„Myślałam, że z Włoch przywiozę tylko piękne zdjęcia. Przywiozłam kogoś, kto nawijał mi makaron na uszy”

Myślałam, że w wieku prawie czterdziestu lat powinnam mieć już ułożone życie, stabilną pracę i sprecyzowane plany na przyszłość. Zamiast tego czułam jedynie pustkę po rozstaniu i wypalenie, które dusiło mnie każdego poranka. Postanowiłam zaryzykować wszystko, spakować walizkę i ruszyć przed siebie z wymarzonym aparatem w dłoniach. Wszyscy mówili, że zwariowałam, ale to właśnie w słonecznej Toskanii moje życie wreszcie nabrało odpowiedniej ostrości i prawdziwych barw.

Nie słuchałam ich

Siedziałam na podłodze mojego wynajmowanego mieszkania, otoczona kartonami. Ostatnie pięć lat mojego życia z Danielem właśnie zmieściło się w trzech pudłach z napisem „rzeczy różne”. Nasz związek nie zakończył się wielką awanturą ani trzaskaniem drzwiami. Po prostu zgasł, wypalił się jak tania świeczka, zostawiając po sobie jedynie zapach rozczarowania. Kiedy zamknęłam za nim drzwi, poczułam ulgę, ale zaraz potem uderzyła mnie przerażająca myśl o mojej codzienności.

Następnego dnia poszłam do biura. Usiadłam przy swoim biurku, spojrzałam na rzędy cyferek w arkuszu kalkulacyjnym i poczułam, że dłużej tego nie zniosę. Pracowałam w tej firmie od ośmiu lat, codziennie wykonując te same mechaniczne czynności, które nie przynosiły mi absolutnie żadnej satysfakcji. Jeszcze tego samego popołudnia położyłam wypowiedzenie na biurku mojego szefa.

Kiedy powiedziałam o wszystkim mojej rodzinie, rozpętała się burza. Moja mama zaprosiła mnie na niedzielny obiad, który szybko zamienił się w przesłuchanie.

— Rzuciłaś pracę? — zapytała cicho mama, odkładając widelec na talerz. — Przecież to szaleństwo. Z czego będziesz żyła? Co z opłatami za mieszkanie?

— Mam oszczędności — odpowiedziałam spokojnie, choć w środku cała drżałam. — Kupiłam wczoraj ten profesjonalny aparat fotograficzny, o którym zawsze wam opowiadałam. Pełna klatka, dwa jasne obiektywy. Wyjeżdżam do Włoch. Chcę robić zdjęcia, chcę znowu poczuć, że żyję.

— Jesteś nieodpowiedzialna i zachowujesz się jak dziecko — wtrąciła moja starsza siostra, kręcąc z dezaprobatą głową. — Podróże i robienie zdjęć to dobre dla nastolatków na wakacjach, a nie dla kobiety w twoim wieku, która właśnie została sama i bez pracy.

Nie słuchałam ich. Wiedziałam, że jeśli teraz nie zrobię czegoś szalonego, utknę w tej szarości na zawsze. Kupiłam bilet w jedną stronę do Florencji.

Uśmiechałam się sama do siebie

Moje pierwsze dni we Włoszech były jak wzięcie głębokiego oddechu po latach spędzonych pod wodą. Zamieszkałam w skromnym, małym pensjonacie na obrzeżach miasta. Wstawałam o świcie, kiedy ulice były jeszcze puste, a kamienice skąpane w miękkim, porannym świetle. Brałam do ręki mój nowy, ciężki aparat i po prostu szłam przed siebie.

Fotografowałam wszystko. Starszego pana w kaszkiecie, który karmił gołębie na placu, sprzedawcę rozkładającego świeże owoce na straganie, promienie słońca odbijające się w mętnej wodzie rzeki Arno. Z każdym naciśnięciem spustu migawki czułam, jak opada ze mnie stres nagromadzony przez lata pracy w korporacji i trwania w nieszczęśliwym związku. Znowu miałam w sobie tę pasję, którą zagubiłam gdzieś po drodze do dorosłości.

Popołudniami siadałam w małych kawiarniach, zamawiałam mocne, ciemne espresso i przeglądałam zrobione zdjęcia na ekranie aparatu. Uśmiechałam się sama do siebie. Byli tacy, którzy uważali moją ucieczkę za tchórzostwo, ale ja po raz pierwszy czułam się naprawdę odważna. Mimo to, gdzies z tyłu głowy, powoli zaczynała kiełkować we mnie myśl o tym, co będzie dalej. Oszczędności topniały, a ja nie miałam żadnego planu na powrót.

Pamiętałam go doskonale

To był wtorek, dokładnie drugi tydzień mojego pobytu. Słońce powoli chyliło się ku zachodowi, malując niebo nad Ponte Vecchio odcieniami pomarańczu i różu. Próbowałam uchwycić idealny kadr, balansując na brzegu chodnika, kiedy ktoś nagle wszedł prosto w mój obiektyw.

— Przepraszam najmocniej, zapatrzyłem się na światło — usłyszałam głęboki, męski głos mówiący po polsku.

Opuściłam aparat, mrużąc oczy. Stał przede mną wysoki mężczyzna z zarostem, ubrany w luźną lnianą koszulę. Na ramieniu miał zawieszoną ogromną torbę na sprzęt fotograficzny, a w dłoni trzymał aparat łudząco podobny do mojego. Przyglądał mi się przez chwilę z narastającym zdziwieniem, aż w końcu jego twarz rozjaśnił szeroki uśmiech.

— Kornelia? — zapytał z niedowierzaniem w głosie. — Kornelia z kółka fotograficznego w liceum numer trzy?

— Gabriel? — odpowiedziałam, czując, jak serce zaczyna mi bić szybciej. — Nie wierzę. Co ty tutaj robisz?

Pamiętałam go doskonale. W liceum spędzaliśmy długie godziny w szkolnej ciemni, zawieszając mokre odbitki na sznurkach i rozmawiając o kompozycji obrazu. Był wtedy cichym, nieśmiałym chłopakiem, który zawsze chował się za obiektywem. Teraz stał przede mną pewny siebie, dorosły mężczyzna, z którego biła niezwykła energia. Poszliśmy do pobliskiej kawiarni, żeby porozmawiać. Okazało się, że Gabriel od lat zajmuje się fotografią zawodowo. Przyleciał do Florencji, by zrealizować prestiżową sesję dla magazynu o architekturze wnętrz. Słuchałam go z fascynacją, widząc w nim tego samego chłopaka, który kiedyś z takim samym zapałem opowiadał mi o technikach wywoływania klisz.

Nie potrafiłam mu odmówić

— Zawsze wiedziałem, że wrócisz do zdjęć — powiedział Gabriel, przypatrując się mojemu aparatowi leżącemu na stoliku. — Miałaś najlepsze oko z nas wszystkich. Dlaczego właściwie zniknęłaś z radaru na tyle lat?

Opowiedziałam mu wszystko. O Danielu, o wypaleniu, o pracy w biurze i o tym, jak pod wpływem impulsu rzuciłam swoje dotychczasowe życie, by kupić sprzęt i uciec. Słuchał mnie w pełnym skupieniu, nie oceniając, nie kręcąc głową jak moja matka.

— Rozumiem cię lepiej, niż myślisz — zaczął powoli, wpatrując się w swoją filiżankę. — Ja też musiałem zacząć wszystko od nowa. Jestem dwa lata po rozwodzie. Moja była żona nigdy nie potrafiła zaakceptować mojego trybu życia, ciągłych wyjazdów, godzin spędzonych w studiu. Rozeszliśmy się w ciszy. Fotografia była jedyną rzeczą, która trzymała mnie wtedy w pionie.

Rozmawialiśmy do późnego wieczora. Dawna zażyłość wróciła niemal natychmiast. Gabriel opowiedział mi o swojej sesji, która miała odbyć się następnego dnia w starej toskańskiej willi pod miastem.

— Słuchaj, mój asystent rozchorował się przed samym wylotem i musiał zostać w kraju — powiedział nagle, patrząc mi prosto w oczy. — Szukam kogoś, kto potrafi obsłużyć blendę, rozumie, jak działa światło i ma dobre oko. Pomożesz mi?

— Ja? — zaśmiałam się nerwowo. — Gabriel, ja robię zdjęcia dla siebie, na ulicy. Nie mam pojęcia o profesjonalnej pracy na planie zdjęciowym.

— Dasz radę. Przecież oboje uczyliśmy się podstaw w tej samej szkolnej ciemni. Zgódź się, to będzie świetna zabawa.

Nie potrafiłam mu odmówić. Perspektywa spędzenia z nim całego dnia była niezwykle kusząca.

Spojrzałam w jego oczy

Następny dzień był jak piękny sen. Pojechaliśmy do wynajętej willi otoczonej cyprysami. Gabriel w pracy był prawdziwym profesjonalistą. Wydawał ciche, precyzyjne polecenia, a ja biegałam ze sprzętem, ustawiałam statywy i odbijałam światło słoneczne za pomocą wielkiej, srebrnej blendy. Rozumieliśmy się bez słów. Wystarczyło jego jedno spojrzenie, żebym wiedziała, z której strony potrzebuje dodatkowego oświetlenia.

Podczas przerwy usiedliśmy na kamiennych schodach, jedząc kanapki przygotowane przez właścicieli willi.

— Jesteś niesamowita — powiedział Gabriel, odgarniając kosmyk włosów z mojej twarzy. Jego dłoń na moment zatrzymała się na moim policzku, a ja poczułam przyjemne ciepło rozchodzące się po całym ciele.

— Ty też radzisz sobie całkiem nieźle — odpowiedziałam z uśmiechem, próbując ukryć zmieszanie.

— Zawsze mi się podobałaś, wiesz? — wyznał nagle, a jego głos stał się odrobinę cichszy. — W liceum byłem za głupi i za bardzo nieśmiały, żeby ci o tym powiedzieć. Kiedy zobaczyłem cię wczoraj na moście, poczułem, jakby czas się zatrzymał.

Spojrzałam w jego oczy i wiedziałam, że czuję dokładnie to samo. Przez kolejne dni staliśmy się nierozłączni. Spacerowaliśmy po wąskich uliczkach, robiliśmy sobie nawzajem zdjęcia, rozmawialiśmy o sztuce, marzeniach i błędach przeszłości. Czułam, jak budzi się we mnie coś, o czym myślałam, że odeszło na zawsze. Zakochiwaliśmy się w sobie z każdym kolejnym dniem, naturalnie i bez pośpiechu.

Zapadła cisza

Niestety, nic nie trwa wiecznie. Mój czas we Włoszech dobiegał końca. Budżet był wyczerpany niemal do zera. Zbliżał się koniec miesiąca, a co za tym idzie, ostateczny termin opuszczenia mojego wynajmowanego mieszkania w Polsce. Ostatniego wieczoru przed moim wylotem siedzieliśmy z Gabrielem na balkonie jego hotelowego pokoju, patrząc na oświetloną kopułę katedry. Byłam wyjątkowo cicha. Ściskało mnie w żołądku na samą myśl o tym, co mnie czeka w kraju.

— Co się dzieje, Kornelia? — zapytał, ujmując moją dłoń. –—Jesteś dzisiaj myślami zupełnie gdzie indziej.

— Boję się powrotu — przyznałam, czując łzy pod powiekami. — Nie mam pracy. Wydałam prawie wszystkie oszczędności na aparat i ten wyjazd. Będę musiała zdać klucze do mojej kawalerki i wrócić do domu rodziców. Moja matka nigdy mi nie wybaczy, że miała rację. Znowu będę słuchać, jak bardzo jestem nieodpowiedzialna. Pewnie minie kilka miesięcy, zanim znajdę jakąkolwiek sensowną pracę i będę mogła wynająć chociaż pokój.

Zapadła cisza. Gabriel patrzył na mnie długo, z powagą, której wcześniej u niego nie widziałam. Bałam się, że moje problemy go odstraszą, że pomyśli, iż jestem życiowym nieudacznikiem, z którym nie warto wiązać planów na przyszłość.

Rozpłakałam się

— Przecież mieszkamy w tym samym mieście — odezwał się w końcu Gabriel, a w jego oczach pojawił się ciepły blask. — Znamy się od lat, a przez te ostatnie dni dowiedzieliśmy się o sobie więcej, niż niektórzy przez dekadę.

— Co masz na myśli? — zapytałam cicho.

— Mam własny apartament z dużym studiem fotograficznym. Jest tam mnóstwo miejsca. Ostatnio myślałem o zatrudnieniu kogoś na stałe, kogoś, kto pomoże mi przy edycji zdjęć, organizacji sesji i kto sam robi świetne fotografie. Mamy podobne spojrzenie na świat, Kornelio. Wprowadź się do mnie.

Zamurowało mnie. Patrzyłam na niego, nie wierząc w to, co właśnie usłyszałam.

— Gabriel, ja nie chcę być dla ciebie ciężarem. Nie mogę tak po prostu zwalić ci się na głowę ze swoimi problemami finansowymi.

— Nie będziesz ciężarem. Będziesz moją partnerką. W życiu i w pracy. Jeśli tylko zechcesz. Razem stworzymy coś wspaniałego, zobaczysz. Nie wracaj do rodziców. Wracaj do mnie.

Rozpłakałam się, ale tym razem były to łzy ogromnego szczęścia. Po powrocie do Polski nie pojechałam do matki wysłuchiwać jej kazań. Pojechałam prosto do mieszkania Gabriela z moimi trzema kartonami i ukochanym aparatem, który zapoczątkował to wszystko.

Czasem trzeba całkowicie zburzyć swoje dotychczasowe życie, postąpić irracjonalnie i narazić się na krytykę całego świata, żeby znaleźć swoje prawdziwe miejsce. Ja znalazłam swoje u boku człowieka, który dzieli moją pasję i który wierzy we mnie bardziej, niż ja sama w siebie wierzyłam. Moja włoska ucieczka przed problemami okazała się najpiękniejszą podróżą mojego życia.

Kornelia, 39 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: