„Na Walentynki pojechałam do sanatorium. Liczyłam na jakiś romans z innym seniorem”

Wyjazd do sanatorium wydawał mi się absurdalny, gdy pakowałam walizkę. Mam 60 lat, za sobą rozwód, a zamiast spędzać ten dzień z kimś bliskim, wybrałam rehabilitację. Z jednej strony zdrowie było priorytetem, ale z drugiej – szczerze mówiąc – liczyłam na coś więcej. Kto powiedział, że po sześćdziesiątce nie można liczyć na romans?

Sanatorium to przecież nie tylko miejsce leczenia, ale i okazja do nowych znajomości. Może nawet do nieoczekiwanych przygód? W końcu nie jechałam tam tylko po to, by poprawić stan zdrowia. To miał być czas na relaks, na oderwanie się od codzienności, na zabawę. A że życie po sześćdziesiątce rządzi się swoimi prawami, postanowiłam wyjść naprzeciw tej szansie. Miałam nadzieję na chwile, które przypomną mi, że życie ma jeszcze wiele niespodzianek do zaoferowania.

Szykowałam się na wyjazd

Pakowanie walizki do sanatorium nie było łatwym zadaniem. Czułam, że muszę być gotowa na wszystko. Przecież nie jechałam tam tylko po to, by poprawić zdrowie – to miała być także okazja, by na nowo poczuć się jak kobieta. A sanatorium… cóż, może nie jest najbardziej romantycznym miejscem na świecie, ale kto powiedział, że po sześćdziesiątce nie można się bawić?

Zaczęłam od ubrań na wieczorną potańcówkę. Nie planowałam wpaść w szaleństwo, ale przecież nie mogłam pójść tam w dresie. Wybór padł na moją ulubioną czarną sukienkę – prosta, ale zawsze robiła wrażenie. Długo zastanawiałam się, czy czerwień nie byłaby lepsza, ale ostatecznie uznałam, że to zbyt krzykliwe. „Czarna sukienka to klasyka. Zawsze wygląda dobrze” – pomyślałam, wieszając ją na wieszaku.

Potem przeszłam do bardziej codziennych rzeczy. Kilka par wygodnych spodni, które idealnie nadawały się na spacery po sanatoryjnym parku. Nie chciałam wyglądać jakbym się starała zbyt mocno, ale chciałam być gotowa na każdą okazję.

Do tego kilka bluzek – takich, które były zarówno subtelne, jak i eleganckie. Bo przecież życie nie kończy się na rehabilitacji, a sanatorium to doskonała okazja, by spotkać nowych ludzi. „A jeśli ktoś się pojawi? Będę gotowa” – pomyślałam, wieszając kolejną bluzkę. I tak, pakując się, zaczęłam czuć, że to może być początek czegoś zupełnie nowego.

Od razu flirtowałam

Po kilku dniach w sanatorium zaczęłam dostrzegać, że to miejsce jest czymś więcej niż tylko ośrodkiem zdrowia. Korytarze pełne spacerujących par, uśmiechy i spojrzenia wymieniane nad filiżanką herbaty. W pierwszej chwili nie wiedziałam, co o tym myśleć. „No tak, to chyba nie są zwykłe rozmowy” – pomyślałam, kiedy Heniek zaprosił mnie na pierwszą wspólną herbatę.

– Alicjo, co sądzisz o tej całej atmosferze? – zapytał, nalewając mi do filiżanki gorący napój.

– Wiesz, myślałam, że sanatorium wygląda trochę inaczej. A tu proszę, to jak mała społeczność. – Uśmiechnęłam się lekko, czując, że zaczynam się oswajać z tym miejscem.

– Tak, życie tutaj ma swój rytm. Ale wiesz, nie tylko ciało trzeba leczyć – dodał Heniek, patrząc na mnie z lekkim uśmiechem. – Czasami serce też potrzebuje odrobinę uwagi.

– No cóż, nie zamierzam narzekać na towarzystwo – odparłam, czując, że rozmowa nieco się ożywia.

A w międzyczasie Zdzisław zaskoczył mnie swoją nieoczekiwaną propozycją. Już pierwszego dnia zaczepił mnie na korytarzu, mówiąc, że musi ze mną zatańczyć.

– Alicjo, na pewno nie jesteś typem osoby, która boi się wyzwań, prawda? – zapytał, gdy tylko przechodziłam obok jego pokoju.

– Zdzisławie, nie wiem, czy mam jeszcze na to siłę – zaśmiałam się, czując, jak moje serce bije trochę szybciej. – Ale dla Ciebie zrobię wyjątek.

To było dziwne, ale i ekscytujące. Moje oczekiwania o sanatorium zaczynały się zmieniać. Czy to miejsce na pewno miało tylko poprawić kondycję?

Było zabawnie

Po kilku dniach w sanatorium zaczęłam dostrzegać, że romantyzm tu wygląda zupełnie inaczej niż sobie wyobrażałam. Miałam nadzieję na wielkie emocje, namiętne tańce i ogniste spojrzenia, ale rzeczywistość była… znacznie bardziej stonowana. Zdzisław, który zabrał mnie na potańcówkę, okazał się mistrzem parkietu, ale nie w sensie wyrafinowanego tańca. Było raczej… wesoło. Zamiast pasji, było mnóstwo śmiechu.

– Ojej, Alicjo, nie wiem, czy moje stopy to wytrzymają! – Zdzisław zaśmiał się, próbując poruszać się w rytm muzyki. – Ale wiesz, to właśnie to lubię w tych wieczorkach – tutaj wszystko jest takie lekkie.

A ja, choć miałam ochotę na coś bardziej intensywnego, nie mogłam się nie roześmiać. Zdzisław był cudownie beztroski. Tańczyliśmy, a on przy każdej okazji robił coś, co powodowało, że cała sala wybuchała śmiechem.

Po tańcu usiedliśmy przy stole. Heniek, jak zwykle, nie mógł się powstrzymać od opowieści.

– Alicjo, a ty jak widzisz miłość po sześćdziesiątce? – zapytał, unosząc kieliszek wina.

– Myślę, że to wszystko zależy od nastawienia. Miłość w tym wieku to raczej sztuka doceniania drobnych chwil – odpowiedziałam z uśmiechem. – Wiesz, mówię o takich małych gestach, które potrafią wywołać uśmiech na twarzy.

– A ja myślę, że to właśnie uśmiech jest najważniejszy – dodał Heniek, wznosząc toast.

I wtedy zrozumiałam – miłość w sanatorium była czymś innym, niż sobie wyobrażałam. Ale może właśnie o to chodziło. Niezwykłe, ciepłe chwile, które były pełne radości, nawet jeśli nie były wielkimi uniesieniami. Czasem wystarczył jeden uśmiech, by poczuć się jak w niebie.

Walentynkowa potańcówka

Wreszcie nadszedł dzień, na który czekałam od pierwszego dnia przyjazdu – walentynki. Kiedy obudziłam się rano, poczułam lekkie podekscytowanie, choć nie oczekiwałam żadnych wielkich uniesień. To miał być po prostu dzień pełen drobnych przyjemności, które i tak były dla mnie wystarczające. Zdzisław, jak obiecał, przyniósł mi kwiaty.

– Alicjo, to na pewno nie róże, ale mam nadzieję, że się spodobają – powiedział z uśmiechem, wręczając mi bukiecik.

– Idealne – odpowiedziałam, śmiejąc się, bo nie sposób było nie docenić jego gestu.

Wieczorem wszyscy zebrali się na walentynkowej potańcówce. Heniek podszedł do mnie, trzymając kieliszek wina.

– Alicjo, wiem, że to może brzmi głupio, ale… widzisz jakąś szansę dla nas? – zapytał, patrząc na mnie z nieco zaintrygowanym wyrazem twarzy.

– Szansę? W ogóle o tym nie myślałam – odpowiedziałam, uśmiechając się lekko.

Zdzisław w tym momencie chwycił mnie za rękę, ciągnąc na parkiet. Jak zwykle nie miał „idealnych ruchów”, ale był pełen energii i radości życia, co sprawiało, że czułam się jak królowa parkietu. Choć moje plecy dawały o sobie znać, nie mogłam przestać się śmiać.

– Miłość po sześćdziesiątce… – pomyślałam, wirując w tańcu – to chyba właśnie to: radość z każdej chwili, której nie trzeba szukać. Ona po prostu jest, jeśli jesteśmy otwarci.

Nie żałuję ani chwili

Po walentynkach, kiedy powoli pakowałam walizkę, czułam się dziwnie lekka. Moje ciało, wprawdzie zmęczone rehabilitacją, odzyskało siły, ale to, co zmieniło się we mnie, było bardziej subtelne. Sanatorium okazało się miejscem, które nie tylko poprawiło mi zdrowie, ale i sprawiło, że poczułam się znowu młodsza. Zaczęłam dostrzegać, jak cenne są te drobne chwile, które tak łatwo umykają w codziennym pędzie.

Zdzisław i Heniek, choć obaj tak różni, stali się dla mnie przykładem, że flirt– nawet po sześćdziesiątce – nie musi być czymś wielkim. Był przygodą pełną drobnych gestów, uśmiechów i wspólnych wspomnień. Nie chodziło o wielkie słowa czy namiętność, ale o zwykłą, codzienną bliskość.

– Może to nie był wielki romans, ale było to coś miłego – powiedziałam głośno, patrząc na swoją walizkę, która teraz nie wydawała się taka pełna. – Wspólne herbaty, rozmowy o przeszłości, tańce, które były pełne śmiechu, a nie perfekcji.

Wiedziałam, że wracam do domu z nowymi wspomnieniami. Wciąż nie byłam pewna, czy to była przyjaźń, czy może coś więcej, ale jedno było pewne – te kilka dni w sanatorium przypomniały mi, że życie po sześćdziesiątce ma jeszcze wiele do zaoferowania. Niezależnie od tego, co się wydarzy, nie warto przestać szukać nowych przygód.

Alicja, 60 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: