżu z moim księciem”.
Siedziałem przed ekranem i czułem, jakbym zapadał się w pustkę. Pięć lat przelewów. Setki tysięcy złotych. Wszystko na to, żeby mój pasierb mógł żyć jak celebryta, utrzymując siebie i swoją dziewczynę. Zrozumiałem, że byłem naiwny. A może po prostu zbyt bardzo chciałem wierzyć, że jest taki, jakim go sobie wymarzyłem.
Czułem, że zawiodłem jako ojczym
Wieczorem zadzwoniłem do Adriana. Odpowiedział po trzecim sygnale.
– Cześć, Janusz. Co tam? – w tle brzęk kieliszków, śmiech.
– Gdzie jesteś?
– W Wiedniu. Skończyłem właśnie ćwiczyć, jutro mam zaliczenie.
– Z zakupów u Prady?
Cisza. Przez chwilę myślałem, że się rozłączył.
– O czym ty mówisz?
– Wiem wszystko. O Malediwach, Paryżu, Klarze, tych wszystkich twoich luksusach. I o tym, że nie studiujesz w konserwatorium.
Cisza. Słychać było tylko jego przyspieszony oddech.
– Janusz, to nie tak… Ja naprawdę chciałem studiować... Ale nie zdałem egzaminów. Bałem się ci powiedzieć, byłeś taki dumny. Potem poznałem Klarę. Ona… ona dużo ode mnie oczekiwała. Nie chciałem jej stracić – zaczął bełkotać.
– I dlatego wolałeś mnie okłamywać? Wolałeś żyć na mój koszt?
– Ja ci to wszystko oddam. Przysięgam. Zacznę pracować, spłacę wszystko.
– Adrian, proszę cię… Z czego ty mi oddasz? Z pensji kelnera? Czy roznosiciela gazet? Po co te wszystkie kłamstwa?
Rozłączyłem się. Siedziałem długo w milczeniu. Czułem się upokorzony. Oszukany. Ale najbardziej bolało mnie, że zawiodłem jako ojczym.
Nasza rodzina się rozpadła
Nazajutrz musiałem powiedzieć wszystko Magdzie. Płakała, krzyczała, nie mogła uwierzyć. Przez kolejne dni milczała, potem zaczęła mnie przepraszać za postepowanie „swojego” syna. Kiedy usiłowałem jej wytłumaczyć, że jeszcze bardziej mnie rani, nazywając go w ten sposób, wycofała się. W końcu praktycznie przestaliśmy ze sobą rozmawiać.
W domu zapanowała cisza, jakiej nigdy wcześniej nie znałem. Fortepian, na którym Adrian kiedyś grał, stał w kącie, pokryty kurzem. Magda postanowiła go sprzedać. Odcięliśmy Adriana od pieniędzy. Zamknąłem konto, anulowałem karty kredytowe, nie odbierałem telefonów z nieznanych numerów. Wysłałem mu wiadomość, że musi się ogarnąć i radzić sobie sam.
Czułem się nie tylko okradziony z pieniędzy, ale też z marzenia o rodzinie. Zastanawiałem się, co zrobiłem źle. Czy mogłem być bardziej uważny? Czy powinienem był jeździć do Wiednia, sprawdzać, pilnować? A może gdybym był ostrzejszy, Adrian by się nie pogubił?
Po kilku miesiącach Adrian napisał do mnie list. Przepraszał, tłumaczył się słabością, strachem, chciał wrócić do Polski, prosił o spotkanie. Magda nie chciała o tym słyszeć. Kiedy powiedziałem, że powinniśmy chociaż go wysłuchać, wpadła w szał. Zresztą sam nie wiedziałem, czy chcę jeszcze mieć z nim coś wspólnego. Ale nie umiałem go znienawidzić. W końcu to ja go wychowałem, ja go nauczyłem, że zawsze można prosić o pomoc.
Minęło pół roku. Otrząsnęliśmy się z szoku, ale rana wciąż nie chce się zabliźnić. Magda unika rozmów o Adrianie. Słyszałem, że wrócił do Polski, znajomi widzieli go w jakiejś restauracji, gdzie pracuje, grając dla klientów na fortepianie. Może za jakiś czas zdecydujemy się z nim spotkać.
Janusz, 60 lat
Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.
Czytaj także:
„Nasz dorosły syn tonął w długach, a mąż nie chciał mu pomóc. W końcu dał mi ultimatum i nasza rodzina pękła”
„Piłam kawę, gdy za oknem rozegrała się romantyczna scena. Szkoda, że w roli głównej wystąpił mój narzeczony z kochanką”
„Trafiliśmy szóstkę w totka, ale majątek namieszał żonie w głowie. Poszła w tango, a mnie puściła z torbami”
