To miała być niespodzianka. Ukrywałam rezerwację stolika w najlepszej restauracji w miście przez trzy miesiące. Czułam się jak nastolatka przed pierwszą randką. Chciałam, żeby ten wieczór był inny niż wszystkie. Może na chwilę uratuje to, co między nami powoli gasło.
WIDEO…
Postarałam się
W dzień naszej rocznicy długo stałam przy szafie. Ostatecznie wybrałam sukienkę, którą kupiłam specjalnie na tę okazję. Miała głęboki odcień granatu – taki, który podkreślał moje oczy i sprawiał, że czułam się bardziej pewna siebie. Zrobiłam delikatny makijaż.
W łazience, przy słabym świetle, zobaczyłam w lustrze kobietę, którą kiedyś byłam – z błyskiem w oku, z nieśmiałym uśmiechem. Przez chwilę naprawdę wierzyłam, że dziś może się udać. Jacek czekał już w przedpokoju. Poprawiał krawat, który wyraźnie go drażnił. Na sobie miał garnitur pamiętający chyba komunię naszego syna.
– Musimy iść akurat tam? – westchnął, jakby miał przed sobą wyrok. – Wiesz, że nie lubię takich miejsc. Zwykła pizzeria by nie wystarczyła?
– To nasza dwudziesta rocznica. Chciałam, żeby było wyjątkowo. Raz na dwadzieścia lat możemy sobie pozwolić – próbowałam mówić lekko, choć już czułam narastające napięcie.
Nie był zadowolony
Westchnął, a potem wzruszył ramionami. Wyszliśmy z domu praktycznie bez słowa. W samochodzie panowała cisza, którą przerywał tylko szum silnika i moje własne myśli. Zastanawiałam się, czy naprawdę pamiętał o tej rocznicy, czy tylko dlatego założył garnitur, że rano mu o tym przypomniałam. Nie dostałam kwiatów. Nie usłyszałam żadnych życzeń. Rano rzucił tylko: „No, to ładny staż”.
Restauracja wyglądała dokładnie tak, jak to sobie wyobrażałam. Tłumione światło, śnieżnobiałe obrusy, muzyka na żywo w tle. Kelner podszedł do nas z uśmiechem i zaprowadził do stolika w ustronnym kącie. Idealne miejsce na odrobinę intymności, rozmowę, śmiech… Jacek usiadł sztywno i rozejrzał się wokół z wyraźnym niesmakiem.
– Pachnie tu snobizmem – mruknął, kiedy kelner podał nam karty dań.
Udałam, że nie słyszę. Otworzyłam menu, chłonąc opisy potraw, które brzmiały jak fragmenty wiersza. Marzyłam o tym, żeby choć na chwilę poczuć się jak ktoś ważny, ktoś, kto zasługuje na coś więcej niż zwykły schabowy.
– Zwariowali – syknął nagle Jacek, wpatrując się w kartę. – Osiemdziesiąt złotych za kawałek kurczaka? Polędwiczki za sto dwadzieścia? Chyba ich pogięło.
Na wszystko narzekał
Poczułam, jak moje policzki robią się czerwone. Zerknęłam na parę przy sąsiednim stoliku – kobieta uśmiechnęła się do męża, a ja poczułam, jakby ktoś wytykał mnie palcem.
– Proszę cię… Raz na dwadzieścia lat…
– Ty chyba nie masz pojęcia o wartości pieniądza! – podniósł głos. – Pralka nam wysiada, samochód do naprawy, a ty mnie ciągniesz do miejsca, gdzie za butelkę wody liczą sobie jak za złoto!
– Zarezerwowałam to trzy miesiące temu – głos mi zadrżał. – Chciałam, żebyśmy spędzili razem miło czas. Chociaż dziś.
– Ja bym spędził miło czas przed telewizorem – burknął.
Kelner przyszedł przyjąć zamówienie. Jacek spojrzał na niego z niechęcią.
– Wodę poprosimy. Z kranu, jeśli można, bo dwadzieścia złotych za wodę z cytryną to przesada. I może… najtańszy makaron.
Kelner zachował profesjonalny uśmiech.
– Niestety, nie serwujemy wody z kranu. Mogę zaproponować wodę mineralną…
– Jedną, na spółkę – przerwał mu Jacek.
Było mi wstyd
Spojrzałam na kelnera przepraszająco.
– Dla mnie kaczkę z jabłkami, a dla męża… makaron z sosem pomidorowym – powiedziałam cicho.
Kelner odszedł, a między nami zapadła ciężka cisza. Wpatrywałam się w nienagannie czysty obrus, czując, jak cała moja radość wyparowuje. W głowie miałam obrazy z przeszłości: nas na studiach, śmiejących się do siebie, budujących wspólny dom, czekających na narodziny syna. Teraz czułam się, jakbym siedziała naprzeciwko obcego człowieka.
– Mogłaś mi chociaż powiedzieć, jakie tu są ceny – znów zaczął Jacek. – Wziąłbym więcej gotówki.
– Zapłacę ze swoich – wymamrotałam. – Mam odłożone.
– Świetnie. Zamiast dołożyć do naprawy auta, wydasz na bycie wielką panią.
Łzy zakręciły mi się w oczach. Nie chciałam płakać. Przypomniałam sobie, ile razy rezygnowałam z nowych butów, odkładałam na czarną godzinę, bo zawsze było coś ważniejszego. Teraz chciałam wydać na wspólny wieczór, a on widział w tym tylko stratę.
Sprawił mi przykrość
Kiedy kelner przyniósł jedzenie, Jacek zaczął grzebać widelcem w makaronie.
– Zwykłe kluski z przecierem. Zrobiłbym to w domu za pięć złotych – mruknął.
Moja kaczka była idealnie upieczona, ale smakowała jak tektura. Nie mogłam przełknąć ani kęsa. Wszystko, co było we mnie dobre, powoli gasło. Przypomniałam sobie, jak kiedyś potrafiliśmy rozmawiać godzinami, śmiać się z głupot, planować przyszłość. Teraz rozmawialiśmy tylko o rachunkach, naprawach, obowiązkach.
– Nie jesz? – spytał Jacek, widząc mój nietknięty talerz. – Za to zapłaciliśmy majątek. Szkoda wyrzucić.
– Nie jestem głodna – powiedziałam, odkładając sztućce.
Spojrzał na mnie z irytacją.
– Sama chciałaś, sama wymyśliłaś ten cyrk. A teraz się obrażasz.
Wtedy zrozumiałam, że cokolwiek bym zrobiła, i tak byłoby źle. Gdybym zaproponowała kino, narzekałby na ceny biletów. Uroczysta kolacja w domu – narzekałby, że musi zmywać. On po prostu nie chciał tu być. I chyba nie chciał być już ze mną.
Poprosiłam o rachunek
Zapłaciłam kartą, ignorując jego wzrok, gdy kelner podawał terminal. Wyszliśmy z restauracji w milczeniu. Chłodne powietrze na chwilę mnie otrzeźwiło. Przez całą drogę Jacek milczał. W końcu, kiedy zaparkowaliśmy pod blokiem, powiedział:
– No, mamy to z głowy. Za rok zrobimy coś normalnego. Może grill na działce?
Nie odpowiedziałam. Weszliśmy do domu. Jacek od razu poszedł do salonu, włączył telewizor i rozsiadł się na kanapie.
– Zrobisz mi herbaty? – rzucił przez ramię.
Stanęłam w drzwiach i patrzyłam na niego, jak zmienia kanały. W jego wyciągniętym dresie, z nogą zarzuconą na oparcie, wyglądał na człowieka, który nie pamięta już, czym jest bliskość. Zrobiło mi się go żal. I siebie też.
– Zrób sobie sam – powiedziałam cicho, ale stanowczo. – Jestem zmęczona.
Poszłam do sypialni, zdjęłam sukienkę, zmyłam makijaż. Leżałam w łóżku w ciemności, czując narastającą pustkę. Słyszałam odgłosy telewizora, odległe rozmowy z sąsiadów, a w głowie wciąż dudniły mi jego słowa.
Miarka się przebrała
Czy naprawdę chcę spędzić kolejne dwadzieścia lat w taki sposób? Czy to już koniec, czy może jeszcze coś jest do uratowania? Z jednej strony czułam żal, złość i rozczarowanie, z drugiej strach przed samotnością, przed nieznanym. Następnego dnia Jacek wstał wcześnie, jak zwykle. Usłyszałam szum czajnika w kuchni. Zrezygnowałam z udawania, że śpię i weszłam do kuchni. Przez chwilę żadne z nas się nie odzywało. W końcu on odezwał się pierwszy:
– Przepraszam, że wczoraj byłem taki… – zawiesił głos. – To wszystko mnie przerasta. Te wydatki, rachunki, ta cała codzienność. Wiem, że to nie powód, żeby ci zepsuć wieczór.
Spojrzałam na niego. W jego oczach zobaczyłam zmęczenie, ale i jakiś cień dawnego ciepła. Może nie wszystko jeszcze stracone?
– Ja też nie jestem święta – odpowiedziałam po chwili. – Może powinniśmy zacząć rozmawiać, a nie tylko się mijać?
– Może powinniśmy. Może nie wszystko jest jeszcze przekreślone.
Nie wiem, co będzie dalej. Może za rok znów się pokłócimy, a może znajdziemy sposób, żeby się dogadać. Ale pierwszy raz od dawna poczułam, że nie jestem sama w tym wszystkim. Nawet jeśli nie było róż ani szampana.
Karolina, 51 lat
Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe.
Czytaj także:
- „Straciłam córkę i wnuki, myślałam, że synowa też mnie odrzuci. To, co zrobiła po porodzie, całkowicie mnie zaskoczyło”
- „Synowa co rusz zagląda do mojej portmonetki. Myśli, że jak kupuję wnukom maliny i jagody, jej też coś się należy”
- „Pracowaliśmy w jednej firmie, ale mąż zwolnił mnie z pracy pod byle pretekstem. Mam siedzieć z dziećmi w domu”
